دروازه یدیکوله استانبول آثاری از تاریخ بیزانس و عثمانی دارد

دروازه تاریخی یدیکوله استانبول که در امتداد بخش جنوبی دیوارهای زمینی باستانی شهر در نزدیکی دریای مرمره قرار دارد، آثاری از دوره بیزانس و عثمانی را از طریق معماری باقی مانده و قرن ها کار مرمتی در خود دارد.

این دروازه که در نزدیکی قلعه یدیکوله و در شمال دروازه طلایی قرار دارد، در نهمین قسمت از مجموعه رسانه‌ای آنادولو «دروازه‌هایی که به تاریخ شهر باز می‌شوند» نمایش داده می‌شود.

این دروازه که بین برج‌های 11 و 12 دیوارهای زمینی قرار دارد، دارای یک طاق نوک تیز است که با دو ردیف آجر ساخته شده و یک کتیبه مرمتی مربوط به سلطنت سلطان احمد سوم عثمانی است.

امروزه تنها گذرگاهی از دیوار اصلی باقی مانده است، در حالی که گذرگاه دوم در قسمت بیرونی دیوارها ناپدید شده است.

دروازه و دیوارهای اطراف آن در طول سلطنت احمد سوم و عثمان سوم مورد تعمیر قرار گرفتند که نشان دهنده استفاده مداوم این بنا در دوره عثمانی است.

این دروازه زمانی که منطقه درون دیوارهای شهر را به اطراف یدیکول متصل می‌کند، بخش مهمی از میراث معماری بیزانسی و عثمانی استانبول باقی مانده است.

کادیر پکتاس، استاد تاریخ هنر در دانشگاه مدنییت استانبول، به آنادولو گفت که دروازه یدیکول در نزدیکی انتهای جنوبی دیوارهای زمینی استانبول قرار دارد که به سمت دریای مرمره امتداد دارد.

او گفت که این دروازه در دوره بیزانس برای اهداف دفاعی خدمت می کرد و در دوران عثمانی هم برای دفاع و هم برای امنیت استفاده می شد.

پکتاس گفت: "امروزه تنها بخشی از دروازه که به دیوارهای اصلی و بزرگ باز می شود - طاق - باقی مانده است. بخش دیوار بیرونی تا به امروز باقی نمانده است."

وی خاطرنشان کرد که عکس‌های قرن نوزدهمی نشان می‌دهد که یک دروازه طاق‌دار دوم زمانی در این مکان قرار داشته است، در حالی که تحقیقات باستان‌شناسی نشان می‌دهد که ممکن است مربوط به دوره بیزانس یا اواخر بیزانس باشد.

پکتاس در تشریح بنای باقیمانده گفت: این دروازه یک طاق نوک تیز است که از آجر در دو ردیف ساخته شده است و از این نظر تمام ویژگی های سبک عثمانی را در خود دارد.

او همچنین کتیبه مرمتی بالای طاق را برجسته کرد که مربوط به دوران سلطنت احمد سوم است.

او گفت که دو کتیبه اضافی در امتداد دیوارها، مربوط به دوران سلطنت احمد سوم و عثمان سوم، نشان دهنده کار مرمتی گسترده در این منطقه در طول قرن هجدهم است.

پکتاس پیشنهاد کرد که دروازه یدیکول ممکن است به دلیل ارتباط آن با سیاه چال های یدیکول نسبت به سایر دروازه های دیوارهای شهر تحت بازسازی گسترده تری قرار گرفته باشد.

او گفت: "این دروازه ای است که مستقیما به سیاه چال های یدیکول منتهی می شود و در دوره عثمانی نیز مورد استفاده قرار می گرفت. این تعمیرات متوالی در قرن 18 احتمالا مربوط به دسترسی به سیاه چال های یدیکول بوده است."

او افزود که نقش برجسته‌های فیگوراتیو که زمانی در سمت رو به شهر دروازه دیده می‌شد، از آن زمان ناپدید شده‌اند.