دانش آموزی یک ایزوپود غول پیکر جدید پیدا کرد که برای چندین دهه به اشتباه برچسب گذاری شده بود

دیرینه شناس آلمانی، دولف سیلاچر، زمانی که در سال 1980 در پورتوریکو نمونه هایی را جمع آوری می کرد، هنوز کرافورد خود را - افتخاری که توسط همان آکادمی سوئدی که جایزه نوبل را اعطا می کند - نگرفته بود. ایستگاه تحقیقاتی یک ایزوپود غول‌پیکر Bathynomus، سخت‌پوستان حشره‌مانند عظیمی به طول تقریبا 12.7 اینچ (32.2 سانتی‌متر) را از تله‌ای که در عمق 1640 فوتی (500 متری) در امتداد کف اقیانوس در کمین مانده بود، بیرون کشید.

سیلاچر، متأسفانه، در سال 2014 درگذشت، مدتها قبل از اینکه او یا هر کس دیگری متوجه شود که این نمونه در واقع نماینده گونه ای ناشناخته است. اکنون، بیش از سه دهه پس از لایروبی آن از دریای کارائیب، بندیکت کاستله، دانشجوی دیرینه‌شناسی توبینگن و سرپرست مجموعه دیرینه‌شناسی دانشگاه، اینگمار ورنبورگ، سرانجام نامی مناسب به این موجود داده‌اند. این ایزوپود غول پیکر یا حشره مانند که مدت‌ها به اشتباه به عنوان Bathynomus giganteus نامگذاری شده بود، اکنون به طور رسمی با نام گونه کاملا جدید Bathynomus tuebingoborikensis شناسایی شده است.

کاستله در بیانیه ای گفت: "گونه جدید بسیار نزدیک به گونه غول پیکر دیگری است که در شبه جزیره یوکاتان در مکزیک یافت شده است."

برای دستیابی به تکنیکی بیشتر، ایزوپودهای غول پیکر زیردریایی واقعا از همان راسته سخت پوستان مانند شپش های چوبی سرچشمه می گیرند، مانند شپش چوبی آجرکاری کوچک (Porcellio spinicornis) که در اطراف سنگ تراشی و سنگ کاری در اروپا و آمریکای شمالی دیده می شود. اما بر خلاف سخت‌پوستان حشره‌مانند که تنها بین ۰.۴ تا ۰.۶ اینچ (۱۰ تا ۱۵ میلی‌متر) طول دارند، گونه‌هایی از جنس غول‌پیکر Bathynomus می‌توانند تا ۲۰ اینچ (۵۰ سانتی‌متر) برسند که آنها را به یکی از بزرگترین بی‌مهرگان روی زمین تبدیل می‌کند.

این حشره‌های جنگنده استارشیپ نیز می‌توانند سنگین شوند: در برخی موارد تا 5.7 پوند (2.6 کیلوگرم) در داخل اسکلت‌های بیرونی محکمی قرار می‌گیرند که برای اعماق 8200 فوت (2500 متر) زیر سطح دریا مناسب هستند.

طبق گفته Werneburg، کل جنس Bathynomus، که امروزه در اقیانوس‌های سراسر جهان یافت می‌شود، احتمالا برای اولین بار در خلیج مکزیک در دوران میوسن بیش از 15 میلیون سال پیش شکل گرفت، نه چندان دور از جایی که B. tuebingoborikensis پیدا شد.

ورنبورگ در بیانیه‌ای توضیح داد: «در آن زمان تنگه پاناما باز بود و تنگه‌ای بین آمریکای شمالی و جنوبی باقی می‌گذاشت و جانوران دریایی می‌توانستند به سمت غرب، در ابتدا تا ژاپن پخش شوند».

ایزوپودهای ماقبل تاریخ حدود 10 میلیون سال دیگر طول کشید تا به مرز میوسن-پلیوسن تبدیل شوند تا به گونه هایی نزدیک به اندازه بزرگترین نمایندگان امروزی سخت پوستان تبدیل شوند. با سرد شدن زمین، گونه‌های ایزوپود غول‌پیکر متعلق به میوسن که تنها به 5.9 اینچ (15 سانتی‌متر) می‌رسید، در نهایت باعث پیدایش پسرعموهای بسیار بزرگ‌تر در اقیانوس‌های هند و اقیانوس آرام شدند.

به گفته Werneburg: "این کلوسی های واقعی به طول بیش از 25.2 سانتی متر (9.9 اینچ) رشد کردند و از نظر فیزیولوژیکی کاملا با شرایط آب و هوایی جدید سازگار شدند."

کاستله و ورنبورگ به تصویربرداری سه‌بعدی از طریق توموگرافی کامپیوتری میکرو روی آوردند تا برش‌های دانه‌ای نمونه توبینگن را که برای تشخیص درست آن از سایر «کلوسوژانت‌هایی» که با آنها اشتباه شده بود، تهیه کنند. سیلاچر فقید، در زمان خود، تا حدودی به دلیل دستیابی به دستاوردهای برجسته خود بدون استفاده از رایانه مشهور بود، بنابراین شاید تعجبی نداشته باشد که ویژگی های ظریف، اما متعددی که B. tuebingoborikensis را متمایز می کند نتوانست توجه او را جلب کند.

این دو در مطالعه جدید خود که پنجشنبه در Scientific Reports منتشر شد، نوشتند: توموگرافی ریز کامپیوتری "مشاهده دقیق قطعات دهانی را که اغلب در توصیف گونه‌های Bathynomus نادیده گرفته می‌شوند، اجازه می‌دهد، اگرچه این ناحیه آناتومیکی برای طبقه‌بندی [ایزوپودهای آبزی یا] Cirolanidae مفید است."

در اشاره ای به سفر طولانی این گونه، محققان نام آن را به عنوان نمادی از نام بومی تاینو برای پورتوریکو، بوریکن و شهر توبینگن آلمان انتخاب کردند، جایی که سیلاچر برای کشف مجدد غیرمنتظره آنها به حفظ این یافته کمک کرد.