دانشمندان معمای آب و هوای فضایی دهه 1840 را حل کردند

رویداد بدنام کارینگتون در سال 1859 برای مدت طولانی به عنوان اولین رویداد هوای شدید فضایی در نظر گرفته می شد، اما از اواخر دهه 1840 گزارش هایی مبنی بر اختلالات جزئی در تجهیزات تلگراف در طول طوفان های ژئومغناطیسی وجود دارد. در سال 2013، محققان گزارشی ناشناس را کشف کردند که در سال 1871 در Nature منتشر شد و توضیح می‌داد که چگونه یک "اختلال مغناطیسی بسیار شدید" باعث اختلال در سفر ریلی در اکستر در سواحل جنوبی انگلستان در اکتبر 1841 شد. اگر دقیق باشد، این اولین گزارش مشابه خواهد بود.

با این حال، طبق مقاله ای که در مجله Space Weather منتشر شده است، تاریخ 1841 به احتمال زیاد یک اشتباه تایپی است و اختلال واقعی راه آهن چندین سال بعد رخ داده است.

جیم وایلد از دانشگاه لنکستر، یکی از نویسندگان این مقاله می گوید: «آب و هوای فضا اغلب به عنوان یک چالش مدرن مطرح می شود، زیرا ما به فناوری هایی مانند ماهواره ها، سیستم های ارتباطی و شبکه های برق وابسته هستیم. "آنچه این مطالعه نشان می دهد این است که جامعه تقریبا از زمانی که فناوری های الکتریکی وجود داشته است، تأثیرات آب و هوای فضا را بر فناوری تجربه کرده است. تأخیر قطار اکستر داستان جذابی است زیرا درست در نقطه ای قرار دارد که فناوری های نوظهور برای اولین بار با واقعیت های محیط فضایی مواجه شدند."

رویداد Carrington همچنان قوی‌ترین طوفان ژئومغناطیسی در تاریخ علمی است و نمایش شفق‌های قطبی قوی در سراسر جهان رخ می‌دهد که باعث جرقه‌زنی و حتی چند آتش‌سوزی در ایستگاه‌های تلگراف شده است. برخی از شفق های قطبی آنقدر درخشان بودند که مردم گزارش دادند که می توانند روزنامه را با نور آنها بخوانند. تلگراف در آن زمان یک فناوری نسبتا جدید بود که برای اولین بار در دهه 1830 پدیدار شد و جریان القایی ژئومغناطیسی - ناشی از تزریق جرم تاجی احتمالی از خورشید - سیستم‌های تلگراف را از بین برد.

برخی از اپراتورها دریافتند که حتی پس از قطع منبع تغذیه، با تکیه بر جریان قدرتمند شفق همچنان قادر به ارسال و دریافت پیام هستند.

مقاله کامل را بخوانید

نظرات