دانشمند آرتمیس سوم آنچه را که باید از ماموریت بعدی ناسا در ماه انتظار داشت را به اشتراک می گذارد

پس از پرواز موفقیت آمیز Artemis II در آوریل گذشته، برنامه برنامه تجدید نظر شد. طبق آخرین اعلامیه ها، ماموریت بعدی باید تا سال 2028 منتظر بماند، و در حالی که برنامه های جدید مسلما کمتر از یک فرود روی ماه تماشایی هستند، آنها به سختی قابل استفاده نیستند. در سال 2027، ناسا قصد دارد در مدار زمین آزمایش کند که آیا کپسول اوریون می‌تواند با سیستم‌های فرود تجاری تجاری اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین قبل از انجام همان مانورها در اطراف ماه به‌طور ایمن قرار ملاقات بگذارد و با آنها کار کند.

WIRED en اسپانیایی با باربارا کوهن، دانشمند پروژه Artemis III صحبت کرد تا این ماموریت آتی را بهتر درک کند - گفتگو از نقشی که انسان‌ها هنوز در مواجهه با روبات‌ها و حسگرها با توانایی فزاینده ایفا می‌کنند تا آنچه می‌توانیم در مورد گذشته خشونت‌آمیز منظومه شمسی از آثار حفظ شده در ماه بیاموزیم. این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است. خورخه گارای: مردم باید از آرتمیس سوم چه انتظاری داشته باشند، و چرا این ماموریت حتی اگر فضانوردان را روی ماه فرود نیاورد، اهمیت دارد؟ باربارا کوهن: آرتمیس سوم یک ماموریت در مدار زمین است.

این همان چیزی است که در مرحله بعدی قرار دارد. ما کپسول اوریون را با افرادی که در آن هستند به مدار زمین می فرستیم. Blue Origin و SpaceX شرکت هایی هستند که فرودگرهای ماه را می سازند، بنابراین هر یک از این شرکت ها یک مقاله آزمایشی خواهند ساخت. این کاوشگر کامل ماه نخواهد بود، اما این شرکت‌ها نسخه آزمایشی خود را به مدار زمین خواهند فرستاد تا با جبار ملاقات کنند.

این برای اطمینان از اینکه اوریون می تواند با فرودگرهای ماه ملاقات کند، به طوری که وقتی آنها به مدار ماه رفتند، بتوانند با خیال راحت این کار را انجام دهند. علم در کجای برنامه آرتمیس قرار می‌گیرد و تاکنون در مورد اینکه فضانوردان چگونه می‌توانند از نظر علمی مشارکت کنند، چه آموخته‌اید؟ مأموریت های آرتمیس، فقط برای روشن شدن، مأموریت های علمی نیستند. آنها به دلایل مختلف در حال اکتشاف هستند. ما این کار را برای توسعه فناوری انجام می دهیم. ما این کار را برای الهام گرفتن انجام می دهیم. و سعی می کنیم علمی را که می توانیم از فرصت بدست آوریم.

و بنابراین ما هنوز واقعا سخت کار می کنیم تا فرصت های علمی منحصر به فردی را که وجود دارد شناسایی کنیم زیرا این مأموریت وجود دارد. یکی از کارهایی که در Artemis III انجام می دهیم مانند تمرین لباس برای بازگرداندن نمونه ها از ماه است. وقتی روی ماه فرود می‌آییم و شروع به بازگرداندن نمونه‌ها می‌کنیم، به محض اینکه آنها را از محیط طبیعی خود خارج کنید، آن نمونه‌ها تغییر می‌کنند. ما سعی می کنیم اطمینان حاصل کنیم که آنها تا حد امکان کمتر تغییر می کنند، اما آنها تغییر خواهند کرد. شما باید آنها را برگردانید و آنها را در مرکز مراقبت قرار دهید تا دانشمندان بتوانند آنها را مطالعه کنند.

ما می‌خواهیم هر مرحله از مسیر را درک کنیم: چه چیزی می‌تواند نمونه‌ها را تغییر دهد، نمونه‌ها چگونه می‌توانند واکنش نشان دهند، به‌ویژه به محیط اطرافشان. بنابراین ما از خدمه خود خواهیم خواست که این مواد شاهد را به کار گیرند - تکه های فویل آلومینیومی، تکه های تفلون، شاید قطعات سرامیک. آنها سطوح بسیار تمیز، قطعات بسیار کوچک، شاید به اندازه یک چهارم یا یک نیکل هستند. و تیم آن‌ها را باز می‌کند و در طول پرواز آنها را در معرض کابین خدمه قرار می‌دهد.

این به ما این احساس را می دهد که چگونه انسان ها محیط اطراف خود را تغییر می دهند. با قابلیت های کاوشگرها و دیگر ابزارهای روباتیک امروزه، هدف از فرستادن فضانوردان انسانی به فضا چیست؟ اگر فقط می خواهید عکس بگیرید، این کار را با دارایی های رباتیک انجام می دهید. ربات ها می توانند عکس بگیرند. آنها همیشه این کار را می کنند. ما عکس های زیادی در منطقه داریم. ما همچنین در ایستگاه فضایی بین‌المللی راهی داریم که بپرسیم: «لطفا از این عکس بگیرید.

لطفا از آن عکس بگیرید.» این کاری نیست که ما با Artemis II انجام دادیم، و این چیزی نیست که ما سعی داریم با Artemis III یا Artemis IV, V, VI انجام دهیم. با مأموریت‌های آرتمیس، ما سعی می‌کنیم از انسان‌ها به بهترین شکل ممکن استفاده کنیم، و چیزی که انسان‌ها واقعا در آن خوب هستند، دیدن یک صحنه گسترده، زوم کردن بر روی جزئیات بسیار طبیعی است، و سپس تلاش برای تفسیر آنچه می‌بینند و قدم بعدی را برمی‌دارند. ما همه چیز را در مورد ماه نمی دانیم. برای کسب اطلاعات بیشتر، ما باید به معنای واقعی کلمه برویم و بفهمیم چه چیزی آنجاست و کجا باید برویم.

بنابراین برخی از این افراد در تلاش هستند - نه فقط خدمه هواپیما - بلکه مدیران پرواز و تیم علمی و مهندسان را آموزش دهند. همه ما باید با هم کار کنیم تا انسان ها بتوانند کاری را که بهترین انجام می دهند انجام دهند. ما همچنین به خدمه دستورات علمی می دهیم. ما می گوییم، "فکر می کنی در این صحنه چه اتفاقی می افتد؟ چیزی شبیه طوفان یا شکوفه جلبکی یا آتش سوزی وجود دارد.

چی میبینی؟ تغییر صحنه را چگونه می بینید؟ به نظر شما یعنی چه؟ به نظر شما چه چیزی باعث این تغییر می شود؟ فکر می کنید در ادامه چه اتفاقی قرار است بیفتد؟ اگر می‌توانستید کاری انجام دهید، بعد چه می‌کردید؟» این به ما کمک می کند بفهمیم که آنها به چه چیزی نگاه می کنند، که فقط عکس گرفتن نیست. مشاهدات می کند، درک می کند، با مغز آنها استنباط می کند. این چیزی است که انسان ها واقعا در آن خوب هستند.

این چیزی است که ما از آنها می خواهیم انجام دهند. از نقطه نظر علمی، ما چیزهای زیادی در مورد اینکه چگونه خدمه واقعا می خواهند از قدرت مشاهده خود استفاده کنند و چگونه باید در مشاهدات شرکت کنیم و آنها را در علومی که می خواهیم انجام دهند آموزش دهیم، آموختیم. ما همچنین این توانایی را داشتیم که علم را مستقیما در پرواز قرار دهیم. در آرتمیس دوم، ما افسر علمی خود را مستقیما با خدمه صحبت کردیم.

این چیز جدیدی بود که ما آن را به آرتمیس III و فراتر از آن خواهیم برد. وقتی انسان ها به سطح ماه باز می گردند، بیشتر دوست دارید که آرتمیس به چه سؤالات علمی پاسخ دهد؟ من یک نظر شخصی دارم. علاقه علمی شخصی من این است که دهانه های ماه چقدر قدیمی هستند. اگر به ماه نگاه کنید - با دوربین دوچشمی یا تلسکوپ کوچک یا حتی در تصاویر - می بینید که در دهانه ها پوشیده شده است. در واقع ما آن را اشباع می نامیم، زیرا هر دهانه ای که تشکیل می شود این کار را روی دهانه دیگری انجام می دهد. تمام سطح از دهانه ها پوشیده شده است.

زمین نیست، اما من به شما قول می‌دهم که به ازای هر دهانه‌ای که روی ماه شکل می‌گیرد، دهانه‌ای روی زمین تشکیل شده است. ماه بیشتر از زمین ضربه نمی زند، اما ما آب زیادی داریم. ما در قاره هایمان فرسایش داریم. قاره های ما در اطراف حرکت می کنند. آنها فرورانش می کنند. ما زمین جدیدی بدست می آوریم که شکل می گیرد. همه آن فرآیندهای روی زمین دهانه ها را پاک می کنند. و بنابراین، اگر بخواهیم بدانیم در گذشته چه چیزی به زمین برخورد می‌کرد - و به شما قول می‌دهم که چیزهایی با زمین برخورد می‌کردند - دیگر نمی‌توانیم آن مدرک را روی زمین پیدا کنیم. ما آن را پاک کردیم

بنابراین ما باید به ماه برویم تا آن را بفهمیم. دوره ای از زمان شکل گیری منظومه شمسی وجود داشت - 4.5 میلیارد سال پیش، 4 میلیارد سال پیش. انسان ها در اطراف نبودند زندگی هنوز روی زمین به وجود نیامده بود. ما فکر می کنیم که منظومه شمسی بسیار پویا بود، و تأثیرات زیادی روی داد، مواد زیادی در حال مبادله بود. بنابراین دهانه‌های زیادی وجود داشت - دهانه‌های بزرگ، بزرگ، دهانه‌هایی به اندازه حوضه، دهانه‌هایی به اندازه قاره‌ها. آنها واقعا ماه را مختل کردند و زمین را نیز مختل می کردند.

همانطور که گفتم، ما هیچ مدرکی برای آن نداریم زیرا دیگر هیچ سنگی از آن زمان نداریم. اما واقعا ارزش دانستن دارد. آیا زمین را چندین بار مختل کردیم؟ زندگی چگونه پیش رفت؟ چگونه مواد مغذی به دست آوردیم؟ چگونه مواد در منظومه شمسی حرکت کردند؟ این شواهد در ماه حفظ شده است. یک دهانه بزرگ به نام حوضه قطب جنوب-آیتکن وجود دارد. این در سمت دور ماه قرار دارد، اما قطب جنوبی ماه را قطع می کند، جایی که انتظار داریم انسان ها به آنجا بروند.

این میل شخصی من است که انسان ها بتوانند تکه هایی از آن دهانه بزرگ را جمع آوری کنند و ما بتوانیم بفهمیم چه زمانی شکل گرفت و با ماه چه کرد و در آن زمان در منظومه شمسی چه اتفاقی می افتاد. این داستان در اصل در WIRED en Español ظاهر شد و از اسپانیایی ترجمه شده است.