داچشوند، نمادی طنزآمیز با نمادهای سیاسی

پابلو پیکاسو به خاطر داشتن موزهای متعدد - عمدتا زنانی که با آنها نیز روابط مضری داشت، مشهور بود. اما حداقل یکی از این الهه‌ها وجود دارد که از درگیری رمانتیک سمی رها شده است: یک داشوند ناز به نام لومپ.

قبل از تبدیل شدن به معروف ترین مدل سگش، لامپ در اصل متعلق به عکاس آمریکایی دیوید داگلاس دانکن بود.

سگ و عکاس در سال 1967 از نقاش در ویلای او در کن دیدن کردند. به گفته دانکن، در اولین برخورد آنها، لومپ درست روی دامان پیکاسو پرید. او ظاهرا "تصمیم گرفت" با نقاش بماند و شش سال با هم زندگی کردند.

این داستان نشان نمی‌دهد که چگونه تصمیم لامپ منتقل شده است، اما این مرز خاص فوری از طریق هنر جاودانه شد: پیکاسو آن روز پرتره داش‌شوند را مستقیما روی یک بشقاب شامی سرامیکی نقاشی کرد و دانکن در حین خلق اثر، مجموعه‌ای از عکس‌ها را با هم ثبت کرد.

این بشقاب و عکس‌ها در نمایشگاه جدید «داچشون. نمادی از افسار» که تا 28 مارس 2027 در Kunsthalle برمن برگزار شد، به نمایش گذاشته شده است.

لومپ همچنین در بسیاری از مجموعه‌های نقاشی پیکاسو که شاهکار دیگو ولاسکوئز "Las Meninas" را بازتفسیر می‌کند، ظاهر می‌شود، که در آن ماستیف بزرگ اثر اصلی با حیوان خانگی او جایگزین شد.

آنت رکرت، موزه‌دار نمایشگاه و مورخ هنر، می‌گوید: با گوش‌های بلند و بلندی بسیار زیادشان در مقایسه با پاهای کوتاه‌شان، داک‌ها شبح‌هایی دارند که فورا قابل تشخیص است: «این واقعا یک سگ با شکلی نمادین است و این آنها را برای چیزهای زیادی جالب می‌کند» - از هنر گرفته تا تبلیغات.

در کنار پیکاسو، تعداد شگفت انگیزی از هنرمندان مهم، از جمله اندی وارهول، اتو دیکس، دیوید هاکنی، مکس لیبرمن و رزماری تروکل به این داشوند ادای احترام کرده اند. رکرت به دویچه وله می‌گوید: «این شگفت‌انگیز است که چقدر این داش‌اند به عنوان یک موزه، مدل و همدست استودیو برای آنها خدمت کرده است.

متصدی می افزاید: همراه با این حرفه هنری پربار، داشوند را می توان از منظر تاریخی نیز مورد بررسی قرار داد، زیرا "این واقعیت نیز وجود دارد که ما آنها را با چیزی آلمانی مرتبط می کنیم."

این سگ که برای ردیابی و تعقیب گورکن، روباه، خرگوش و سایر جانوران حفاری پرورش یافته است، بیش از 300 سال پیش در آلمان به وجود آمد. استانداردهای نژاد در سال 1879 ایجاد شد و باشگاه Teckel آلمان (DTK) - یکی از قدیمی ترین سازمان های پرورش سگ در آلمان - در سال 1888 تاسیس شد.

این نام ترکیبی از کلمات آلمانی "Dachs" (گورکن) و "Hund" (سگ) است که به معنای واقعی کلمه به "سگ گورکن" ترجمه می شود. اما آلمانی ها بیشتر آنها را Dackel یا Teckel می نامند.

به دلیل ساختار بلند و باریکشان، داششوندها در کشورهای انگلیسی زبان به طور عامیانه به عنوان سگ وینر یا سگ سوسیس شناخته می شوند.

علاوه بر نقش سگ‌های شکاری، داش‌هاوندها در تاریخ فرهنگی آلمان، از کلیشه‌های بورژوایی گرفته تا نمادهای المپیک، جایگاهی شگفت‌انگیز دارند.

آخرین امپراتور آلمان، قیصر ویلهلم دوم، از علاقه مندان پرشور داششوند بود و صاحب چندین مورد از آنها بود.

دو تا از سگ‌های او، Wadl و Hexlsome، با ایجاد یک حادثه دیپلماتیک جزئی در طول بازدید از املاک آرشیدوک فرانتس فردیناند، قلعه کانوپیست، در سال 1908، تاریخ ساز شدند. طبق گزارش‌ها، داش‌ها یکی از قرقاول‌های طلایی ارزشمند شاه‌دوک را کشتند. این حمله در محافل اشرافی بازتاب گسترده ای داشت و قیصر ویلهلم دوم مجبور به عذرخواهی رسمی شد.

بدیهی است که حادثه قرقاول به اندازه رویداد دیگری که مربوط به فرانتس فردیناند، وارث تاج و تخت اتریش-مجارستان بود، پیامد نداشت: ترور او در سارایوو در 28 ژوئن 1914، که کاتالیزور اصلی جنگ جهانی اول شد.

با این حال، داشوند در طول این درگیری جهانی حضور داشت. در نقشه‌های تبلیغاتی و کاریکاتورهای سیاسی، آلمان به‌عنوان یک داک‌شوند، در حالی که بریتانیایی‌ها به‌عنوان بولداگ و فرانسوی‌ها به‌عنوان پودل معرفی می‌شدند.

در طول جنگ جهانی اول، محبوبیت سگ داشوند در ایالات متحده به دلیل این ارتباط به شدت کاهش یافت. آنهایی که یکی از آنها را داشتند به جای استفاده از کلمه آلمانی، سگ های خود را "شگ های آزادی" نامیدند.

در طول جنگ جهانی دوم، داچشاندها برای کارهای نظامی مانند کشف مین استفاده می شدند.

با این حال، مأموریت‌های وارثان به‌اندازه داستان‌هایی که اخیرا توسط مطبوعات روزنامه بریتانیا منتشر شد، که ادعا می‌کرد هدف نازی‌ها ایجاد ارتشی از داش‌هاندهای سخنگو بود، عجیب نبود. این شایعات پس از انتشار کتابی غیرداستانی درباره سگ‌ها منتشر شد که در سال 2011 به نام «سگ‌های شگفت‌انگیز: کابینه کنجکاوی‌های سگ‌ها» منتشر شد، که تحقیقات نازی‌ها را در مورد هوش و شخصیت سگ‌ها - از جمله سگ‌ها - نشان می‌داد.

رکرت خاطرنشان می کند که سگ داشوند قطعا در زیبایی شناسی نازی ها نمی گنجد: "آنها در جنگ نیز استفاده می شدند، اما نه به همان شیوه سگ های دیگر. گذشته از همه، آنها از آن دسته سگ هایی نبودند که یک نازی بخواهد به خاطر ظاهر با آنها دیده شود." به عنوان مثال، هیتلر را در نظر بگیرید: او با ژرمن شپرد خود، بلوندی، در انظار عمومی ظاهر شد.

پتانسیل دوست‌داشتنی داش‌شوند در واقع یکی از ایده‌هایی است که رکرت را در مدیریت نمایشگاه راهنمایی کرد. این مورخ هنر می گوید: آنها "به سادگی این تصور را ایجاد می کنند که حس شوخ طبعی دارند." "البته این یک انتساب است. اما آنها واقعا خوشحال می شوند و شخصیت واقعا دوست داشتنی دارند."

در دهه 1970، این همراه داخلی کمی پوچ و شاد الهام بخش چهره ای بود که تصویری جدید از آلمان غربی را به تصویر می کشید: طلسم رسمی بازی های المپیک تابستانی 1972 در مونیخ، والدی.

در تضاد کامل با نمادهای سنگینی که آلمان را در دوران رایش سوم نشان می‌دادند - عقاب، ژرمنیا، جنگل‌ها، رشته واگنر و پروس - طلسم ایجاد شده توسط طراح گرافیک مشهور اوتل آیچر و کارآموزش، النا شوایگر، به اندازه شکل داش‌شوند نمادین بود.

طراح به شدت مخالف گنجاندن رنگ قهوه ای یا هر یک از رنگ های ملی آلمان - قرمز، سیاه و طلایی - در هویت برند بود. در عوض، او به سراغ سایه‌های پاستلی ظریف رفت: «رویکرد رنگ واقعا رویایی بود». قصد آنها چیزی بود که ما هنوز روی آن کار می کنیم - چیزی که هنوز به طور کامل به آن نرسیده ایم: آلمانی باز، شاد، دموکراتیک و رنگارنگ.

هنوز هم امروزه، گروه‌های افراطی دست راستی تلاش می‌کنند تا با الهام از اکسسوری‌هایی که الکساندر گاولند می‌پوشد، داش‌اند را به عنوان یک نماد مد ملی‌گرای ظریف که روی کراوات‌ها یا جوراب‌ها ظاهر می‌شود، انتخاب کنند. از سوی دیگر، «داچشون ها علیه راست» نیز به عنوان یک جنبش ضد اعتراض ظاهر شده است.

اما در مجموع، Reckert در حالی که طرح "داچشوند. نمادی از افسار" را تصور می کند، بر روی داشوند به عنوان نمادی از دوستی و شادی تمرکز کرده است. این نمایشگاه شامل سالن هایی است که به روی سگ های کوچک باز است و حتی آثار هنری و نمایش هایی را که به طور خاص برای آنها طراحی شده است، به نمایش می گذارد.

بازخوردی که او در آستانه نمایش دریافت می‌کند نیز با این تصویر شاد مطابقت دارد. او خاطرنشان می‌کند که تقریبا روزی نمی‌گذرد که نامه‌ای مربوط به داچ‌شانند - خواه عکس‌ها، آثار هنری یا اطلاعاتی درباره رویدادهای مربوط به داچ‌شانند، دریافت نشود: او با نشان دادن نمونه‌هایی از چیزهایی که دریافت کرده است، می‌گوید: «این واقعا دیوانه‌کننده است». من تا به حال نمایشگاهی نداشته ام که پیش از افتتاحیه آن به گونه ای دوستانه و متنوع مورد استقبال قرار گیرد. این واقعا کمی عجیب و غریب است.