درگاه های USB جلوی دسکتاپ شما ممکن است سرعت هر دستگاهی را که به آن وصل می کنید کاهش دهد

داشتن پورت‌های USB در جلوی دسک‌تاپ شما راحت است، اما ممکن است به قیمت انرژی و سرعت شما تمام شود.

اکثر رایانه های رومیزی دارای پورت های USB در جلو هستند که راحت است. به جای اینکه هر بار که نیاز به اتصال دستگاه دارید به پشت قاب برسید و به دنبال درگاه مناسب بگردید، می توانید لوازم جانبی خود را در کمترین زمان وصل کرده و از برق بکشید.

اگرچه این راحتی با یک شکار همراه است. بسته به آنچه که به این پورت ها وصل می کنید، ممکن است متوجه شوید که دستگاه خارجی کندتر از آنچه که باید کار می کند: کپی کردن فایل های شما بیشتر طول می کشد و گوشی شما به این سرعت شارژ نمی شود. این مشکل از رایانه شما نیست، بلکه از نحوه مهندسی پورت های USB جلو در دستگاه شما ناشی می شود. همچنین این یک قانون جهانی نیست، زیرا رایانه های شخصی مدرن با پورت های سطح بالا در جلو وجود دارد.

در بسیاری از موارد، احتمالا تفاوت را متوجه نخواهید شد. اما اگر متوجه شدید، دلیلی وجود دارد که درگاه های جلویی رایانه شما کمی کندتر هستند.

برای درک این موضوع، باید نگاه دقیق تری به مشخصات USB و نحوه ساخت مادربردها بیندازیم. پورت‌های USB در پشت کامپیوتر شما معمولا مستقیما به مادربرد لحیم می‌شوند، بنابراین برق و داده‌ها مسیر کوتاه‌تری را روی آن‌ها طی می‌کنند. از سوی دیگر، پورت های جلو از طریق کابل های توسعه به کنترل کننده های ورودی/خروجی متصل می شوند. هر لایه اضافی در این اتصال منجر به از دست دادن سیگنال می شود، حتی اگر حداقل باشد.

همچنین، اکثر مادربردهای رده بالا دارای هدرهای بیشتری برای پورت های USB هستند، به این معنی که می توانید چندین پورت با سرعت بالاتری داشته باشید. اما پورت های پنل جلویی داستان متفاوتی دارند. در بسیاری از موارد، آنها یک کانکتور مشترک دارند، به این معنی که سرعت و قدرت بین تمام پورت های جلوی کیس کامپیوتر شما تقسیم می شود. این همه علاوه بر این است که سازندگان اغلب از استانداردهای کندتر USB برای حداقل برخی از پورت های جلو استفاده می کنند.

مادربرد ASUS ROG Maximus Z790 Hero را به عنوان مثال در نظر بگیرید – پشت آن دارای دو پورت Thunderbolt 4 با سرعت 40 گیگابیت بر ثانیه و همچنین شش درگاه USB 3.2 Gen 2 با سرعت 10 گیگابیت در ثانیه و چهار درگاه USB 3.2 Gen 1 با سرعت 5 گیگابیت بر ثانیه است. در حالی که پنل جلویی دارای یک پورت USB 3.2 Gen 2x2 (از لحاظ نظری 20 گیگابیت بر ثانیه) است، همچنین دارای چهار پورت USB 3.2 Gen 1 (5 گیگابیت بر ثانیه) است که توسط دو هدر تغذیه می‌شوند. این بدان معناست که سرعت موجود بین دستگاه های متصل به عنوان یک استخر مشترک تقسیم می شود. در برخی از بردها، اگر دو SSD خارجی را به طور همزمان به جلو متصل کنید، سرعت انتقال داده 5 گیگابیت بر ثانیه یکسان خواهد بود.

حتی مک ها هم این محدودیت ها را دارند. مک مینی پایه فعلی با تراشه M6 دارای دو درگاه USB-C در جلو است که سرعتی تا 10 گیگابیت بر ثانیه را ارائه می دهد. اما در پشت دارای پورت های Thunderbolt 4 است که سرعت آن تا 40 گیگابیت بر ثانیه می رسد. همین امر در مورد جدیدترین مک استودیو نیز صدق می کند، مدل پایه دارای دو درگاه USB-C با سرعت 10 گیگابیت در ثانیه در جلو و درگاه تاندربولت فقط در پشت است. درگاه های USB جلو مفید هستند، اما کندتر.

اینکه آیا این تفاوت در قدرت و سرعت واقعا روی دستگاه‌های جانبی شما تأثیر می‌گذارد بستگی به آنچه استفاده می‌کنید و نیاز شما دارد. برای دستگاه‌های معمولی مانند ماوس، صفحه کلید یا هدفون، درگاه‌های جلوی رایانه شما به خوبی با آنها کار می‌کنند. این دستگاه ها انرژی بسیار کمی مصرف می کنند و برای اجرا به سرعت بالایی نیاز ندارند. حتی اگر قصد ندارید حجم عظیمی از داده ها را منتقل کنید یا دائما بخوانید و بنویسید، می توانید از یک درایو فلش USB معمولی استفاده کنید.

هنگام اتصال وسایل جانبی با پهنای باند فشرده یا حساس به تأخیر، مانند SSD های خارجی، کارت های ضبط یا هدست های واقعیت مجازی، درگاه های عقب را انتخاب کنید. وصل کردن این پورت ها به پورت های پرسرعت قطعا تفاوت ایجاد می کند و برخی از آنها ممکن است حتی روی پورت های کندتر کار نکنند. مطمئنا ارزش بررسی مشخصات مادربرد یا رایانه خود را دارد تا سرعت دقیق هر پورت USB را ببینید تا بدانید که هر وسیله جانبی را به کدام یک وصل کنید. نمادها یا رنگ ها می توانند به شما اشاره کنند، اما همیشه ثابت نیستند.