دایناسور پردار به طرز شگفت انگیزی که در چین کشف شد اسرار جدیدی از تکامل شکارچیان پرنده را فاش می کند.

بازسازی یک هنرمند از آنچه دایناسور پرنده‌مانند تازه توصیف شده (Norellraptor barsboldi) شبیه آن بود. (اعتبار تصویر: آقای ژائو چوانگ) دایناسور پرنده‌مانند شکارچی با چهار بال که در چین کشف شد، شواهدی را به این ایده اضافه می‌کند که پرواز چندین بار در گروه‌های دایناسوری مختلف تکامل یافته است.

دایناسور پردار که به‌خوبی حفظ شده بود، که Norellraptor barsboldi نام داشت، ۳ ساله بود که درگذشت و تنها ۲۱ اینچ (۵۷ سانتی‌متر) طول داشت. در سازند جیوفوتانگ کرتاسه اولیه در شمال شرقی چین یافت شد که قدمت آن بین 145 تا 100 میلیون سال پیش است.

اسکات هارتمن، دیرینه‌شناس مهره‌داران در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون که در این مطالعه شرکت داشت، گفت که N. barsboldi دندان‌ها و چنگال‌های شکاری با انحنای تند داشت که از یک شکارچی کوچک و عمومی انتظار می‌رفت و احتمالا پستانداران اولیه، مارمولک‌ها، دوزیستان و دایناسورهای جوان را می‌خورد. او به لایو ساینس گفت: "این به هیچ دایناسور بزرگی حمله نمی کرد. این مانند حمله پشه ها به کشتی های جنگی است."

N. barsboldi یک میکروراپتور بود. ریز رپتورها خویشاوندان نزدیک پرندگان بودند اما اجداد آنها نبودند. پرندگان متعلق به یک کلاد همسایه به نام Avialae هستند. فسیل‌ها نشان می‌دهند که هم ریز رپتورها و هم حیوانات بال پرنده اولیه در کلاد آویال - مانند آرکئوپتریکس که در اواخر ژوراسیک در حدود 150 میلیون سال پیش زندگی می‌کردند - پر داشتند. معما این است که آیا پرواز از اجداد هر دوی این گروه ها سرچشمه گرفته است یا اینکه پرها - و به طور بالقوه پرواز - بیش از یک بار تکامل یافته اند.

محققان مجموعه ای از بقایای فسیل شده یک دایناسور چهاربال را در شمال شرقی چین پیدا کردند. (اعتبار تصویر: Andrea Cau و همکاران، Nature Communications (2026)) توصیف N. barsboldi توسط Andrea Cau، دیرینه‌شناس در موزه دیرینه‌شناسی OPHIS و مرکز هرپتولوژی ایتالیا، و همکارانش، شواهدی را به نظریه دوم می‌افزاید. تجزیه و تحلیل این تیم نشان داد که حدود 30 درصد از 194 تغییر تشریحی شناسایی شده در تکامل ریز رپتورها نیز در اصل و نسب پرندگان تکامل یافته است.

جدای از پرها، این تغییرات شامل آمیختگی برآمدگی های استخوانی به دنده ها بود که یک تنه سفت ایجاد می کرد، استخوان های اندام جلویی که در مقایسه با اندام های عقبی نسبتا قوی بودند و استخوان اولنا (استخوان اصلی تحمل کننده وزن برای بال) که بلندتر از استخوان بازو بود.

با این حال، مقایسه تیم با سایر فسیل‌ها نشان داد که ترتیب تکامل این ویژگی‌های مشترک در دو گروه متفاوت است. آنها این یافته ها را روز سه شنبه (29 سپتامبر) در مجله Nature Communications گزارش کردند.

روی پی، دیرینه شناس در آکادمی Paleoropanteology چین، گفت: «این نشان می دهد که ریز رپتورها صفاتی را به دست آورده اند که با مراحل اولیه تکامل پرندگان واقعی، البته از طریق یک مسیر تکاملی متمایز، همگرا شده اند، و از این فرضیه حمایت می کند که پرواز بالدار به طور مستقل در دایناسورها و پرندگان غیر پرنده تکامل یافته است. علومی که در کار نبودند.

هارتمن گفت: "من بسیار خوشحالم که آنها به این نتیجه رسیده اند که احتمالا منشأ مستقل پرواز در میان گروه های مختلف وجود دارد." من به شدت با آنها موافقم.»

حتی اگر ریز رپتورها چهار بال داشتند، بسیاری از ویژگی‌های آنها شبیه پرندگان پرنده مدرن بود. پی از طریق ایمیل به Live Science گفت: بنابراین، منطقی است که انتظار داشته باشیم که این تروپودهای غیر پرندگان قادر به انجام رفتارهای مشابه با گونه‌های پرندگان مدرن باشند.

هارتمن پیشنهاد کرد که ریز رپتورها ممکن است ترکیبی از سر خوردن و بال زدن را انجام داده باشند. او گفت: "من شک دارم که آنها بتوانند مانند سنجاب از درختان بالا بروند تا قد بگیرند، زیرا اندام جلویی آنها آن دامنه حرکتی را ندارد." هارتمن افزود، با این حال، آنها ممکن است پس از دویدن از یک شیب، بلند شوند و به جای سر خوردن از درختان، ممکن است از تپه ها یا صخره ها بپرند.

داستان های مرتبط

فسیل دایناسور گردن دراز نمادین Diplodocus برای اولین بار در اروپا پیدا شد - و احتمالا از طریق پل زمینی به آنجا سفر کرده است.

دایناسور زرهی نادری که در ژاپن یافت شده است ممکن است اجدادی داشته باشد که 100 میلیون سال پیش از روی یک پل خشکی مهاجرت کرده اند.

دانشمندان سرانجام دمای خون T. rex را کشف کردند - و دمای خون به اندازه خون ما گرم بود

هارتمن می‌گوید: «مجموعه‌ای از ویژگی‌ها، مانند یک استخوان جناغ یا استخوان سینه (استخوانی) بزرگ وجود دارد که می‌تواند عضلات سینه‌ای بزرگ‌تر را ایجاد کند، بنابراین احتمالا یک حرکت رو به پایین بسیار محکم دارند، که همان چیزی است که نیروی رانش را برای ادامه حرکت به جلو ایجاد می‌کند.

بال‌های عقب مستقیما در زیر بدنه قرار می‌گرفتند تا پرواز را تثبیت کنند، ترمز کنند و امکان کنترل سریع پیچ‌های تنگ را فراهم کنند. او گفت: «اینها به وضوح حشرات شکارچی کوچکی هستند. "اگر روی چیزهایی می پرید یا روی چیزهایی می پرید، این نوع کنترل بسیار مهم است. همیشه بهتر است حیوانات را با فرود آمدن در جایی که برنامه ریزی کرده بودید غافلگیر کنید تا جایی که برنامه ریزی نکرده اید."

او گفت که این امکان وجود دارد که بال ها اهداف دیگری مانند نشان دادن تناسب اندام برای جفت یا گرم کردن تخم ها در لانه داشته باشند.