دانش آموزان همه جا شورش می کنند. در اینجا شانس موفقیت آنها، رتبه بندی شده است

دانش آموزان صربستان به تازگی یک معجزه سیاسی انجام داده اند. پس از نزدیک به دو سال اعتراض، یک جنبش جوانان مردمی بدون رهبر متعارف یا تجربه حاکمیتی، ماشین سیاسی عظیم الکساندر ووچیچ را شکست داد و به 14 سال سلطه حزب او پایان داد.

اینکه آیا لیست دانشجویی واقعا می تواند حکومت کند باید دید، اما پیروزی خیره کننده پارلمانی آن پیامی قدرتمند به جنبش های ناراضی جوانان در سراسر جهان ارسال می کند. از فرانسه و آلبانی گرفته تا هند و اندونزی، جوانان علیه دولت ها و نهادهایی که معتقدند آنها را شکست داده اند، به خیابان ها می آیند.

شانس موفقیت آنها بسیار متفاوت است - و تاریخ اخیر نشان می دهد که حتی به دست آوردن آنچه می خواهید همیشه آن چیزی نیست که باید باشد.

در اینجا آمده است که چگونه پنج جنبش بزرگ دانشجویی، از آنهایی که با بزرگترین موانع روبرو هستند تا آنهایی که بیشترین اهرم سیاسی را دارند، کنار هم قرار می گیرند.

جوانان آلبانی از نخست وزیر ادی راما خشمگین هستند و مشتاق نشان دادن آن هستند.

این ناآرامی‌ها پس از ماه‌ها تظاهراتی که در ابتدا علیه توسعه یک استراحتگاه مجلل بحث‌برانگیز با حمایت آتلانتیک انکوبیشن پارتنرز، شرکتی مرتبط با شرکت سرمایه‌گذاری که توسط داماد دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور، جرد کوشنر، مرتبط است، شکل گرفت. این ناآرامی به تظاهرات‌های توده‌ای و درگیری‌های خشونت‌آمیز با پلیس به دلیل فساد دولتی، بیکاری بالا و آموزش ضعیف تبدیل شده است.

اکنون دانشجویان خواهان یک تنظیم مجدد سیاسی کامل هستند، از جمله استعفای راما و جایگزینی او با دولت انتقالی متشکل از تکنوکرات ها و کارشناسان برای اجرای اصلاحات گسترده. آنها با یک نبرد پر فراز و نشیب روبرو هستند.

راما صراحتا خواسته های دانشجویان را رد کرده است و برخلاف صربستان، انتخاباتی در گوشه و کنار وجود ندارد. حزب سوسیالیست او 83 کرسی از 140 کرسی پارلمان را در می 2025 به دست آورد و چهارمین دوره متوالی را به دست آورد. دولت او مجازات های سخت تری را برای معترضان پیشنهاد کرده است، در حالی که ناظران بین المللی و مقامات آمریکایی خواستار خویشتن داری شده اند.

بر خلاف همتایان خود در صربستان یا اندونزی، معترضان دانشجوی آلبانی هنوز نتوانسته اند یک سازمان ملی نسبتا منسجمی بسازند که بتواند فشار سیاسی را تحمل کند.

خشم عمومی به وفور وجود دارد، اما هنوز شواهد کمی مبنی بر ضعیف شدن تسلط راما بر پارلمان وجود دارد. دانش‌آموزان هنوز هم می‌توانند امتیازاتی در زمینه آموزش بگیرند، اما مجبور کردن دولت از سمت خود یک پیشنهاد کاملا دیگر است.

چشم انداز: تیره و تار. راما دارای آرا است، سالها از قدرت باقی مانده است و قصد تسلیم قدرت را ندارد.

نوجوانان فرانسوی یک ماه گذشته را صرف تبدیل مدارس و خیابان های خود به میدان جنگ کرده اند.

خشم نسبت به معلمان مفقود، کلاس‌های در حال فروپاشی و سیستم نامحبوب پذیرش دانشگاه‌ها باعث محاصره مدارس در سراسر کشور شده است و حمایت معلمان، اتحادیه‌ها و دیگر معترضان ناامید از دولت در حال شکست امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور آمریکا را به دنبال داشته است.

صدها هزار نفر در سراسر فرانسه روز شنبه پس از هفته ها تظاهرات آتشین تظاهرات کردند. وزارت کشور 410000 شرکت کننده را شمارش کرد. اتحادیه‌ها تخمین می‌زنند که 800000 نفر به خیابان‌ها آمدند. اما فرانسه سنت طولانی تظاهرات گسترده دارد و دولت هایش به زنده ماندن از آنها عادت کرده اند.

دانش‌آموزان برخی امتیازات اولیه را به دست آورده‌اند: دولت متعهد شده است که تقریبا 3000 معلم جایگزین را به مدارس درگیر اعزام کند، در حالی که نخست‌وزیر سباستین لکورنو دوشنبه با نمایندگان دانش‌آموزان دیدار می‌کند و انتظار می‌رود اقدامات آموزشی بیشتری انجام شود.

این بهتر از هیچ است، اما نه خیلی بیشتر - و مشکلات فرانسه بسیار عمیق تر از کمبود معلم است. بدهی ملی این کشور 119 درصد تولید ناخالص داخلی است، سیستم بازنشستگی آن همچنان یک میدان مین سیاسی است، و پارلمان از هم پاشیده آن نمی‌تواند درباره نحوه متعادل کردن حساب‌ها به توافق برسد.

حزب چپ تندرو ژان لوک ملانشون، بدون تعظیم فرانسه، خود را به عنوان قهرمان معترضان معرفی کرده است، در حالی که تجمع ملی راست افراطی مارین لوپن امیدوار است از نارضایتی گسترده‌تر پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷ بهره ببرد. هیچ یک از طرفین نمی توانند به سادگی مشکلات مالی فرانسه را آرزو کنند.

اعتراضات دانشجویی ممکن است به یک تحول سیاسی بزرگ در پاریس کمک کند، بدون اینکه نزدیک به اصلاح آنچه شکسته شده باشد.

چشم انداز: محدود آنها ممکن است در کلاس پیشرفت کنند. آشفتگی عمیق سیاسی و مالی فرانسه مشکل بسیار پیچیده تری است.

دانشجویان اندونزی بیش از یک سال را صرف به چالش کشیدن رئیس جمهور پرابوو سوبیانتو در مورد فساد، امتیازات سیاسی و آنچه به عنوان فرسایش دموکراسی می دانند، گذرانده اند.

اعتراضات در آگوست 2025 به دلیل کمک هزینه های سخاوتمندانه به قانونگذاران آغاز شد، سپس پس از کشته شدن یک راننده تاکسی موتورسیکلت در جریان اقدام پلیس، به ناآرامی های مرگبار سراسری منفجر شد. تظاهرات پرابوو را مجبور کرد که امتیازات قانونگذاران را لغو کند، اما فعالان دانشجویی خیلی بیشتر می خواهند.

گروه‌های دانشگاهی، سازمان‌های کارگری و فعالان آنلاین حول کمپینی به نام «17+8» متحد شدند که 17 خواسته فوری و 8 اصلاحات بلندمدت از جمله مسئولیت‌پذیری پلیس، شفافیت بیشتر و پایان دادن به نقش رو به گسترش ارتش در امور غیرنظامی را نشان می‌دهد.

تا کنون، آن اصلاحات عمیق‌تر محقق نشده است و دانشجویان در این ماه دوباره به خیابان‌ها بازگشتند و به مشکلات اقتصادی و واکنش دولت به آتش‌سوزی‌های ویرانگر جنگل‌ها و مه سمی اعتراض کردند. محبوبیت پرابوو نیز ضربه خورده است: میزان محبوبیت او در نظرسنجی اکتبر به 44.5 درصد کاهش یافته است، در حالی که کمتر از 81.2 درصد کمتر از یک سال پیش است که یکی از پایین ترین رتبه ها برای یک رئیس جمهور اندونزی از زمان احیای دموکراسی در سال 1998 است.

اما در حالی که دانش‌آموزان سازماندهی چشمگیر و قدرت خود را از خود نشان داده‌اند، پرابوو قدرت نهادی قابل‌توجهی را حفظ می‌کند. کاهش محبوبیت او هنوز به تغییرات گسترده ای که آنها می خواهند تبدیل نشده است، و هیچ نشانه ای وجود ندارد که در شرف تغییر باشد.

چشم انداز: مختلط. محبوبیت Prabowo در حال سقوط است. سلطه او بر قدرت نیست.

سوریا کانت، رئیس دادگستری هند در ماه مه خشم خود را برانگیخت زیرا ظاهرا جوانان بیکار و فعالان صریح را با "سوسک" مقایسه می کند. کانت متعاقبا گفت که به اشتباه از او نقل قول شده است و انتقاد او مربوط به افرادی است که از مدارک جعلی برای ورود به حرفه‌ها استفاده می‌کنند، نه عموما جوانان بیکار.

دانشجویان این توهین را پذیرفتند و آن را به یک هویت سیاسی تبدیل کردند و حزب سوسک جانتا را تشکیل دادند که از آن زمان مشکلی جدی برای دولت و نخست وزیر نارندرا مودی ایجاد کرده است.

خشم از بیکاری و لو رفتن مدارک امتحان ورودی پزشکی هفته ها تظاهراتی را در تابستان برانگیخت که با استعفای وزیر آموزش دارمندرا پرادان در ماه ژوئیه به اوج خود رسید. اما سوسک ها تمام نشده اند: آنها از آن زمان توجه خود را به تغییرات بحث برانگیز در فهرست های انتخاباتی هند معطوف کرده اند و خواهان استعفای گینش کومار، رئیس کمیسیون انتخابات به دلیل بی نظمی های ادعایی شده اند که کمیسیون آن را رد می کند.

این آزمایش واقعی قدرت سوسک ها را ثابت می کند. دولت می تواند با سهولت نسبی یک وزیر نامحبوب را جایگزین کند. در مورد پذیرش چالش های ساختاری برای نهادهایی که بر روند سیاسی نظارت می کنند، علاقه بسیار کمتری خواهد داشت. حزب بهاراتیا جاناتا به رهبری مودی در سال 2024 تحت کنترل قابل توجهی در قدرت قرار گرفت و اکثریت پارلمانی را که بیشتر انتظار داشتند حفظ کند، از دست داد، اما همچنان نیروی فرماندهی در یک دولت ائتلافی است.

چشم انداز: امیدوار کننده، با محدودیت. آنها یک وزیر را سرنگون کرده اند، اما ماشین پشت روند سیاسی هند مبارزه بسیار سخت تری است.

دانشجویان صربستان به چیزی دست یافته‌اند که اکثر جنبش‌های اعتراضی فقط می‌توانند آرزوی آن را داشته باشند: پیروزی در انتخابات.

آنها یک جنبش دموکراتیک قابل توجهی را ایجاد کردند که از طریق مجامع دانشگاهی به نام پلنوم سازماندهی شد، جایی که تصمیمات به جای دیکته شدن توسط رهبران حزب، به صورت جمعی گرفته می شود. دانشجویان حتی خود را از نامزدی در انتخابات منع کردند تا در دام "کارگریزم" نیفتند، در عوض پزشکان مستقل، دانشگاهیان، وکلا و دیگر متخصصان را به عنوان نامزدهای تایید شده و تایید شده جذب کردند.

در اپوزیسیون فوق العاده عمل کرد. رویکرد غیرمتمرکز، بی‌رحمانه منصفانه و شفاف به مبارزات سیاسی، کانون توجه نابخشودنی را بر ووچیچ و دولت اقتدارگرای فزاینده‌اش درخشید. روز یکشنبه، فهرست دانشجویان به پیروزی رسید و 140 کرسی پیش بینی شده در مجلس 250 عضوی را به دست آورد.

حالا کار واقعی شروع می شود. فراتر از مشکلات آشکار - جنبش نه رهبر متعارف، نه نخست وزیر تایید شده و نه تجربه حکومت جمعی دارد - کل ساختار دموکراتیک آن در آستانه امتحانی جدی است.

قبل از انتخابات، پلنوم های دانشجویی از اختیارات قابل توجهی در مورد اینکه چه کسی می تواند در انتخابات شرکت کند، اعمال کرد. اما زمانی که آن نامزدها کرسی های خود را در پارلمان به دست آورند، قدرت سیاسی واقعی را به دست می آورند و اختیاراتشان به آنها تعلق دارد. دانش‌آموزان نمی‌توانند ناگهان یک قانون‌گذار منتخب را به خاطر بیاورند که تصمیم گرفته است به خواسته‌های آنها عمل نکند.

به محض اینکه فهرست دانشجویان این سوال آزاردهنده را حل کند که واقعا چه کسی مسئول است، دولت جدید آن فهرست طولانی از مسائلی را پیش رو دارد که باید در آن گیر بیفتد: مقابله با فساد ریشه‌دار، رهایی از دادگاه‌ها و نهادهای عمومی از مداخله سیاسی، و ارائه پیشرفت‌های اقتصادی، همه اینها در عین ایجاد تعادل بین منافع رقابتی صربستان با روسیه و اتحادیه اروپا و هدایت تنش‌ها بر سر کوزوو.

اینها مشکلات بزرگی هستند، اما دانش‌آموز صربستان و نمایندگان منتخب آنها قبلا نشان داده‌اند که می‌توانند به چیزی برسند که اکثر مردم غیرممکن می‌دانستند. کارنامه دولت آنها به عنوان یک الگو یا هشدار برای جنبش های جوانان در همه جا خواهد بود.

چشم اندازها: تاریخی آنها قدرت بازسازی صربستان را به دست آورده اند. اکنون آنها باید ثابت کنند که می توانند از آن استفاده کنند.

تاریخ اخیر دو نمونه آموزنده از آنچه ممکن است در انتظار صربستان باشد ارائه می دهد.

در بنگلادش، دانشجویان به سرنگونی شیخ حسینه نخست وزیر در سال 2024 کمک کردند و به 15 سال حکومت پایان دادند. اما شادی آنها کوتاه مدت بود: زمانی که سرانجام انتخابات در فوریه 2026 برگزار شد، حزب سنتی ملی‌گرای بنگلادش به پیروزی رسید، در حالی که حزب ملی شهروند که توسط دانشجویان تأسیس شد تنها شش کرسی پارلمان را به دست آورد.

دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید که دولت جدید حمایت‌های خود را در برابر نقض حقوق بشر لغو کرده و مخالفان سیاسی خود را به‌طور خودسرانه بازداشت کرده است - دقیقا همان شیوه‌هایی که دانشجویان علیه آن شورش کردند.

قیام جوانان نپال همچنین یک دولت را در سال 2025 سرنگون کرد. انتخابات ماه مارس پیروزی قابل توجهی را برای یک حزب ضد نظام جدید به رهبری خواننده رپ سابق بالندرا شاه رقم زد. با این حال، دولت او قبلا به دلیل دور زدن پارلمان، متمرکز کردن تصمیم‌گیری و تلاش برای انجام اصلاحات سازمانی وعده داده شده، مورد انتقاد قرار گرفته است.

هر دو کشور حقیقت ناراحت کننده ای را در مورد انقلاب های سیاسی نشان می دهند. خلاص شدن از شر افراد مسئول یک چیز است. ساختن چیزی بهتر بسیار بسیار سخت تر است.