دانشگاه ها را وادار کنید روابط خود را با چین محدود کنند - و در عوض به دانشجویان STEM ایالات متحده کمک مالی کنید

اعلامیه وزارت جنگ مبنی بر اینکه 30 دانشگاه روابط خود را با "موسسات خارجی نگران کننده" - به ویژه موسسات دانشگاهی چین - "به طور کامل کاهش داده اند" یک پیشرفت خوشایند است. این «نهادها» در آخرین به‌روزرسانی فهرستی که توسط قانون مجوز دفاع ملی 2019 برای شناسایی «موسسات خارجی درگیر در فعالیت‌های مشکل‌ساز» تعیین شده است، ظاهر می‌شوند. آخرین به روز رسانی این وزارتخانه از فهرست، 130 موسسه از این قبیل را «در چین، روسیه و ایران» شناسایی کرد که فعالیت‌های آنها «دخالت دولت متخاصم» را ممکن می‌سازد. جای تعجب نیست که بخش

اعلامیه اخیر با برخی از 30 دانشگاهی که با کاهش موافقت کرده اند، با شک و تردید مواجه شده است. چندین نفر اعلام کرده اند که همه روابط خود را با چین قطع نمی کنند. به هر حال، «تخفیف» با «فسخ شده» یکی نیست. واکنش دانشگاه ها نباید تعجب آور باشد. برای سال‌ها، مؤسسات آموزش عالی آمریکایی و حامیان آن‌ها استدلال می‌کردند که همکاری با همتایان خارجی‌شان برای پیشبرد تحقیقات پیشرفته حیاتی است.

همانطور که در نامه ای در سال 2025 از انجمن دانش پژوهان آسیایی آمریکایی به روسای و اعضای رتبه بندی کمیته های نیروهای مسلح آمده است، "برای شرکت تحقیقاتی ما، توانایی ما برای جذب و حفظ بهترین استعدادهای جهانی، تقویت همکاری های بین المللی و کاهش تاثیر وحشتناک بر جامعه تحقیقاتی آمریکایی آسیایی و گسترده تر است." این امر به ویژه در مورد بحث طولانی مدت در مورد محدود کردن تعداد دانشجویان چینی که در دانشگاه های ایالات متحده تحصیل می کنند صادق است - موضوعی که عموم مردم آمریکا بر سر آن به طور مساوی تقسیم شده اند.

در واقع، تعداد دانشجویان چینی که در دانشگاه‌های آمریکا تحصیل می‌کنند طی دهه گذشته از اوج 370000 نفر در سال 2018 به 266000 در سال تحصیلی 2024-2025 کاهش یافته است. اما این هنوز هم عدد قابل توجهی است. همانطور که نماینده جان مولنار (R-Mich.)، رئیس کمیته منتخب مجلس نمایندگان در مورد چین، در نامه اخیر خود به وزیر پیت هگزت بیان کرد، بسیاری از دانشجویان چینی حمایت خود را دریافت می کنند - و می توانند شهریه کامل - را از شورای بورس تحصیلی چین بپردازند، که هدف آن "رشته های STEM همسو با سیاست های صنعتی چین و برنامه های توسعه میان مدت و بلندمدت است.

برای انتقال استعدادهای انسانی، سرمایه فکری و تخصص فنی به [چین] در حمایت از اهداف استراتژیک ملی این کشور." علاوه بر این، Moolenaar خاطرنشان می‌کند، شورا از دانشجویان تحت حمایت می‌خواهد که گزارش‌های منظمی را به مقامات چینی ارائه کنند "جزئیات پیشرفت تحصیلی، کارهای آزمایشگاهی، نتایج تحقیقات و انتشارات"، تا پس از پایان تحصیلات خود به چین بازگردند و پس از آن حداقل دو سال در دولت خدمت کنند.

به این دلایل، Moolenaar از وزارت جنگ می خواهد که «هر محقق، دانشجوی فارغ التحصیل، محقق فوق دکتری یا سایر پرسنل تحقیقاتی دریافت کننده بودجه یا حمایت مالی از شورای بورس تحصیلی چین را از شرکت در تحقیقاتی که توسط این بخش تأمین می شود، منع کند». این بدون شک منجر به کاهش بیشتر تعداد دانشجویان چینی در موسسات آموزش عالی آمریکا خواهد شد. کسانی که مخالف چنین محدودیت‌هایی هستند تا آنجا پیش می‌روند که ادعا می‌کنند «ممنوع کردن دانش‌آموزان چینی رقابت استراتژیک با چین را به عنوان یک اقدام با انگیزه نژادی به حساب می‌آورد...

ممنوعیت ورود یک گروه کامل از شهروندان آسیایی نه تنها باعث روشن شدن یک کبریت در روابط ما با چین می شود، بلکه باعث خشم بسیاری از متحدان نزدیک ما در منطقه می شود. اما نامه مولنار نه خواستار ممنوعیت همه دانشجویان چینی است و نه استدلالی برای کاهش تعداد آنها انگیزه نژادی دارد. برعکس، برای استقبال از محققان خارجی، فارغ از نژادشان، برای تحصیل در ایالات متحده و همکاری با برنامه های دانشگاهی آمریکایی - به ویژه آنهایی که با فناوری های پیشرفته مرتبط هستند، حرف های زیادی برای گفتن وجود دارد.

به‌عنوان عضوی از کمیسیون امنیت ملی در مورد بیوتکنولوژی نوظهور که توسط کنگره مأموریت یافته است، در سرتاسر ایالات متحده با محققان برجسته‌ای ملاقات کرده‌ام که در پیشرفته‌ترین پروژه‌های بیوتکنولوژی به پیشرفت‌هایی دست یافته‌اند. بسیاری از آنها آمریکایی های نسل اول غیر سفیدپوست هستند. ایالات متحده باید به جذب مستعدترین دانشگاهیان و محققان خارجی ادامه دهد تا بتواند منبع اصلی نوآوری های تکنولوژیکی در جهان باقی بماند. اما نمی تواند درهای خود را به روی دانشجویانی که ارتباط مستقیم با دولت چین و حزب کمونیست چین دارند باز کند.

این به تلاش خستگی ناپذیر پکن برای جایگزینی ایالات متحده به عنوان رهبر فناوری جهان کمک می کند. در عوض، همانطور که پنج سال پیش پیشنهاد کردم، پنتاگون باید بودجه ای را برای گسترش برنامه های بورسیه خود برای دانشجویانی که تا کنون نمی توانستند در برنامه های دانشگاهی مورد نظر خود شرکت کنند، اختصاص دهد، زیرا آنها توانایی پرداخت هزینه های آن را نداشتند و توسط دانشجویان چینی که می توانستند آواره شدند.

به این ترتیب، نه تنها وزارت جنگ از بهره‌برداری پکن از منابع فکری ما جلوگیری می‌کند، بلکه با حمایت از مجموعه گسترده‌ای از جوانان با استعداد آمریکایی که امیدوارند در فناوری‌های پیشرفته شغلی را دنبال کنند، امنیت فکری و فناوری کشور را نیز تقویت خواهد کرد. Dov S. Zakheim مشاور ارشد مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی و نایب رئیس هیئت مدیره موسسه تحقیقات سیاست خارجی است.

وی از سال 2001 تا 2004 معاون وزیر دفاع (حسابرسی) و مدیر ارشد مالی وزارت دفاع و از سال 1985 تا 1987 معاون وزیر دفاع بود.