درس های میانسالی: چگونه می توانم جلوی تخریب سلامت روانم را با سیاست بگیرم؟

من افراد زیادی را در دهه 40 و 50 خود می شناسم که اکنون آشکارا اعتراف می کنند که اخبار را دنبال نمی کنند زیرا "بیش از حد افسرده کننده" است. به عنوان یک روزنامه نگار این چیزی نیست که من می خواهم بشنوم، اما احساس را درک می کنم.

با افزایش سن، اجتناب از این فکر که سیاست در نهایت شما را دیوانه خواهد کرد، بسیار دشوارتر می شود. شما می توانید یک حیوان سیاسی واقعی با دانش و اشتیاق در مورد مسائلی باشید که زندگی شما و همشهریانتان را مشخص می کند، اما به نوعی سیاست هر چه بزرگتر می شوید پوچ تر، خشمگین تر و ترسناک تر می شود.

این عبارت آشنا - "اگر در 20 سالگی سوسیالیست نباشید، قلب ندارید. اگر تا 40 سالگی محافظه کار نباشید، مغز ندارید" - به نظر نمی رسد در سال 2026 چندان صدق کند. به نظر می رسد که همه قلب دارند و هیچکس مغز ندارد.

برای بسیاری از جوانان، رای دادن در انتخابات میان دوره ای مهم ترین اقدام سیاسی در زندگی آنها به نظر می رسید. می تواند احساس رهایی داشته باشد. فرصتی برای اعمال نفوذ برای ایجاد تفاوت. اینها همه انگیزه های بسیار قابل درک هستند. بسیاری به نامزدهای سوسیالیست دموکرات آمریکا و علیه جمهوری خواهان رای داده اند.

اما اگر به جمعیت شناسی تظاهرات طرفدار سوسیالیسم یا ضد اسرائیل نگاه کنید (مثلا) متوجه می شوید که رادیکال های جوان به رادیکال های قدیمی ملحق شده اند که حتی از همسفران جوان خود متحرک تر و عصبانی تر به نظر می رسند. مدل موهای آبی و صورتی وحشتناک به دانش آموزان ایده آل محدود نمی شود.

دکتر دونا دیلمانیان پری، روانشناس بالینی مستقر در نیویورک، می گوید: «شما واقعا در مورد احساس دائمی عدم اطمینان و ناتوانی می شنوید و برای برخی افراد، خارج از فضای امن آنها، اخبار دقیقا مانند عذاب و غم است.

او به نیوزویک می‌گوید: «برای دیگران، مصرف اخبار وضعیت «ما در برابر آن‌ها» را ایجاد کرده است و گروه خاصی از افراد را شناسایی می‌کنند که یک تهدید هستند. بنابراین آنها احساس می‌کنند که «از آنجایی که من با آن جمهوری‌خواهان برخورد نمی‌کنم» یا «تا زمانی که با آن لیبرال‌ها برخورد می‌کنم» یا هر چیز دیگری احساس می‌کنند که توسط آن تهدید می‌شوند.»

یک بار یک ستون نظرات تقلید آمیز نوشتم که به افراد بالای 65 سال اجازه رای دادن داده نشد. هر چه سنم بالاتر می رود بیشتر فکر می کنم که شوخی اشتباه بوده است. این افراد جوانتر هستند که نباید اجازه رای دادن داشته باشند. و هر چه بیشتر معیارهای واجد شرایط بودن رای دادن را محدود کردم، بیشتر به همان نتیجه رسیدم. من تنها کسی هستم که به عقایدش احترام می گذارم، پس شاید باید تنها کسی باشم که اجازه رای دادن دارم. که خیلی از مشکلات را حل می کند.

اکنون، بدیهی است که منظورم به معنای واقعی کلمه این نیست، اما چیزی در آن وجود دارد: سیاست می‌تواند بسیار اعتیادآور باشد، اما مانند بسیاری از مواد مخدر شما را آشفته یا افسرده می‌کند. اغلب هر دو.

دکتر دیلمانیان پری می‌گوید: «سعی کنید متوجه شوید که چگونه در اخبار نشخوار می‌کنید. «احساس‌گرایی می‌تواند در لحظه احساس خوبی داشته باشد، زیرا شما با دیگرانی که با شما موافق هستند رفاقت دارید، بنابراین اعتبار آن را دارید.»

اما اجازه دادن به اخبار که شما را به خشم بکشاند یا شما را از ترس خفه کند، در دراز مدت نمی تواند چیز خوبی باشد.

دکتر دیلمانیان پری توضیح می‌دهد: «من از مشتریانی شنیده‌ام که می‌گویند، «من عاشق معاشرت با این گروه هستم، زیرا ما دیدگاه‌های سیاسی یکسانی داریم و همه با هم از این شخص متنفریم و فقط آنجا می‌نشینیم و او را از هم جدا می‌کنیم». اما بعد از آن احساس وحشتناکی می کنند و به این دلیل است که تشدید عاطفی در واقع منجر به افزایش اضطراب و افسردگی و احساس ناامیدی نسبت به موقعیت می شود.

فرقی نمی کند که پیشروی بیش از حد بیدار باشید یا محافظه کار خداترس، چیزی که باید از آن اجتناب کنید، تغذیه احساس درماندگی است. به عنوان یک فرد جوان، شما احساس می کنید که آینده شما در معرض خطر است. در میانسالی احساس می کنید که زمان حال شما در معرض تهدید است. نسل‌ها بیشتر از آنچه تصور می‌کنند مشترک هستند. احتمالا جوانان احساس می کنند که همدلی و اشتیاق بیشتری دارند و بزرگترهایشان خودخواه تر هستند. اما اضطراب در تمام سنین ناشی از درماندگی نسبت به آنچه مردم در رسانه ها، اخبار و سیاست می بینند، ایجاد می شود.

دکتر دیلمانیان پری توصیه می کند که روی اینجا و اکنون تمرکز کنید. "در عالم کوچک خود حضور فعال داشته باشید. یک ایمیل برای یک نماینده کنگره یا به مقام دولتی محلی خود بنویسید. در آن مکان داوطلب شوید که ممکن است برای پنج نفری که مشکلی را تجربه می کنند که به آن اهمیت می دهید تفاوت ایجاد کند - هر چیزی که به شما حس کنترل می دهد که می توانید در کاری مشارکت کنید و مفید باشید."

برای بقای ذهنی و عاطفی، چیزهای زیادی در اطراف ما وجود دارد که باید از آگاهی خود خارج شویم تا سالم بمانیم. ما نمی‌توانیم با این حس دائمی زندگی کنیم که قرار است اتوبوس به ما ضربه بزند. همین امر در مورد اخبار و سیاست در رسانه هایی که ما مصرف می کنیم نیز صادق است.

بنابراین درک آن احساسات درماندگی و ناتوانی کلید اصلی است. قابل توجه است که چقدر در زندگی می توانید یک عبارت بیش از حد استفاده شده دیگر را برای تأثیرگذاری خوب به کار ببرید. «خدایا به من آرامشی عطا فرما تا بپذیرم چیزهایی را که نمی توانم تغییر دهم، شهامتی عطا کن تا چیزهایی را که می توانم تغییر دهم، و خردی عطا کن تا تفاوت را بدانم.»

مواقعی وجود دارد که این تنها راهی است که هر چیزی معنا پیدا می کند.

جورج چسترتون مدیر، انتشارات و استراتژی مشترک نیوزویک است.