درس 1866 برای سال 2026

این یک نسخه ویژه روز انتخابات از پنج‌شنبه‌های سفر در زمان است، سفری در آرشیو آتلانتیک برای ایجاد زمینه‌های حال. اینجا ثبت نام کنید

«رئیس‌جمهور ایالات متحده آنقدر ترکیبی از نقص‌های منحصربه‌فرد برای دفتر یک قاضی قانون اساسی دارد که می‌توانست تنها با یک دیدار از پراویدنس این فرصت را به دست آورد که کشور را نادرست اداره کند.» بنابراین یکی از پژمرده ترین پاراگراف های سیاست در تاریخ آتلانتیک آغاز می شود. متن ادامه می‌دهد: «او ویژگی‌های ظاهرا متضاد عوام فریبی و خودکامه را در شخصیت خود متحد می‌کند، و صندلی ریاست‌جمهوری را به یک بیخ یا تخت تبدیل می‌کند، همانطور که انگیزه او را به فحاشی یا فرمان می‌برد.»

این کلمات که توسط E. P. Whipple نوشته شده است، به سپتامبر 1866، در بحبوحه نبرد انتخاباتی میان دوره ای، برمی گردد. اندرو جانسون، رئیس جمهور کنونی، کمی بیش از یک سال قبل توسط جان ویلکس بوث به سمت ریاست جمهوری برگزیده شده بود. در زمانی که مقاله ویپل ظاهر شد، جانسون خود را در مرکز انتخابات کنگره قرار داده بود که پیامدهای تعیین کننده ای برای کشور داشت. در حالی که تفنگ های جنگ داخلی هنوز گرم است، سؤالات اساسی بازسازی در هسته اصلی سیاست ملی قرار داشتند.

اکثریت جمهوری خواه در کنگره اصرار داشتند که بازسازی باید بیش از بازگرداندن ایالت های کنفدراسیون به اتحادیه انجام دهد: باید حقوق مردم برده شده سابق را تضمین کند و از بازگشت برخی رهبران سابق کنفدراسیون به قدرت سیاسی جلوگیری کند. جانسون، یک دموکرات جنگی از تنسی که در سال 1864 برای متعادل کردن بلیط اتحادیه ملی آبراهام لینکلن نامزد شده بود، دیدگاه دیگری داشت.

مقاله‌های ویپل درباره‌ی نمایش‌های مبارزات انتخاباتی جانسون اثر نویسنده‌ای است که در اوج قدرتش است، اما ممکن است در حال از دست دادن ذهنش باشد. ویپل با عمل جراحی تلاش های جانسون و متحدانش برای بی اثر کردن پیروزی اتحادیه در جنگ داخلی را انجام داد. جانسون که تقریبا به دلیل نژادپرستی و مخالفت با حقوق مدنی سیاه پوستان کور شده بود، خود را در تقابل با اکثریت جمهوری خواه قرار داد، هزاران کنفدراسیون سابق را عفو کرد، قانون بازسازی را وتو کرد، و خشونت سفیدپوستان علیه سیاهپوستان آمریکایی در ممفیس و نیواورلئان را توجیه کرد.

ویپل در مقالات خود با انحرافات جنون آمیز آنچه که «حزب جانسون» می نامید، مواجه شد، که در آن جدایی طلبان به عنوان میهن پرستان واقعی به تصویر کشیده می شدند، گفته می شد تجاوزات ریاست جمهوری و غصب در خدمت قانون اساسی است و مخالفان هر دو به عنوان خائنان واقعی تلقی می شدند. ویپل اظهار تاسف کرد: "هیچ جا اشتباهی وجود ندارد." "همه چیز "درست" است."

فریادهای ویپل در دوران رو به پایین سیاست خودمان طنین انداز می شود، و در یک چرخه میان دوره ای که در آن دونالد ترامپ، مانند جانسون در سال 1866، «به سختی چیزی را آنطور که هست می بیند، اما تقریبا همه چیز را با خودخواهی غالب خودش رنگ آمیزی می کند.» تلاش ترامپ برای حفظ اکثریت حزبش بر دفاع از سابقه خود و منحرف کردن سؤالات در مورد استطاعت و قیمت بالای بنزین متمرکز شده است.

برخی از نامزدهای جمهوری‌خواه پیش از روز انتخابات از او فاصله می‌گیرند، زیرا ظاهر او به مماس‌های غیرعادی تبدیل می‌شود که نگرانی‌های روزمره رای‌دهندگان را از بین می‌برد (برای اندازه‌گیری خوب، او اخیرا به تمجید از «الاغ» سناتور جان هاستد از اوهایو و خواننده رپ نیکی میناژ پرداخت).

جانسون نیز انتخابات را به عنوان رفراندوم نه فقط در مورد ملت و آینده آن، بلکه در مورد سرنوشت خود در شکل دادن به آن تعریف کرد. با زمزمه های احتمالی استیضاح او در آن سال، انتخابات میان دوره ای نشان دهنده رویارویی بین قوه مجریه و مقننه بود. مقاله ویپل در مورد «حزب جانسون» پس از به اصطلاح کنوانسیون اتحادیه ملی منتشر شد، رویدادی در اوت 1866 که جانسون و کابینه‌اش برای تشکیل ائتلاف جدیدی که می‌تواند اکثریت جمهوری‌خواهان طرفدار بازسازی در کنگره را جایگزین کند، تأیید کرده بودند.

در موردی که حزب جدید جانسون نتوانست پیروز شود، برخی از حامیان وی بر اساس گزارش‌ها طرح‌هایی را برای سلب قدرت جمهوری‌خواهان مورد بحث قرار دادند. ویپل می‌نویسد: «اگر نمی‌توان بر کنگره با ابزارهای منصفانه غلبه کرد، با ناپاک خواهد بود. به طور خلاصه، در جلسه کنگره بعدی به ما قول داده شده است که یک کودتا انجام دهیم.»

جانسون برای جلب حمایت از سیاست های بازسازی خود و نامزدهای مورد نظر کنگره، یک تور ملی ناموفق را آغاز کرد. (ویپل استدلال کرد که او این کار را "به قصد حمل کشور به وسیله حمله" انجام داده است.) تلاش های او به جای کمک به آرمانش به آسیب رساندن ختم شد. او برای دفاع از منافع خود دست به کار شد، و ویپل به «برآمدگی بسیار زیاد» ضمیر اول شخص در طول سخنرانی های متعدد رئیس جمهور اشاره کرد.

اگرچه او پشتوانه متحدان سیاسی خود را محور بحث پایانی خود قرار نداد، اما در نهایت توسط یک جمهوری خواه میشیگان، او را «عقب رئیس جمهور» تلقی کرد.

چنین توفان های ریاست جمهوری در بحبوحه انتخابات کنگره امری جدید بود که بسیاری آن را از شأن و منزلت این دفتر نمی دانستند. محتوای نامتناسب سخنرانی های جانسون اوضاع را بدتر کرد. به گفته ویپل، اظهارات او در مواقعی به "شیوع آتشفشانی از ابتذال، خودپسندی، بمب گذاری، هتک حرمت، جهل، گستاخی، وحشیگری، و کچلی" تبدیل می شد. زمانی که جانسون متوجه شد که توسط هکرها مورد حمله قرار گرفته است (که او ادعا می کرد اخلالگران دستمزد بودند)، مطالب او چرخش های تاریک و عجیبی پیدا کرد.

پس از اینکه یکی از حضار خواستار اعدام جفرسون دیویس، رئیس جمهور کنفدراسیون شد، جانسون به نوبه خود پیشنهاد داد تادئوس استیونز، نماینده جمهوری خواه و وندل فیلیپس، که لغو لغو لغو شد، به دار آویخته شود. تمسخرهای بعدی به او الهام شد تا خود را با مسیح مقایسه کند که توسط یهودا خیانت شده و از طرف ملت در کل رنج می برد. فرمانداران، شهرداران و دیگر سیاستمداران ظاهرا از حضور رئیس جمهور اجتناب می کردند، گاهی اوقات از استقبال او خودداری می کردند یا قبل از ورود او شهر را ترک می کردند.

با پایان یافتن تور در اواسط سپتامبر، بزرگی اشتباه جانسون نمایان شد. بر اساس تخمین یک سناتور، مبارزات انتخاباتی جانسون برای نامزدهای مورد نظر او تقریبا یک میلیون رای در سراسر کشور هزینه داشت که تعداد کمی از رای دهندگان آن دوره نبود. بنا بر گزارش ها، نیویورک تایمز تقریبا یک سوم از مشترکان عمدتا جمهوری خواه خود را پس از آن که سردبیر آن، هنری جارویس ریموند، آشکارا از جانسون و جنبش اتحادیه ملی حمایت کرد، از دست داد.

مهمتر از همه، همان جمهوری خواهانی که جانسون می خواست جابجا شود، کرسی ها را از دست ندادند، بلکه آنها را به دست آوردند، فراتر از دو سوم اکثریت لازم برای لغو وتوی ریاست جمهوری که جانسون قبلا علیه قانون بازسازی استفاده کرده بود. و جانسون، به نوبه خود، بعدها اولین رئیس جمهوری شد که تا کنون استیضاح شده است.

میان ترم های 1866 در دنیایی کاملا متفاوت از دنیای ما برگزار شد. در آن زمان تبلیغات انتخاباتی رئیس‌جمهوری به نمایندگی از نامزدهای کنگره امری غیرعادی بود، و رئیس‌جمهوری که مرتبا نزاکت و نزاکت مربوط به دفتر را نقض می‌کرد، هنوز غیرمعمول‌تر بود. ویپل امیدوار بود که رای‌دهندگان به «غیبت‌آمیزترین احکام» علیه جانسون ادامه دهند. اکنون، 160 سال بعد، آمریکا بار دیگر رئیس‌جمهوری دارد که جاه‌طلبی‌های خودش را بالاتر از کشورش قرار داده است. حکم مردم در انتظار است