درون ترکیب Splashy NYFF: فرود "مصنوعی"، وزن کردن یک نمایش مخفیانه و باز کردن "معجزه‌آسا" "Paper Tiger" (انحصاری)

با این حال، آخرین اعلامیه اولین نمایش جهانی ممکن است فریبنده‌ترین باشد: فیلم مصنوعی Luca Guadagnino که قرار است بیش از دو ماه قبل از انتشار کریسمس توسط Neon در NYFF نمایش داده شود. این فیلم که ظهور سم آلتمن (با بازی اندرو گارفیلد) و OpenAI را بررسی می‌کند، در اوایل سال جاری توسط آمازون MGM کنار گذاشته شد، که منجر به تقلا برای خریدار جدید قبل از ورود نئون شد - و گمانه‌زنی‌های نفس‌گیر درباره محتوای فیلم.

موقعیت آن بر روی صفحه اصلی NYFF به تنهایی گویای چیزهای زیادی است - این جشنواره به دلیل مدیریت دقیق و متفکرانه شهرت پیدا کرده است. و در واقع، در گفتگو با هالیوود ریپورتر، کارگردان هنری دنیس لیم فاش می‌کند که ماه‌ها پیش، درست چند هفته پس از انتشار عمومی خرید Neon، Artificial را دیده است. او درست در آن زمان معتقد بود که NYFF برای آن مناسب است. لیم می‌گوید: «جشنواره‌ها در مورد ایجاد زمینه پیرامون یک فیلم هستند.

من فکر می‌کنم که ما مخاطبان بسیار باز، پیچیده، کنجکاو و مشتاقی داریم که واقعا به گونه‌ای با فیلم‌ها درگیر می‌شوند که برای زندگی فیلم بسیار معنادار است.»

در یک گفتگوی انحصاری گسترده در مورد جشنواره امسال (از 25 سپتامبر تا 12 اکتبر)، لیم همچنین به وضعیت نمایش مخفیانه پس از فیلم شکسته تلوراید یعنی You Can See Everything (که بعدا به NYFF خواهد رسید) اشاره کرد. جواهرات کوچکتر راه اندازی شده در کن مانند La Gradiva و Everytime که به نیویورک برخورد می کنند. و چرا برنامه کلی امسال منعکس کننده "اشتیاق برای رویارویی با جهانی است که در آن زندگی می کنیم."

شما امسال یک ترکیب واقعا چشمگیر دارید، از نظر انتظار برای اولین نمایش های جهانی خود و جشنواره های کن، ونیز و دیگر جشنواره ها. من می دانم که هر چرخه متفاوت است، اما چگونه این تخته سنگ برای شما متمایز است؟

حق با شماست که هر سال متفاوت است. ما هر سال از صفر شروع می کنیم. ما با مجموعه ای متفاوت از فیلم ها و شرایط متفاوتی روبرو هستیم. و امسال، چیزهای مختلفی در لیست قرار گرفتند که منطقی بود که در نیویورک عرضه شوند - ما بسیار خوشحالیم که آن‌ها را در برنامه داریم - و ترکیبی از آنچه از جشنواره‌های قبلی گرفته‌ایم، از دیدن واکنش مردم به این فیلم‌ها هیجان‌زده هستم.

بیایید با مصنوعی شروع کنیم. مردم از دیدن خبر تا حدودی غافلگیرکننده اولین نمایش جهانی NYFF بسیار هیجان زده بودند. بعد از اینکه آمازون MGM آن را کنار گذاشت، این فیلم باید خانه جدیدی پیدا می‌کرد، و برخی گمانه‌زنی‌ها وجود داشت که پس از خرید Neon آن را در جشنواره‌ها پخش نخواهد کرد. چگونه این اتفاق افتاد؟

همانطور که خوب می دانید وضعیت این فیلم برای مدتی در نوسان بود. آن را با یک توزیع کننده و سپس با دیگری بود. من نمی‌دانم که برنامه‌های مشخصی در مورد زمان پخش فیلم وجود داشت، اما وقتی فیلم با نئون وارد شد، شروع به بحث و گفتگو کردیم و فیلم را دیدیم. برای من، این کاملا یک فیلم درباره امروز است. من فیلم را در ماه ژوئیه دیدم و اکنون احساس بیشتری دارم، اگر به اخبار این هفته نگاه کنید. واضح است که ما رابطه خوبی با لوکا گوادانینو داریم. ما بارها فیلم های او را نشان داده ایم.

او سال گذشته فیلمساز ما در شب افتتاحیه [با فیلم After the Hunt] بود. [ما یک جشن] Spotlight چند سال پیش با کوییر داشتیم.

این انتظار وجود دارد، به خصوص با توجه به خط سیر فیلم برای اکران، که Artificial قرار است برخی گفتمان ها و بحث ها را دامن بزند. آیا در اولین نمایش چنین انتظاری دارید؟

بله - امیدوارم. (می خندد.) مردم از من سؤال می کنند که چگونه هوش مصنوعی بر آینده فیلمسازی تأثیر می گذارد، و من فکر می کنم، هوش مصنوعی چگونه بر آینده وجودی انسان تأثیر می گذارد؟ چیزی که در مورد این فیلم واقعا تأثیرگذار است این است که چگونه برای من لحن کاملی دارد. متوجه می شویم که وضعیتی که ما را به اینجا رسانده است در عین حال وحشتناک و خنده دار و چیزی است که باید با آن حساب کرد. فیلم این مسیر را با یک احساس واقعی فوریت اخلاقی نشان می‌دهد، و من فکر می‌کنم بالاخره شروع به برخورد با مردمی می‌کند که ما باید با آن حساب کنیم.

یک سوال برنامه‌نویسی خنده‌دار: این اولین فیلم لوکا در فهرست اصلی NYFF از زمان بازی Call Me By Your Name - Bones and All، Queer و After the Hunt در Spotlight است - پس آیا چیزی برای آن وجود دارد؟ نظر شما در مورد نامگذاری ها چیست؟

این در واقع یک سوال خوب است. من Spotlight را زمانی ایجاد کردم که در سال 2020 نظارت بر برنامه‌ریزی را آغاز کردم. برای من، این همیشه راهی برای گسترش برنامه بود، برای گسترش حوزه کاری که جشنواره نشان می‌دهد. Spotlight محل بسیاری از فیلم‌های مختلف بوده است - از نظر طراحی بسیار متنوع است. این به ما این امکان را می‌دهد که مستندها، فیلم‌های کنسرت، فیلم‌های ژانری بیشتری را نشان دهیم که در غیر این صورت ممکن است در صفحه اصلی وجود نداشته باشند. فیلمسازان گاهی اوقات بین بخش ها رفت و آمد داشته اند و لوکا، به دلایلی، در هر دو قسمت بوده است.

این تا حدودی خنده دار است، اما من همچنین احساس می کنم این چیزی است که افرادی که به آن توجه می کنند واقعا به آن توجه می کنند. سپس برای بسیاری از مردم، این فقط یک فیلم در برنامه است. اما واقعا یک چیز روده ای است. من با تیمی از برنامه نویسان، اعضای کمیته کار می کنم و ما فقط در مورد آنچه که احساس درستی می کند صحبت می کنیم - گاهی اوقات بر اساس فیلم، اما همچنین با توجه به آنچه قبلا در آن بخش ها وجود دارد.

شما یک نمایش از La Gradiva را اضافه کرده اید، که به دلیل تقاضا، اولین نمایش شگفت انگیزی در خارج از فرانسه است. هر فیلم دیگری که بیشتر مورد توجه است، از جشنواره کن یا جشنواره های دیگر، که امیدوارید چنین علاقه ای را برانگیزد؟

توجه زیادی ناگزیر به اولین نمایش های جهانی یا فیلم های تازه تری که در ونیز یا تلوراید پخش شده اند جلب می شود. اما من فکر می‌کنم نیویورک برای فیلم‌هایی که در آن فقط این انبوهی در کن وجود دارد، فرصت‌های کمی برای مطبوعات و حتی خریداران وجود دارد. در نیویورک، ما به سختی کار می کنیم تا لوح سنگی را انتخاب کنیم که طیف وسیعی از سال را در سینما نشان می دهد. این فرصتی را برای مردم فراهم می کند تا واقعا با این فیلم ها درگیر شوند. La Gradiva یکی است و فیلم دیگری با همان توزیع کننده - 1-2 Special - Everytime ساخته ساندرا وولنر است.

نقدهای خوبی در کن دریافت کرد، اما بسیار شبیه به La Gradiva، به رسمیت شناخته می شود که فکر می کنم اکنون سزاوار آن است.

همچنین می گویم فیلم شب افتتاحیه ما، ببر کاغذی، فیلمی که من آن را دوست دارم، فیلمی است که ما واقعا می خواستیم قهرمان شویم. من فکر می کنم 20، 30 سال پیش، این یک فیلم عالی بود. در شرایط کنونی، برای یک فیلمساز آمریکایی که چنین فیلمی بسازد، فیلمی معجزه‌آسا است. شما فقط می بینید که چند نفر گرد هم آمدند تا این را برای جیمز گری بسازند، که به نوعی یک فیلمساز ناشناخته باقی می ماند. شاید با وجود داشتن یک حرفه بسیار درخشان و بسیار مورد تحسین منتقدان، او به اندازه کافی به رسمیت شناخته نمی شود.

شما ممکن است آنها را فیلم های قدیمی یا کلاسیک بنامید. آنها از برخی جهات فیلم های بازگشتی هستند، اما واقعا چیزی در مورد آنها متحرک است.

جیمز گری سابقه ای غنی با جشنواره داشته است: شهر گمشده Z فیلم شب پایانی شما [در سال 2016] بود، در حالی که زمان آرماگدون منتخب جشن شصتمین سالگرد NYFF بود. منظور او از NYFF چیست؟

هنر فیلم‌های او غیرقابل انکار است، و شیوه‌ای که ببر کاغذی چیزی را متعادل می‌کند که واقعا به نیویورک دوران کودکی‌اش صدق می‌کند، اما همچنین دارای این عظمت اسطوره‌ای است که فکر می‌کنم به شکسپیر یا تراژدی یونانی مربوط می‌شود - این کار جسورانه‌ای برای یک فیلم است. این چیزی است که ما اغلب با آن تماس می گیریم، اما مطمئنا از همه جشنواره ها موارد مورد علاقه داریم. آنها فیلمسازانی هستند که بارها و بارها به کارهایشان باز می گردیم، و جیمز یکی است و چندین نفر دیگر در ترکیب امسال هستند.

اما به این ترتیب، برای ما نیز مهم است که، به‌ویژه در صفحه اصلی، فیلمسازانی را که تازه وارد برنامه شده‌اند یا با فیلم اول یا دوم یا سوم خود وارد می‌کنند. همانطور که اشاره کردید، La Gradiva، به نظر من، فقط اولین ویژگی خارق العاده است. اما Everytime یک فیلم سوم است. کلاریسا فیلم دوم است. من هم واقعا خوشحالم که آنها را در برنامه دارم.

صحبت های زیادی در مورد حذف استودیوهای بزرگ از جشنواره ها در سال جاری وجود دارد. NYFF کارها را به روش خودش انجام می دهد، اما آیا برای مثال دنبال Digger می رفتید؟

آنها از همان ابتدا به صراحت اعلام کردند که جشنواره ها را کنار می گذارند. ما مطمئنا خیلی خوشحال می شدیم که آن را در نظر بگیریم، اما برای ما، گاهی اوقات یک یا دو فیلم استودیویی خواهیم داشت، اما آنها به هیچ وجه گوشت برنامه نیستند. ما به طور منظم با Neons و A24s و استریمرهای بزرگ کار می کنیم. استودیوهای قدیمی همیشه بخشی از تصویر نیستند، اما من همچنین فکر می کنم که این چیزی است که به صورت مرحله ای پیش می رود. این به روند فعلی فیلم ها مربوط می شود.

ما مطمئنا علاقه مند بودیم که برخی از این عناوین را در نظر بگیریم، اما در واقع فقط تعداد انگشت شماری از فیلم ها هستند که به هر حال برای جشنواره ای مانند نیویورک کار می کنند.

چه زمانی شما می توانید همه چیز را ببینید روی رادار شما آمده است؟

خدایا، فکر می کنم الان می توانم در مورد آن صحبت کنم؟ (می خندد.)

حتی پرسیدن در مورد آن هنوز احساس خطر می کند!

من از دوستانمان در A24 شنیدم که چیزی در حال انجام است و بدیهی است که باید در مورد آن رازداری زیادی وجود داشته باشد. این چند ماه پیش بود. اما من فیلم را تا اواخر مراحل برنامه‌نویسی ندیدم و بلافاصله فهمیدم که این چیزی است که باید نشان دهیم. ما با [کارگردان همکار] ناتان [فیلدر] رابطه داریم، حتی اگر او معمولا به صورت اپیزودیک کار می کند - ما اولین نمایش جهانی The Curse را انجام دادیم ... و در واقع با A24 و Showtime کار کردیم تا هر قسمت را قبل از پخش در سینما ارائه دهیم.

این فیلم فقط یک تطابق کامل با فیلمساز و موضوع است. ناتان فیلدر و الیزابت هولمز به طور یکسان به نظر می رسند. این پویایی یک تنش باورنکردنی در هر صحنه ایجاد می کند. من واقعا هیجان زده هستم که مردم این را ببینند.

سال گذشته، NYFF لحظه نمایش مخفیانه هیجان انگیز خود را با مارتی سوپریم داشت. بدیهی است که A24 امسال نیز این کار را انجام داد، اما در Telluride - و به طور مشابه، داستان آن جشنواره بود. به طور کلی نظر شما در مورد نمایش های مخفی چیست؟ آیا آنها یک استراتژی مفید فزاینده برای جلب توجه برای یک جشنواره، و در راه اندازی عناوین با مشخصات بالا هستند؟

مارتی برای A24 و برای ما و فیلمسازان کمی آزمایش بود، نوعی جهش ایمانی. همه چیز به زیبایی کنار هم قرار گرفت. ما همیشه غربالگری های غافلگیرکننده انجام نمی دهیم. ما امسال یکی را انجام نمی دهیم. شما یک سورپرایز ضد آب و هوا نمی خواهید. شما می‌خواهید یک سورپرایز انجام دهید - واقعا می‌خواهید آن را انجام دهید - اما باید فیلم مناسب در لحظه مناسب باشد.

امسال، اگرچه چیزهای زیادی دیر جمع شدند یا لزوما در مورد فیلم‌هایی مانند فیلم ناتان و لنس [اپنهایم] محرمانه وجود داشت - و همچنین به دلایل بسیار متفاوت NAZA، فیلم دیگری که دیر اضافه کردیم - تصمیم گرفتیم که اعلامیه‌ها را متوقف نکنیم. ما فقط همه چیز را قبل از جشنواره امسال اعلام می کنیم و غافلگیر نمی کنیم.

برای جشنواره‌ها، توزیع‌کنندگان و فیلمسازان، شما می‌خواهید با عرضه فیلم‌تان تأثیری داشته باشید. پنهان نگه داشتن چیزها در برخی موارد واقعا کارساز است، در حالی که در فیلم های دیگر، شما به چیزهایی برای ساختن نیاز دارید. به عنوان مثال، فیلمی مانند La Gradiva از زندگی چندین ماهه در جشنواره های مختلف با مخاطبان مختلف سود می برد.

NYFF همیشه مجموعه ای بسیار قوی از مستندها را برنامه ریزی می کند. چندین فیلم در ترکیب امسال - از جمله دو مورد که شما به آنها اشاره کردید، شما می توانید همه چیز را ببینید و NAZA - در بحث های مربوط به فیلم های پاییز غالب بوده اند، که غیرعادی است. من انتظار دارم که این موضوع در مورد چهاردهمین فیلم آوا دوورنی که فیلم شب پایانی شماست نیز صادق باشد. از آن چه می گویید؟

مستندها واقعا برای ما مهم هستند و متناقض به نظر می رسد، اما دقیقا به همین دلیل است که ما بخش مستند نداریم. من می‌خواهم مستندها در برنامه باشند، در ترکیب قرار بگیرند، مثل هم دیده شوند. من بسیار مفتخرم که با فیلم آوا پایان می‌دهم – این قطعه واقعا مهمی از فیلم‌سازی است و نمی‌خواهم در یک بخش مستند جدا از همه چیز بنشینم. ما همچنین فیلم حماسی و باورنکردنی جولیا لوکتف، دوستان مطلوب من [بخش دوم] را در صفحه اصلی داریم.

و آنچه شما به آن اشاره می کنید - من آن را در فیلم های داستانی نیز می بینم. چیزی که امسال به شدت احساس می‌کنم، اشتیاقی برای رویارویی با جهانی است که در آن زندگی می‌کنیم. دیدن این همه فیلمساز که سعی می‌کنند این کار را به روش خودشان انجام دهند، بسیار تکان‌دهنده است. من آن را در تمام آن مستندهایی که شما نام بردید می بینم، اما همچنین در فیلمی مانند Tender Loving Care و All of a Sudden - فیلم هایی که با سوالات بسیار فوری انسانی سروکار دارند. عشق احتمالی نوشته لی چانگ دونگ، که به بررسی مسائل بزرگ و خاردار کارگر و طبقه در دنیای معاصر می‌پردازد. اینها فیلم های سنگین، خشک و رئالیستی اجتماعی نیستند.

واقعا طیف وسیعی از سینماست، و منطقی است - هیچ کس مخالف این نیست که جهان بسیار پیچیده و دشوار و حتی از جهاتی دیستوپیایی است. دیدن این فیلم‌ها سعی می‌کند چیزی در مورد این لحظه ثبت کند، این یک تمایل بسیار برجسته در فیلم‌ها است که مطمئنا برای من بیشترین اهمیت را دارد. و شما آن را در فیلم هایی می بینید که در گذشته اتفاق نمی افتد.