دختر ما به سختی کلاس پنجم را شروع کرده است و گپ دبیرستان تشدید شده است

دختر شماره چهار به سختی کلاس پنجم را شروع کرده است و در حال حاضر بحث دبیرستان تشدید شده است. این تا حدی توسط گروه دوستان او تقویت می شود - آنها می ترسند که همه به یک مکان نروند - اما همچنین توسط خود سیستم.

بدون اینکه واقعا در مورد آن فکر کنیم، مانند بسیاری از والدین دیگر، با ملایمت از اطلاعیه های مدرسه ملی برای حضور در روزهای تعطیل مختلف مدارس متوسطه اطاعت کرده ایم. ما مدام با آنها برخورد می کنیم. به نظر می رسد برخی از قبل تصمیم خود را گرفته اند. دیگران چندان مطمئن به نظر نمی رسند: شاید پیش بینی یک مکالمه دشوار با فرزندشان، یا والدین دیگر، که ممکن است ایده های دیگری داشته باشند.

همه مدارس دوست‌داشتنی بوده‌اند: به‌ویژه دانش‌آموزانی که داوطلبانه با خجالت پشت در بایستند و به بزرگسالان سلام کنند یا مهارت‌های خود را در علم یا نان‌سازی نشان دهند. همه تلاش می کنند تا بهترین برداشت را ایجاد کنند. مدارس متوسطه ایرلند مانند برخی از کشورهای دیگر برای دانش‌آموزان رقابت نمی‌کنند، اما احتمالا دوست دارند تعداد درخواست‌هایشان در حال افزایش باشد: نشانه‌ای از این که آنها کاری را به درستی انجام می‌دهند و شهرت بسیار مهم خود را به عنوان یک مدرسه خوب می‌کشند. برای بسیاری از والدین، تبلیغات دهان به دهان می تواند عامل تعیین کننده باشد.

به اندازه بازدیدهای مدرسه لذت بخش بوده است، اما هیچ یک از آنها در تعیین محل شکوفایی دختر شماره چهار، و مهمتر از همه، شاد بودن مفید نبوده است. هیچ معیاری برای انجام این قضاوت وجود ندارد.

اگر کودک علاقه خاصی به هنر یا جودو یا یادگیری ماندارین داشته باشد، تصمیم گیری آسان تر است. اما تعداد کمی از کودکان 10 ساله چنین جاه طلبی هایی را توسعه داده اند. فهرست‌های مختلفی وجود دارد (از جمله فهرستی که توسط The Irish Times منتشر شده است) که نشان می‌دهد چند درصد از دانش‌آموزان هر مدرسه به تحصیلات سطح سوم می‌روند. اما این یک اطلاعات بسیار کلی است که ممکن است در چند سال آینده هیچ ارتباطی با دختر شماره چهار نداشته باشد. از میان چهار خواهر و برادر او، تنها یکی از آنها شغلی مرتبط با آنچه در دانشگاه خوانده بود دارد.

بقیه خیلی خوب کار می کنند، اما ربطی به تعداد امتیاز آنها در Leaving Cert ندارد.

شان مونکریف: سعی می‌کنم با زبان عامیانه وحشیانه دختر شماره چهار کنار بیایم

و این آنها هستند: داستان دختر شماره چهار متعلق به او خواهد بود. او ممکن است ثابت کند که بسیار آکادمیک است. یا ممکن است نه.

وب‌سایت‌های کمی وجود دارند که به مدارس در ایرلند امتیاز می‌دهند، بر اساس «نرخ پیشرفت» به سطح سوم و در برخی موارد، گزارش‌های بازرسی وزارت آموزش. حداقل یکی از وب‌سایت‌ها احساس می‌کند که باید میانگین قیمت خانه را در منطقه‌ای که هر مدرسه در آن خدمت می‌کند به شما بگوید. من مطمئن هستم که دلیل کاملا موجهی برای انجام این کار وجود دارد، اما گنجاندن چنین جزئیاتی بوی مشخصی از کلاسیسم دارد. هر چه خانه‌ها گران‌تر باشند، مدرسه بهتر خواهد بود.

و در سیستم مدارس ایرلند، هنوز هم به نظر می رسد که «بهتر» به معنای دانشگاهی باشد. گرفتن نمرات خوب در زبان اسپانیایی یا زیست شناسی نشانه هوش است. هنوز هم آموزش برقکار بودن به عنوان یک جایزه تسلی بخش تلقی می شود.

اگر مدرسه ای را انتخاب کنیم که او دوست دارد، ممکن است تسلیم وسوسه تبریک به خود شویم و این حقیقت را از بین ببریم که تنها کاری که انجام دادیم خوش شانس بودیم. چون ما نمی دانیم او دو یا چهار سال دیگر چه جور آدمی می شود. ما هنوز باید ببینیم که او چه نقاط قوت و ضعفی ایجاد خواهد کرد. ما هنوز عوامل بی‌شماری دیگر را کشف نکرده‌ایم - دوستان، معلمان، رویدادهای تصادفی - که بر احساس او نسبت به مدرسه‌اش تأثیر می‌گذارند.

او قطعا نمی داند او گاهی از ما می پرسد که فکر می کنیم وقتی بزرگ شود چه چیزی خواهد بود.

در همه اینها تمایل به تفکر بیش از حد در تصمیم گیری و محافظت بیش از حد وجود دارد. البته ما می‌خواهیم او خوشحال باشد، اما کمی هم در زندگی او ضرری نخواهد داشت. شما از شکست بسیار بیشتر از موفقیت یاد می گیرید. در نهایت، این یک حدس وحشیانه در مورد آینده است. اما آیا همه چیز نیست؟