دانشمندان رویای بازگرداندن گونه های منقرض شده را به زندگی به چالش می کشند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

آیا خود انقراض می تواند به گذشته تبدیل شود؟ پیشرفت در بیوتکنولوژی، از جمله تعیین توالی DNA باستان، تجزیه و تحلیل ژنوم و ویرایش ژن، برخی را به این باور رسانده است که ممکن است بتوان گونه های منقرض شده را به زندگی بازگرداند.

البته این یک چشم انداز وسوسه انگیز است. دنیایی را تصور کنید که در آن ماموت های پشمالو، دودو یا حتی گربه های دندان شمشیر دوباره در زمین پرسه می زنند.

اما در یک مقاله نظری جدید منتشر شده در مجله Biology Letters، اندرو داویناک و شارلوت کی. دانیلز از کالج ویتون در ماساچوست استدلال می‌کنند که بازگرداندن گونه‌های منقرض شده از مردگان کاملا آنطور که به نظر می‌رسد نیست.

استدلال اصلی آنها این است که مهندسی ژنتیک به دلایل متعدد نمی تواند واقعا انقراض را معکوس کند. آنها مورد خود را با پروژه Dire Wolf نشان می دهند که در آن شرکت بیوتکنولوژی Colossal Biosciences ادعا کرد که این شکارچی منقرض شده را به زندگی بازگردانده است.

اما این چیزی نیست که اتفاق افتاده است. سلول های عظیم اصلاح شده ژنتیکی از گرگ های خاکستری زنده (بستگان دور گرگ های وحشتناک) با انجام 20 ویرایش در 14 ژن. سپس از سلول های اصلاح شده برای تولید حیوانات شبیه سازی شده با برخی از ویژگی های مرتبط با شکارچیان منقرض شده استفاده کرد.

به گفته داویناک و دانیلز، حیوانات حاصل هنوز گرگ های خاکستری دستکاری شده ژنتیکی هستند، نه گرگ های وحشتناکی که از انقراض بازگردانده شده اند. این به این دلیل است که بازآفرینی برخی از ویژگی‌های یک حیوان منقرض شده، تاریخچه تکاملی آن یا تنوع ژنتیکی را که زمانی در جمعیت آن وجود داشت، باز نمی‌گرداند.

محققان در مقاله نظر خود نوشتند: «این گونه موجودات ممکن است ارزش علمی یا حفاظتی به عنوان آنالوگ یا پروکسی اکولوژیکی داشته باشند، اما ادامه دودمان منقرض شده نیستند.

آنها همچنین استدلال می کنند که حتی اگر دانشمندان بتوانند ساختار ژنتیکی یک حیوان منقرض شده را بازسازی کنند، نمی توانند محیطی را که در آن تکامل یافته است، بازسازی کنند. این شامل روابط آن با حیوانات دیگر و شرایطی است که به شکل گیری تکامل آن کمک کرد.

اما این بدان معنا نیست که محققان بر این باورند که تمام تلاش‌های انقراض یکسان هستند. این رویکردها نباید از نظر مفهومی معادل تلقی شوند.»

آنها تصدیق می کنند که شبیه سازی حیوانات از سلول های حفظ شده یا جنین های منجمد یک گونه منقرض شده موضوع متفاوتی است. این به این دلیل است که چنین ماده ای می تواند پیوند بیولوژیکی مستقیم با گونه اصلی را حفظ کند.

و آنها بر این باورند که فناوری‌هایی که برای نابودی توسعه می‌یابند، می‌توانند اهداف مفیدتری داشته باشند. آنها به جای تلاش برای بازگرداندن گونه هایی که ناپدید شده اند، می توانند با بازگرداندن تنوع ژنتیکی از دست رفته و کاهش اثرات مضر همخونی، به محافظت از گونه هایی که هنوز زنده هستند کمک کنند.

توسط نویسنده ما پل آرنولد برای شما نوشته شده است، توسط گابی کلارک ویرایش شده است و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است — این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

اندرو داویناک و همکاران، بازسازی صفات، نه احیای دودمان: محدودیت های بیولوژیکی انقراض، Biology Letters (2026). DOI: 10.1098/rsbl.2026.0315

کارشناسی زیست شناسی از دانشگاه لندن. تهیه کننده مستند بی بی سی با تجربه سفر در جهان. مشاغل آزاد از جنوب اسپانیا. نمایه کامل →

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →