دانش آموز نتوانست از شر ویروس مسری خلاص شود، سپس به حقیقتی ویرانگر رسید

مریض شدن برای بسیاری از دانشجویان جدید یک واقعیت غم انگیز است، اما در حالی که بسیاری از آنها به سرعت بر آن غلبه می کنند، نمی توان همین را برای آرون دلگادو گفت که متوجه شد چرا علائمش ادامه دارد.

دلگادو، از دالاس، تگزاس، در پاییز 2023 به دانشگاه فناوری تگزاس پیوست و در ترم اول تحصیلی خود، تسلیم علائم آشکاری شد که بسیاری از دانشجویان به خوبی می‌دانند. مونونوکلئوز عفونی، که به عنوان بیماری مونو یا بوسیدن شناخته می شود، از طریق بزاق و در بین نوجوانان و بزرگسالان رایج است.

در واقع، دلگادو، 21 ساله، به نیوزویک گفت که احساس "خیلی مریض" می کند و علائم اولیه او شامل خستگی و تعریق شبانه است.

او گفت: «من حدود دو هفته بیمار بودم، اما برخی علائم (مانند تعریق شبانه) برای مدت طولانی‌تری ادامه داشت و به‌طور تصادفی دوباره ظاهر می‌شد. با این حال، پس از مدتی، حالم بهتر شد و آن را به عنوان هر بیماری دیگری به تعویق انداختم.»

در سپتامبر 2023 بود که یک رشته مهندسی مکانیک (که رشته‌های فرعی شامل هوافضا و ریاضیات است) متوجه تورم غدد لنفاوی در گردنش شد. در آن زمان، او «فکر می کرد عجیب است»، اما سعی کرد زیاد به آن فکر نکند. از این گذشته، او تلاش می کرد تا زندگی دانشگاهی خود را در آغوش بگیرد و چیزهای دیگری برای مقابله با آن داشت.

او ادامه داد: «فکر می‌کردم با گذشت زمان بهتر شود. "بخش دیوانه کننده این است که واقعا بعد از بیمار شدن در ابتدا علائم دیگری وجود نداشت."

با این حال، زمانی که والدین دلگادو برای دیدن پسرشان در اواخر سپتامبر آمدند، وضعیت تغییر کرد. آنها متوجه توده متورم در گردن او شدند و به او پیشنهاد کردند که آن را بررسی کند.

عفونت یکی از دلایل رایج تورم غدد لنفاوی است، بنابراین چندین پزشک اصرار داشتند که دلگادو هیچ نگرانی در مورد آن نداشته باشد و تورم در نهایت کاهش یابد.

با وجود اطمینان خاطر، دلگادو نتوانست بیماری را تکان دهد و تا تابستان 2024 بیمار بود.

او چندین آزمایش خون را در ماه‌های قبل انجام داده بود، اما هرگز چیزی نامنظم نشان ندادند. وقتی دلگادو سرانجام به خانه در دالاس بازگشت، پزشک دیگری را در مورد علائم بی امان خود دید.

در نهایت، زمانی که یک پزشک از توده گردن او بیوپسی کرد، نگرانی های او برطرف شد. اما هنگامی که نتایج به دست آمد، دلگادو در 9 ژوئیه تشخیص "ویرانگر" مرحله چهار لنفوم هوچکین را دریافت کرد. لنفوم هوچکین می تواند غدد، عروق لوله مانند، غدد لنفاوی و سایر اندام های بدن را تحت تاثیر قرار دهد، با علائمی مانند تب، خستگی، تعریق شبانه، خارش پوست و کاهش وزن.

دلگادو به نیوزویک گفت: «به یاد دارم که بیرون رفتیم تا مثل همیشه غذا بخوریم، اما این بار همه به جای خندیدن گریه می‌کردیم. این واقعا وحشتناک بود و هرگز فکر نمی‌کردم زندگی‌ام دوباره بهتر شود.

من در ابتدا احساس بی‌حسی می‌کردم و زمان زیادی طول کشید تا پردازش کنم. آن زمان برای من بسیار افسرده کننده بود، گاهی اوقات حتی احساسات خودم را درک نمی کردم.

درمان شامل شش ماه یک رژیم شیمی درمانی اولیه، قبل از یک ماه شیمی درمانی شدیدتر بود. دلگادو همچنین برای اطمینان از بهبودی طولانی مدت تحت پیوند مغز استخوان قرار گرفت.

انکولوژیست ها پیشنهاد کردند که سرطان دلگادو می تواند ناشی از مونویی باشد که او در کالج گرفتار شده است، که توسط ویروس اپشتین بار (EBV) ایجاد می شود. انجمن سرطان آمریکا توضیح می دهد که EBV برای همیشه در بدن باقی می ماند و یک انکوویروس در نظر گرفته می شود، به این معنی که ممکن است افراد را در معرض خطر بیشتری برای انواع خاصی از سرطان، از جمله سرطان لنفوم و معده قرار دهد.

دکتر سوخجیت تاخار، یکی از بنیانگذاران و مدیر ارشد پزشکی PrimaryMD، توضیح داد که EBV اولین ویروسی بود که با سرطان انسان مرتبط شد و به همان خانواده ویروس هرپس تعلق دارد که باعث آبله مرغان می شود.

تخار به نیوزویک گفت: «برای فردی که در 21 سالگی به لنفوم هوچکین مبتلا شده است، کاملا قابل درک است که بداند آیا مونو نقشی داشته است یا خیر. مطالعات نشان داده‌اند که افرادی که مونو داشته‌اند، حدود چهار برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به لنفوم هوچکین EBV مثبت هستند.

با این وجود، علیرغم شیوع مونو و EBV، تخار خاطرنشان می کند که اکثریت قریب به اتفاق افراد به لنفوم هوچکین مبتلا نمی شوند. او گفت: "چهار برابر یک خطر بسیار کوچک، هنوز هم یک خطر بسیار کوچک است."

در حالی که EBV ممکن است با سرطان مرتبط باشد، این بدان معنا نیست که یک امر اجتناب ناپذیر است. همچنین هیچ راهی برای اطمینان از اینکه آیا باعث سرطان دلگادو شده است وجود ندارد.

تخار ادامه داد: "خبر دلگرم کننده این است که چندین واکسن EBV اکنون در آزمایشات بالینی در حال مطالعه هستند. امید این است که جلوگیری از عفونت در نهایت بتواند از برخی سرطان های مرتبط با آن جلوگیری کند."

در طول درمان، دلگادو گفت که "هیچ وقت احساس عادی نمی کرد" و با کمبود انرژی دست و پنجه نرم می کرد.

او گفت: "بعد از اتمام درمان، خیلی بهتر شدم، اما همچنان با مه مغزی و اضطراب بیش از حد معمول مواجه هستم. من همیشه سعی کرده ام تا آنجا که می توانم فعال بمانم."

پس از تشخیص شوک خود، دلگادو برای افزایش آگاهی در مورد لنفوم هوچکین به رسانه‌های اجتماعی روی آورد و از دیگران می‌خواهد بدون در نظر گرفتن سنشان به بدن آنها گوش دهند.

دلگادو گفت: "سرطان یک چیز واقعی و وحشتناک است که همه ما باید از آن آگاهی داشته باشیم، به طوری که اگر زمانی مجبور به مقابله با آن شدیم، اقدامات لازم برای بهبود را می دانیم. پزشکان فقط می توانند کارهای زیادی انجام دهند، گاهی اوقات بهترین مدافع برای شما خودتان هستید."

وی ادامه داد: نمی‌دانم بدون خانواده‌ام کجا خواهم بود، آن‌ها پایه و اساس لازم را برای گذراندن این روزهای سخت با چنین دیدگاه مثبتی به من دادند، لحظات تلخی در این سفر وجود داشت و خیلی وقت‌ها بود که احساس انسان بودن نداشتم، خانواده‌ام همیشه حمایت‌های لازم را از من داشتند و من از این بابت سپاسگزارم.

آیا مشکل سلامتی شما را نگران کرده است؟ از طریق health@newsweek.com به ما اطلاع دهید. ما می‌توانیم از کارشناسان راهنمایی بخواهیم، ​​و داستان شما می‌تواند در نیوزویک نمایش داده شود.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: شارلوت نیسبت و پل دانلی.