دانشمند کالیفرنیایی برنده جایزه نوبل شد و سپس برای بچه هایش ناهار مدرسه درست کرد

توسط NOA BERGER، TERRY CHEA و ADITHI RAMAKRISHNAN

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

دکتر کارل دیسروت پس از اینکه اوایل روز دوشنبه متوجه شد که او برنده جایزه نوبل پزشکی شده است، ساعت‌ها صرف تماس‌های تبریک گفت برای کمک به باز کردن رشته جدیدی از علم مغز به نام اپتوژنتیک.

اما طولی نکشید که دانشمند کالیفرنیایی برای یک کار معمولی تر، از همه توجه ها درخواست کرد: او باید برای فرزندانش که در خانه خانواده در استنفورد خواب بودند، ناهار مدرسه درست کند، جایی که پدرشان نیمه شب با خبرنگاران و خیرخواهان صحبت می کرد.

دیسروت، 54 ساله، جایزه پزشکی امسال را با دو محقق در آلمان به خاطر کارشان در زمینه اپتوژنتیک، رشته ای که نور را با ژن ها برای روشن و خاموش کردن نورون ها در مغزهای زنده ترکیب می کند، به اشتراک گذاشت.

یک جغد شب که خودش را توصیف می کند، محقق موسسه پزشکی هاوارد هیوز و استاد دانشگاه استنفورد اغلب از نیمه شب کار می کند. او پس از بررسی مقالات و ارسال ایمیل به دانش‌آموزانش، گفت که وقتی از مجمع نوبل در استکهلم تماس گرفت، به تازگی برای دراز کشیدن رفته است.

او به آسوشیتدپرس گفت: «تقریبا احساس می‌کردم که قدرت شکل‌دهی کلمات را از دست داده‌ام، اما پس از یکی دو دقیقه بهبود یافتم».

او به سرعت گفتار خود را برای مصاحبه از راه دور با خبرنگاران علمی AP به دست آورد. ایمیل های سریع با کارکنان ارتباطات استنفورد به برقراری ارتباط با آنها کمک کرده بود.

او یک ساعت پس از اعلام این خبر گفت: «خواب واقعی حاصل نشد.

در حالی که خبرنگاران علمی با دیسروت از طریق تلفن و زوم چت می کردند، یک عکاس و فیلمبردار AP به سمت خانه اش در استنفورد دوید.

عکاس حدود ساعت 3:30 بامداد وارد خانه شد تا تزئینات هالووین را در خارج از خانه پیدا کند اما فقط یک چراغ در داخل آن روشن باشد. قبل از اینکه شجاعت در زدن در را به دست بیاورد، نگران بود که خانه اشتباهی داشته باشد.

دکتر میشل مونژ-دیسروث، همسر دانشمند، پاسخ داد و عکاس را وارد خانه آنها کرد، جایی که برنده نوبل از روی کاناپه تماس می گرفت.

Monje-Deisseroth، محقق HHMI و متخصص مغز و اعصاب اطفال استنفورد، هنگامی که برای کارکنان ارتباطات استنفورد که به جشن پیوسته بودند قهوه درست نمی کرد، در کنار او بود. او به AP گفت که دیسروث از شنیدن اینکه کارش با جایزه نوبل تجلیل شده است شگفت زده شد، اما همسرش چنین نبود.

دیسروت تحقیقاتی را که با پیتر هگمان و گئورگ ناگل برندگان نوبل انجام داد و تأثیر آن در دنیای واقعی را بازگو کرد.

او گفت: "برای من، من یک پزشک دانشمند هستم. من یک روانپزشک هستم. من به بیماران و بیمارانم که مبتلا به اوتیسم و ​​افسردگی هستند، اهمیت می دهم." "من به امیدی که این به ارمغان می آورد اهمیت می دهم. اما من یک دانشمند پایه نیز هستم و به درک این اندام شگفت انگیز، مغز، و نحوه عملکرد آن و نحوه ادغام و محاسبه و ارائه همه چیزهایی که ما را انسان می کند اهمیت می دهم."

هنگامی که دیسروت مصاحبه‌ها را به پایان می‌رساند، به کارکنان استنفورد گفت که به یک استراحت یک ساعته نیاز دارد که از ساعت 6:30 صبح شروع می‌شود، او گفت که بچه‌هایش از خواب بیدار می‌شوند و قبل از رفتن به مدرسه به ناهار نیاز دارند.

وقتی یکی از نمایندگان استنفورد از خود پرسید که آیا همسایه‌ها به این همه آشوب آخر شب اهمیت نمی‌دهند، مونژ-دیسروت آن را کنار زد.

او گفت که آنها در مسکن دانشکده زندگی می کنند. در این محله تعداد زیادی جایزه نوبل وجود دارد.

دکتری مهندسی نانو از دانشگاه دلفت. محقق منتشر شده و داور مجلات. بینش علمی را به استانداردهای محتوا می رساند. نمایه کامل →