دایناسور جدید بریتانیایی با پنجه بلند اولین دایناسور در نوع خود در اروپا است

توسط چارلی شرر، کاسیوس موریسون، گفتگو

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

جمجمه فسیل شده گونه جدیدی از دایناسورهای مرموز گوشتخوار از جزیره وایت پس از بیش از 100 سال نگهداری مجددا در مجموعه موزه تاریخ طبیعی کشف شد.

در طول تاریخ نزدیک به 150 سال خود، این موزه لندن به خانه بیش از 30 میلیون نمونه تبدیل شده است، و به راحتی می توان فسیل یا سنگ های عجیب را در اینجا و آنجا فراموش کرد. این تقریبا قطعا همان اتفاقی است که برای تنها فسیل شناخته شده جدیدترین دایناسور بریتانیا، یک تروپود گوشتخوار دو پا (خانواده دایناسورها از جمله پرندگان) که در یک مطالعه جدید آن را Invictibellatrix amberina نامیده ایم، رخ داده است.

در سال 2020، پل بارت، یکی از دیرینه‌شناسان موزه، مجموعه‌های فسیلی را بررسی کرد و با تکه‌ای کوچک از استخوان برخورد کرد که آن را به عنوان بخش مهمی از جمجمه یک دایناسور تشخیص داد: قفسه مغز. پس از بررسی سوابق موزه، او متوجه شد که قفسه مغزی در ساحلی در نزدیکی Sudmoor Point در جزیره وایت، جزیره‌ای در سواحل جنوبی انگلستان که به‌خاطر فسیل‌های دایناسورهای مشهور جهان معروف است، پیدا شده است.

بارت که می‌دانست از جزیره وایت آمده، یکی از ما (کاسیوس موریسون) را به عنوان دکترا دعوت کرد. دانش آموزی که در آن زمان در مورد مغز دایناسورها تخصص داشت، فسیل را با جزئیات مطالعه کرد و سعی کرد بفهمد که متعلق به کدام دایناسور است.

این کار نشان داد که این فسیل تقریبا 120 میلیون ساله شبیه هر چیزی که قبلا از جزیره کشف شده بود نیست و متعلق به گونه جدیدی از خانواده مرموز گوشتخواران به نام Megaraptora است.

مگاراپتوران‌ها به‌خاطر جمجمه‌های باریک، اسکلت‌های سبک و چنگال‌های دستی غول‌پیکرشان شناخته می‌شوند و برخی از گونه‌های بزرگ‌تر دارای پنجه‌هایی به طول بیش از 1 فوت (30 سانتی‌متر) هستند. این شکارچیان وحشی از سرتاسر جهان شناخته شده اند و بیشتر گونه ها از آمریکای جنوبی، به ویژه آرژانتین شناخته شده اند. گونه جدید بریتانیایی ما، Invictibellatrix amberina، در سمت کوچک‌تر برای مگاراپتوران‌ها، حدود 5 متر (16 فوت) از سر تا دم قرار داشت و به اندازه یک ببر بزرگ وزن داشت و آن را به کوچک‌ترین مگاراپتوران شناخته شده تبدیل می‌کرد.

برای مطالعه این گونه جدید، آن را مستقیما با جمجمه سایر گوشتخواران مقایسه کردیم. این شامل پخش یک نسخه علمی از نقطه تفاوت، بررسی تفاوت‌های ظریف بین گونه‌ها بود تا بفهمیم با چه چیزی سر و کار داریم. ما همچنین از اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) استفاده کردیم، که ترکیبی از اشعه ایکس و پردازش کامپیوتری برای ایجاد تصاویر دقیق، برای بررسی درون قاب مغزی Invictibellatrix و مطالعه آنچه می‌توانیم از مغز آن داریم.

قرار دادن همه این یافته ها در یک الگوریتم رایانه ای برای تعیین محل قرارگیری گونه های ما در شجره نامه به ما کمک کرد تا از تعصب در تفسیرهای خود جلوگیری کنیم.

کار ما نشان می‌دهد که گونه‌های جدید احتمالا بخشی از روزهای اولیه تکامل مگاراپتوران بوده‌اند، که نشان‌دهنده شکل ظاهری این حیوانات قبل از اینکه به اندازه‌های غول‌پیکر رشد کنند، شبیه به بستگانشان تیرانوسورها بوده است.

Invictibellatrix و جایگاه آن در شجره خانواده تروپود اهمیت ویژه ای دارد، زیرا ما اکنون درک بهتری از زمان و نحوه انتشار مگاراپتوران ها در سراسر جهان داریم. قبل از کشف Invictibellatrix، مگاراپتوران ها تنها از گونه های دوره کرتاسه اولیه (130 تا 120 میلیون سال پیش) در تایلند و ژاپن، به علاوه چندین گونه بزرگتر از اواخر دوره کرتاسه (85 تا 66 میلیون سال پیش) استرالیا و آرژانتین شناخته شده بودند.

فواصل زیاد بین این اکتشافات به این معنی است که مگاراپتوران‌ها باید حتی بیشتر از آنچه فسیل‌های آن‌ها نشان می‌دهند رایج بوده باشند، زیرا هیچ راهی برای شنا کردن حیوانات بزرگی مانند اینها در اقیانوس‌هایی که این قاره‌ها را در دوره کرتاسه از هم جدا کرده‌اند، وجود ندارد.

Invictibellatrix به عنوان اولین مگااپتوران اروپایی، شواهد قوی در اختیار ما قرار می دهد که نشان می دهد این گروه احتمالا از آسیا، از طریق اروپا و آفریقا به قاره های جنوبی سفر کرده اند. پس از آن احتمالا در طول دوره کرتاسه اولیه یا شاید حتی قبل از آن در سراسر آمریکای جنوبی و استرالیا پخش شدند. این فسیل همچنین حاکی از آن است که سایر مگاپراتورها ممکن است منتظر کشف در آفریقا و حتی قطب جنوب باشند.

احتمالا Invictibellatrix در کنار گوشتخواران دیگری مانند Neovenator (از خویشاوندان آلوزاروس)، Ceratosuchops (از خویشاوندان Spinosaurus) و Eotyrannus زندگی می کرده است که همانطور که از نام آن پیداست، از بستگان اولیه Tyrannosaurus rex بود. این چهار دایناسور احتمالا برای زنده ماندن در حال خوردن حیوانات مختلف از یکدیگر بودند. اسپینوسور در خوردن ماهی تخصص داشت و بقیه طعمه های زمینی بیشتری می خوردند. Invictibellatrix احتمالا از دایناسورهای کوچک، پستانداران، مارمولک ها و حتی کروکودیل ها تغذیه می کرد.

به نظر می‌رسد داستان مگاراپتوران‌ها از الگوی بیشتر موفقیت‌های طبیعت پیروی می‌کند: یک فرصت‌طلب کوچک که در سایه حیوانات بسیار بزرگ‌تر در سراسر جهان زندگی می‌کند تا تنها تا پایان عصر دایناسورها به نیروی غالب در چند اکوسیستم منتخب تبدیل شود.

این داستان است که نام خود را به Invictibellatrix amberina داد و نقش مگاراپتوران ها را به عنوان شکارچیان راس در اواخر کرتاسه آمریکای جنوبی گرامی داشت. این به "جنگجو [زن] تسخیر نشده کهربا" ترجمه می شود.

Invictibellatrix همه چیز را به ما نمی گوید. دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که مگاراپتوران ها برای اولین بار چه زمانی تکامل یافته اند، اما این فسیل سرنخ های بسیار مورد نیاز را به ما می دهد. در مورد دایناسورها چیزهای زیادی برای کشف باقی مانده است. گاهی اوقات اسرار آنها را می توان به سادگی در مجموعه های موزه پنهان کرد و منتظر کسی بود که بیاید و از نزدیک نگاه کند.

کاسیوس موریسون و همکاران، دایناسور مگاراپتوران جدید از سازند وسکس کرتاسه پایین، بریتانیا، و پیامدهای آن برای تکامل تروپود و جغرافیای زیستی، انجمن سلطنتی علوم باز (2026). DOI: 10.1098/rsos.260937

اطلاعات مجله: Royal Society Open Science

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.