دانشگاه های ایالات متحده در حمایت از قربانیان تجاوز جنسی شکست خورده اند

فرآیندهای داخلی دانشگاه کرنل برای پاسخ به گزارش‌های تجاوز جنسی «جین دو» شکست خورد. در سال 2024، این دانشجوی سال سوم گزارش داد که در یک خانه برادری در حالی که ناتوان بود، توسط هفت مرد مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است. کورنل تحقیقاتی را آغاز کرد که ماه‌ها به طول انجامید، اما این روند نتوانست پاسخگویی را که جین دو به دنبال آن بود ارائه دهد. او احساس ناشناخته و ناامنی داشت و بدون تکمیل مدرک تحصیلی خود را رها کرد. هیچ اتهام جنایی علیه مردانی که او متهم کرد مطرح نشد. او اکنون از کرنل به دلیل رسیدگی به پرونده اش شکایت کرده است.

نام هیچ یک از مدیران دخیل در این فرآیندها ذکر نشده است. آنها هنوز با پاسخگویی مواجه نشده اند.

تجربه او راه هایی را نشان می دهد که رویه های محرمانه در دانشگاه ها به جای تلاش برای هر شکلی از عدالت برای قربانیان، برای از بین بردن "مشکلات" در نظر گرفته شده است. همچنین نشان می‌دهد که چگونه افرادی که در مناصب مرجع هستند - روسای دانشگاه، رئیس و رئیس، در کنار افسران عنوان IX و اقدام مثبت، و وکلای دانشگاه - در درجه اول برای محافظت از مؤسسات خود سرمایه‌گذاری می‌کنند. این هدف واقعی است. آنها اینجا نیستند تا از دانشجویان، کارکنان یا اساتید آسیب‌پذیر دفاع کنند.

هر هفته، دانش‌آموزان در دانشگاه‌های سراسر ایالات متحده – که اکثرا زنان هستند – مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرند. یک نظرسنجی در دانشگاه کرنل در سال 2025 نشان داد که 35 درصد از زنانی که در مقطع لیسانس پاسخ‌دهنده بودند، از زمان ثبت‌نام، تماس جنسی غیر توافقی شامل زور یا ناتوانی را تجربه کرده‌اند. این مشکل فراتر از کرنل است: یک نظرسنجی در دانشگاه ایالتی میشیگان در سال 2025 نشان داد که تقریبا یک زن از هر پنج زن در مقطع کارشناسی از زمان ثبت نام تجاوز جنسی را تجربه کرده است.

با این حال بیشتر حوادث گزارش نمی شود. یک مطالعه وزارت دادگستری ایالات متحده نشان داد که کمتر از 5 درصد از تجاوزهای تکمیل شده و تلاش برای تجاوز به پلیس گزارش شده است.

دانش‌آموزان – و والدینشان – باید بدانند که مسیرهای گزارش تخلف از نظر استراتژیک به گونه‌ای طراحی شده‌اند که مسیریابی آنها دشوار است یا کاملا شکسته می‌شود. اگرچه می‌شنوید که مدیران صداهای درست را ایجاد می‌کنند، اما آنها اطمینان می‌دهند که سیستم‌های تبلیغاتی عمومی آن‌ها پیچیده و غیرممکن می‌مانند. این ارتش از مدیران با درآمد خوب - اساتید ارشد دوست داشتنی و قابل اعتماد و اعضای کارکنان که در روز والدین و در محل کار فارغ التحصیلان از شما استقبال می کنند - به مؤسسه پاسخ می دهند و آنها را به متحدان غیرقابل اعتماد قربانی تبدیل می کنند.

انتظار می‌رود کسانی که قربانی می‌شوند مسئول باشند و آنچه را که برایشان اتفاق افتاده است با جزئیات مستند کنند، حتی در حالی که آسیب‌های ناشی از این تجربه ادامه دارد. آنها مجبور می شوند ویژگی های حمله را چندین بار تکرار کنند - به پلیس دانشگاه و مدیران مختلف که ظاهرا برای محافظت از دانش آموز آنجا هستند. همانطور که تحقیقات نشان می‌دهد، اجبار به انجام مکرر «اجرای» برای مدیران مختلف باعث می‌شود که فرد تخلف و تروما را دوباره زنده کند.

مؤسسات آموزشی اغلب بی‌کفایتی را تسلیحاتی می‌دانند و سیستم‌هایی را که عمدا ناکارآمد هستند سرزنش می‌کنند تا از برخورد با نگرانی‌های مشروع و حتی فاجعه‌بار اجتناب کنند. علاوه بر این، مدیران به صورت استراتژیک مراقبت می کنند و در عین حال هر کسی را که از یک دفتر به دفتر دیگر گزارش آسیب می دهد، مراقبت می کنند. این بازی به ظاهر پوچ از صندلی های موسیقی با هدف خسته کردن قربانیان است. همانطور که محقق فمینیست سارا احمد در کتاب 2021 شکایت خود استدلال می کند، این فرآیند شاکی را به عنوان مشکل در نظر می گیرد و تهدیدی که آنها ایجاد می کنند را از بین می برد.

این تضمین می‌کند که درس‌ها بر کسانی که جرات ابراز مخالفت و پاسخگویی می‌کنند، حک شود.

ناکارآمدی استراتژیک یک هدف دارد: از نهاد محافظت می کند و قربانیان را ساکت می کند. سیستم "شکسته" قربانیان را تشویق می کند تا اشیا را در خانه نگه دارند و به آنها اطمینان می دهد که فرآیندهای سازمانی نسبت به گزارش تخلف به پلیس آسیب کمتری خواهند داشت. اقدامات انضباطی ظاهرا برای محافظت از قربانیان مخفی نگه داشته می شود. (در واقع، کسانی که از خشونت جنسی آسیب دیده اند، سزاوار حریم خصوصی هستند. اما اینها دلایلی نیستند که نهادها بخواهند همه چیز را ساکت نگه دارند).

تعجب می کنید که چرا دانشجویان، کارکنان، یا اعضای هیئت علمی که تخلفی را تجربه کرده اند، بلافاصله «وکیل» نمی شوند؟ همانطور که دکتر سونیا چروویلیل، یکی از مدافعان سلامت عمومی، خاطرنشان کرد: "به ندرت وکیل در موارد خشونت جنسی در هر جایی اتفاق می افتد. تعداد زیادی از جنایات جنسی به هیچ مرجعی گزارش نمی شود زیرا توسط دوستان، خانواده انجام می شود. مقامات امن نیستند. پردیس های دانشگاه کوچکی از یک فرد بزرگتر هستند و قربانیان را در محل آسیب می بیند، و قربانیان را در محیط زیست آسیب می بیند، و قربانیان را در محل آسیب می بیند، و قربانیان را در محل آسیب می بیند، و قربانیان را در محل آسیب می بیند. عدالت را از آنها سلب می کند.»

دانش آموزان ممکن است نتوانند برای حمایت به خانواده بروند، زیرا همه خانواده ها در امان نیستند. برخی از آنها به طور فعال توسط خانواده هایشان از طرح شکایت رسمی دلسرد می شوند.

دانشگاه های سراسر ایالات متحده اغلب برنامه های خود را با هدف آموزش دانشجویان در مورد تجاوز جنسی به رخ می کشند. آنها استادان و کارکنان را برای تکمیل «تمرین‌های انطباق» آنلاین (بی فایده) سرزنش می‌کنند، ظاهرا به آنها آموزش می‌دهند که چگونه خشونت مبتنی بر جنسیت را شناسایی و گزارش کنند. اما سعی کنید واقعا تجربه یک نفر از خشونت مبتنی بر جنسیت را گزارش کنید و احتمالا صدای جیرجیرک خواهید شنید.

همانطور که یکی از دانشجویانم گفت، فریب آن آگهی‌دهنده‌های بامزه‌ای را نخورید که دانشگاه‌ها را به عنوان «مناطق امن» اعلام می‌کنند و سیاست عدم تحمل دانشگاه در قبال تبعیض یا حمله را تبلیغ می‌کنند. آنها چهره عمومی موسسه و مهمتر از همه، بخشی از استراتژی آن هستند.

اینها اجراهایی هستند که برای انفعال لازم است، برای زیرکی مدیرانی که از آنها استفاده می کنند.

و برای این عملکردها که مؤسسات آموزشی برای سرپوش گذاشتن بر رویه‌های خشونت آمیز به آن‌ها تکیه می‌کنند، زنان و افراد اقلیت‌شده‌ای هستند که مؤسسات در پست‌های برجسته منصوب می‌کنند، به‌منظور محافظت از کسانی که در برابر خشونت مبتنی بر جنسیت و سایر اشکال تبعیض آسیب‌پذیر هستند: افسر اقدام مثبت، افسر عنوان نهم.

همانطور که همکار من رینالدو والکات، استاد سابق مطالعات آفریقایی و آمریکایی در دانشگاه بوفالو، گفت: "مدیران عنوان IX - که بسیاری از آنها زنان، سیاه پوستان، افراد اقلیت هستند - اغلب برای انجام سیاست [کار] و همچنین انجام کارهای عاطفی مرتبط با هویت به کار گرفته می شوند. هویت آنها ضروری و ضروری است. آنها در آن مشاغل هستند تا ما را آرام کنند. تلاش برای شناسایی هویت که پس از آن با عدم اقدام یا سایر ادعاهای سیاسی مورد خیانت قرار می گیرد، آشکارا نشان می دهد که کار زیادی نمی توان انجام داد.

آنها بال‌های در معرض خطری هستند که مؤسسات آموزشی عالی را در کنار هم نگه می‌دارند و از آنها در برابر مسئولیت‌پذیری محافظت می‌کنند و عمیقا در ایجاد و تداوم فرهنگ معافیت از مجازات نقش دارند. ابزاری‌سازی این «هیئت‌های نمایندگی» مایل به عنوان چهره سیاست‌های عمومی نهادها برای انکار قابل قبول بسیار مهم است. کار واقعی آنها جلوگیری از هرگونه تلاش برای تشکیل اتهامات رسمی یا پاسخگویی یا جبران خسارت است.

در دانشگاه کرنل، همکاران - اغلب آنهایی که کمترین حمایت و قدرت را دارند - در حال سازماندهی جلسات آموزشی، اعتراضات تحصن و هماهنگی تلاش ها در کنار دانشجویان خود هستند. بسیاری از دانش‌آموزان هنوز می‌خواهند باور کنند که موسسات را می‌توان با تحقیقات معروف متمرکز بر کاهش آسیب بهبود بخشید: رویکردهای "آگاهی از تروما". همکاران من که آگاهی مستقیمی از خشونت نهادی دارند، بهتر می دانند.

از طریق تلاش های خود، آنها امیدوارند که ارتباط بهتر، حتی آموزش بیشتر در مورد رضایت، یا ممنوعیت مهمانی در انجمن های برادری کافی نباشد.

«شکست» سیستماتیک دانشگاه کرنل، در واقع، داستان موفقیت آن بود. دانشگاه ها انگیزه های قدرتمندی برای محافظت از شهرت خود و حفظ جریان پول اهداکنندگان دارند.

با توجه به سیستم های استراتژیک شکسته دانشگاه ها چه می توان کرد؟

همانطور که همکاران من در کورنل گفتند، فرآیندهای سازمانی "برای ایجاد آسیب طراحی شده اند، نه برای ارائه تسکین، عدالت یا غرامت". در عوض، بیایید بر ایجاد سیستم‌های متقابل کار در خارج از نهادها تمرکز کنیم. اگر - و فقط اگر - ما سیستم‌های حمایتی قدرتمند و مستقلی داشته باشیم، و فریاد به اندازه‌ای قابل توجه باشد که بر درک عمومی و سرمایه‌های اهداکنندگان بسیار مهم تأثیر بگذارد، آن‌گاه موسسات ممکن است کمترین ممکن را انجام دهند.

بهتر است درک کنیم که دانشگاه‌ها - و آن مدیرانی که حقوق بالایی دارند و وظیفه حفاظت از دانشجویان، اساتید و کارکنان را برعهده دارند - از شرم و ترس از دست دادن موقعیت و قدرت نیز هدایت می‌شوند. کار کردن در برابر آنچه که آنها می دانند شما را ساکت نگه می دارد - شرم، ترس، و کمبود منابع و سیستم های پشتیبانی - تنها راه برای کشاندن سیستم های "شکسته استراتژیک" به اقدام است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.