درمان سرطان مری: "خدمات ارائه شده در اینجا با بهترین خدمات در جهان برابری می کند"

هیچ موهبتی بزرگتر از سالها زنده ماندن برای افراد مبتلا به سرطان تهدید کننده زندگی نیست - یا اینکه به طور کلی از این تشخیص در امان بمانند.

این چیزی است که جراح پروفسور جان رینولدز برای هزاران بیمار در ایرلند ارائه کرده است، خواه مستقیما آنها را برای سرطان مری/معده جراحی کرده باشد یا آنها از پیشرفت هایی که او در سیستم های مراقبتی انجام داده و در بین همکاران الهام گرفته است، سود برده اند. او در خط مقدم ابتکاراتی بوده است که منجر به دو برابر شدن بقای کلی برای بیش از 500 نفر از افراد مبتلا به سرطان مری در جمهوری هر سال شده است. بر اساس یک مطالعه مقایسه ای که در سال 2019 در Lancet منتشر شد، این بیشترین افزایش نرخ بقا در میان هفت کشور با درآمد بالا است.

نوئل رایان، بنیانگذار و عضو فعلی هیئت مدیره صندوق سرطان مری (OCF) می‌گوید: بیماران توانسته‌اند «به خانواده‌های خود بازگردند، دخترانشان را در راهرو پیاده‌روی کنند، به باغ‌هایشان رسیدگی کنند، یا به سفر زیارتی در Camino بروند». کسانی که تحت مراقبت او بودند «با احترامی از جان صحبت می‌کردند که بسیار فراتر از قدردانی پزشکی بود».

این بدان معنا نیست که برای لحظه‌ای نشان می‌دهد که او هر نوع «عقده خدا» را از خود ساطع می‌کند.

در واقع، هیچ چیز نمی تواند دور از حقیقت باشد.

بدون شک در یک سمپوزیوم آکادمیک به میزبانی موسسه سرطان ترینیتی سنت جیمز، کالج ترینیتی و بیمارستان سنت جیمز، دوبلین، در 16 اکتبر به مناسبت بازنشستگی او به عنوان استاد جراحی، نقشی که تدریس و تحقیق را با عمل بالینی ترکیب می کند، ادای احترام به او خواهد شد. اما رینولدز که آرام صحبت می‌کند، یک روز پس از تولد 69 سالگی‌اش، برای تأمل در مورد شغلی که از زمان فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی کالج دانشگاه دوبلین در سال 1981، از زمان فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی کالج دوبلین در سال 1981، با ایرلندی‌تایمز به گفتگو می‌پردازد، راحت‌تر روی بیماران تمرکز می‌کند.

مرد پشت اسکراب.

او توضیح می دهد که رابطه یک جراح با یک بیمار سرطانی از همان اولین مشاوره بسیار مهم است. "شما سعی می کنید اعتماد به نفس آنها را داشته باشید و معمولا ... آنها به شما اعتماد دارند."

بیمار در حال مبارزه با یک تشخیص بسیار جدی است که "فقط بدشانسی محض" است.

آنها به طور طبیعی در وضعیت وحشتناکی هستند و خانواده آنها نیز همینطور.»

او هدایت آنها را در فرآیند تصمیم گیری و آماده کردن آنها برای درمان "یک مسئولیت باور نکردنی" می داند. "اما شدت واقعی رابطه از زمانی است که شما چاقو را به پوست می برید، اساسا، و بیمار خود را عمل می کنید. این می تواند یک عمل چهار ساعته، هشت ساعته باشد. بیمار ممکن است برای یک هفته، دو هفته یا 10 هفته بسته به نحوه انجامش باشد."

جراحی سرطان مری معمولا پیچیده است، زیرا شامل برداشتن بخشی یا گاهی تمام لوله غذای آسیب‌دیده و بالا کشیدن معده برای پیوستن به آنچه باقی مانده است، می‌شود. مهم نیست که جراحی به چه روشی انجام شود، چه با چاقوی جراحی دستی، از طریق یک عمل جراحی کم تهاجمی، سوراخ کلید یا با استفاده از جراحی رباتیک، عواقب بالا بودن شکم در قفسه سینه یا نزدیک گردن، یا نداشتن معده در صورتی که محل سرطان باشد، قابل توجه خواهد بود.

"این واقعا مراقبت از آن بیمار بلافاصله پس از عمل جراحی تا جایی که می توانید است، است تا مطمئن شوید که او با خیال راحت از طریق آن درمان می گذرد. ​​این مستلزم دیدن زیاد بیمار است." او اعتراف می کند که احتمالا با ظاهر شدن بر بالین آنها در ساعت 6 صبح یا نیمه شب، برخی از بیماران را "ترس" کرده است. او لبخند می زند: «سوگیری طبیعی من این بود که زیاده روی کنم. سایر اساتید ممکن است دوست داشته باشند با شرکت در کنفرانس ها به دنیا سفر کنند، "اما من هرگز این کار را نکردم زیرا هرگز نمی خواستم بیماران را ترک کنم ... و البته خانواده".

(بدون شک همسرش موریل، و سه فرزند بزرگ‌شان به خوبی عادت کرده‌اند که او بیماران آسیب‌پذیر را در خط مقدم ذهنش داشته باشد.) «اگر یک عمل جراحی بزرگ انجام می‌دادم، از تماس‌های تلفنی اگر دور بودم متنفر بودم، «چه کار کنیم؟»

یکی از مشمولان او، دکتر جسی الیوت، جراح فوقانی دستگاه گوارش، می‌گوید: علاوه بر وقف به بیماران خود، «نکته بسیار ویژه در مورد کاری که جان انجام داد، این بود که چگونه او برای ایجاد یک سیستم و تیمی پیرامون آن، چه در مراقبت‌های بالینی و چه در تحقیقات گسترده‌تر، فراتر از آن رفت.

او یک تیم فوق‌العاده چند رشته‌ای در مرکز ملی سرطان مری و معده در جیمز ساخته است.»

او می‌گوید که بین متخصصان تغذیه، گفتاردرمان‌ها و زبان‌درمان‌ها و پرستاران متخصص، بدون ذکر پرسنل پذیرایی بخش و دستیاران مراقبت‌های بهداشتی، و همچنین پزشکان، این مانند یک مدل 360 درجه مراقبت از بیماران است. اثربخشی با نتایج حاصل از جراحی مشخص می شود. واقعا اغراق نیست اگر بگوییم خدماتی که در اینجا ارائه می شود با بهترین مراکز سرطان مری و معده در جهان برابری می کند.

به چه نکاتی توجه کنیم: علائم سرطان مری

او می‌گوید تمرکز تخصص برای این نوع سرطان، همراه با ایجاد رجیستری بارت، بیشترین تأثیر را بر میزان بقا در این کشور داشته است. رینولدز در هر دو نقش مهمی داشت.

این رجیستری که توسط OCF تامین می شود، سیستمی برای نظارت بر افرادی است که مبتلا به بیماری بارت هستند، وضعیتی که ناشی از ریفلاکس شدید یا مزمن اسید است، که خطر ابتلا به سرطان مری را در آنها افزایش می دهد. مطالعه ای که سال گذشته منتشر شد و نتایج بیش از 9400 بیمار را در رجیستری تجزیه و تحلیل کرد، نشان داد که تنها 1.6 درصد نیاز به جراحی بزرگ دارند و هیچ کس بر اثر سرطان مری فوت نکرده است. او تاکید می‌کند که نرخ بقای 100 درصدی برای بیماری‌ای که اگر پیشرفت کند، خطر بسیار بالایی دارد، «باورنکردنی» است.

الیوت او را به‌عنوان یک «مربی فوق‌العاده» توصیف می‌کند که اصل راهنمایش همیشه این است: «بهترین چیزی برای بیمار چیست؟»

"همه چیز دیگر از آن سرچشمه می گیرد. مردم از چیزهای دیگر پرت می شوند اما جان اینطور نیست. او همیشه بر کیفیت تمرکز دارد و کیفیت فقط به معنای انجام یک کار مناسب نیست، بلکه به معنای انجام یک کار عالی است."

او می‌گوید که این هرگز به صورت شفاهی بیان نمی‌شد و صرفا در نحوه انجام همه کارها ذاتی بود.

او همچنین با اشاره به حمایت خود از مشارکت چهار دانشمند ارشد در این بخش، اضافه می‌کند که او همیشه به این فکر می‌کرد که چگونه ممکن است راه بهتری برای انجام کارها وجود داشته باشد. آنها عمدتا روی بیولوژی تومور کار می کنند. در آزمایشگاه اکنون امکان رشد تومورهای کوچک نماینده از هر بیمار وجود دارد تا آزمایش شود که چگونه درمان های دارویی مختلف ممکن است برای آنها بهترین کارایی داشته باشد. تحقیقات و عملکرد بالینی برای رینولدز دست به دست هم می دهند، که در مورد نیاز پزشکان به غوطه ور شدن در تلاش برای یادگیری از هر جزئیات کوچک، هم از طریق تجربه و هم از طریق مطالعه صحبت می کند.

همچنین "دانستن داده های خود" در مورد نتایج بیمار.

او دو سال «جذاب‌کننده» را در آزمایشگاه ایمونولوژی تومور گذراند، در حالی که از سال 1986 تا 1988 در دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا مشغول به تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد بود. زمانی بود که پتانسیل ایمونولوژی برای درمان سرطان به اخبار صفحه اول تبدیل می شد. یکی دیگر از تجربیات تکوین‌دهنده ایالات متحده، فلوشیپ بالینی در مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ در نیویورک بود، جایی که رئیس جراحی، دکتر موری برنان، «بزرگترین تأثیر/نقش من» بود.

تخصص جراحی رینولدز از زمان معرفی خود به عنوان یک دانشمند بالینی در بیمارستان دانشگاه سنت جیمز در لیدز، انگلستان، در اوایل دهه 1990 شروع شد. کل حوزه سرطان، به‌ویژه برای من، مری و معده، فرصت‌های زیادی برای بهبود داشت.» در آن زمان به عنوان یکی از سرطان های "ناامیدکننده" در نظر گرفته می شد. بذرهای این علاقه سال‌ها قبل، زمانی که او کارشناس ارشد ثبت جراحی در بیمارستان دانشگاه سنت وینسنت، دوبلین بود، کاشته شده بود. او هر هفته در جراحی قفسه سینه شرکت می کرد و مجذوب عمل های ریه و مری می شد.

آیا ورزش می تواند به بازماندگان سرطان کیفیت زندگی بهتری بدهد و از عود آن جلوگیری کند؟

او توضیح می دهد که جراحان دستگاه گوارش فوقانی منحصر به فرد هستند، زیرا آنها در سه بخش مختلف بدن - گردن، حفره قفسه سینه و شکم - و گاهی اوقات هر سه در یک عمل جراحی می کنند.

او خرخر می‌کند و این سه محفظه را به‌عنوان «بسیار زیبا» به‌ویژه حفره قفسه سینه توصیف می‌کند: «از نظر تشریحی، برای یک جراح، زیبایی‌شناسی زیبایی است. "من را برای تعصب من ببخشید، اما این یکی از چیزهایی است که شما به سمت آن کشیده می شوید."

او 30 سال پیش به دوبلین بازگشت تا یک پست جراحی را در سنت جیمز بپذیرد. در سال 2001، او استاد جراحی شد و سرپرستی بخش جراحی بالینی در بیمارستان و کالج ترینیتی دوبلین را بر عهده گرفت. با پرسیدن اینکه چگونه این نقش بین کار بالینی و آکادمیک تجزیه می‌شود، مشخص می‌شود که به بهترین وجه به عنوان دو شغل تمام وقت توصیف می‌شود. اما او می‌گوید: «آموزش دادن به دانشجویان پزشکی بسیار لذت بخش است» و یکی از امتیازات حضور در بیمارستان آموزشی است.

اگر او وزیر بهداشت بود، چه چیزی را در اولویت قرار می داد؟ او بدون تردید پاسخ می دهد: «قطعا ظرفیت بیشتر است، به ویژه در بیمارستان های آموزشی که به کارهای اضافی توجه می کنند و روزانه تحت فشار و استرس هستند. «نمی دانم مردم چگونه می توانند گاهی اوقات وظایف خود را انجام دهند، وقتی وارد می شوند و تخت در دسترس نیست و افراد زیادی منتظر A&E هستند تا وارد شوند.

او می گوید که در عالی بودن مراقبت های سرطانی در این کشور تردیدی وجود ندارد، اما دوست دارد زیرساخت هایی برای حمایت از آن ببیند. باید "ارتباط معنی دار و پیوسته" با "بیمارستان های خصوصی عالی" وجود داشته باشد.

هنگامی که بیماران سرطانی در یک سیستم چالش برانگیز اولویت دارند، برای بیماران غیر سرطانی که نیاز به جراحی دارند دشوار است. او اذعان می کند که هاب های جراحی که از قبل در Mount Carmel، Swords و Cork باز شده اند، اوضاع را بهبود خواهند بخشید، "اما ما همچنان دنبال دنبال خود هستیم".

سرطان مری: "حالم خوب بود، هیچ مشکلی نداشتم"

او همچنین به وضعیت اسفبار بیش از 100 نفر در سال اشاره می کند که نارسایی روده را تجربه می کنند و نیاز به تغذیه کامل تزریقی (TNP) دارند که از طریق یک خط مرکزی در قفسه سینه تجویز می شود. برخلاف شمال، هنوز هیچ مرکز تخصصی ملی در جمهوری وجود ندارد که از "گروهی از بیمارانی که صدایی ندارند" مراقبت کند. بدون چنین واحدی، تخمین زده می‌شود که سالانه 12 مرگ قابل اجتناب در اینجا وجود داشته باشد. او می‌گوید: این یکی از تغییرات سیستمی است که او نمی‌توانست علیرغم مشارکت تشویقی وزیر بهداشت سابق سایمون هریس در سال 2019 انجام دهد. سپس کووید به آن ضربه زد.

«نیمه بازنشستگی» برای رینولدز پس از چنین حرفه‌ای کامل که در بالا به تصویر کشیده شد، چه شکلی به نظر می‌رسد.

او می‌گوید: «مثلا،» و به اطراف ما در یک اتاق مشاوره ناشناس در بیکن اشاره می‌کند، جایی که او چند روز در هفته را به دیدن بیمارانی می‌گذراند که در مورد مری و معده‌شان مشاوره می‌خواهند.

اما این به معنای زمان بیشتری برای پیاده روی با فاکس تریر محبوبش کوبی است که با "اسکراب" و گوشی پزشکی به عنوان عکس نمایه صاحبش در یک برنامه پیام رسانی ظاهر می شود. همچنین این شانس وجود دارد که بیشتر اوقات "گلف فوق العاده بد" بازی کنید.

در همین حال، او و همسرش مراسم عروسی "بچه پسر" جک را برگزار می کنند تا منتظر ماه آینده در جزایر کیمن باشند، جایی که او به عنوان حسابدار زندگی و کار می کند. دو فرزند دیگر آنها اینجا هستند: دیوید دامپزشک در رانلاگ، دوبلین است، و سوفی راه های پزشکی پدرش را دنبال می کند، نه جراحی مری، اما در حال حاضر در نوبت بیمارستان در پزشکی اورژانس است.

سرطان مری: «افراد وقتی فکر می‌کنند می‌خواهید پاپوش‌هایتان را پاک کنید قطعا دور هم جمع می‌شوند».

پس از پایان مصاحبه دو ساعته، رینولدز همچنان نگران است که شاید فراموش کرده باشد به شخص یا چیز مهمی اشاره کند. اما مقاله حاصل همیشه پر از حذفیات بود، نویسنده متعلق به او نیست.

او در پیام متنی بعدی می‌افزاید: «بزرگ‌ترین بازتاب من در واقعیت این است که در زندگی شخصی و حرفه‌ای‌ام احساس خوشبختی کنم. از نظر شغلی، جاه‌طلبی برای اینکه یک محقق جراح باشم و در سنت جیمز و ترینیتی به پایان برسم، برای من عالی بود.»

مسابقه ای که سود زیادی را برای بیماران و همکاران حرفه ای به همراه داشته است.