درگذشت ویلفردو گومز: پر وزن ترسناک به عنوان یکی از سخت ترین مشت زن های جهان رتبه بندی شد

متولد: 29 اکتبر 1956

درگذشت: 10 اکتبر 2026

ویلفردو گومز، بوکسوری لاغر و منفجر کننده مانند یک چوب دینامیت که از سال 1977 تا 1983 کل وزن ورزش خود را سوزاند، درگذشت. او 69 سال داشت.

پاکو والکارسل، رئیس سابق سازمان جهانی بوکس در شبکه های اجتماعی خبر درگذشت او را اعلام کرد. Telemundo گزارش داد که علت آن یک بیماری تنفسی است.

گومز یک مبارز خیابانی 5 فوتی 5 اینچی از محله های فقیر نشین سن خوان، پورتوریکو بود. در دوران اوج خود، او در مطبوعات به رقبای خود طعنه می زد، سپس آنها را در رینگ مثله می کرد.

او چنان زخمی روی چشم راست یکی از حریف باز کرد که شورت سفید خود گومز غرق در خون شد. او با مبارزانی که عملا شکست نخورده بودند بازی می‌کرد، چند راند ضربه‌ها را جذب می‌کرد و مرد را تشویق می‌کرد تا نزدیک شود – سپس با آرامش دوباره و دوباره او را از پا در می‌آورد. او گاهی اوقات دشمنانش را تا روی بوم تعقیب می کرد، در حالی که داوران تلاش می کردند تا او را نگه دارند.

بسیاری از پورتوریکویی‌ها احساس می‌کردند که کل جزیره با مبارزه گومز متوقف می‌شود.

او دوران کوتاهی به عنوان قهرمان جهان در دو دسته پر وزن داشت. سلطنت شش ساله او به عنوان قهرمان، 1977 تا 1983، در یک کلاس سبک تر، وزن فوق العاده: 118 تا 122 پوند بود.

این باعث شد گومز 100 پوند از محمد علی در دوران اوج خود و 150 پوند سبک تر از جورج فورمن در دوران بازگشتش باشد.

با این حال، در سال 2003، مجله رینگ گومز را به عنوان سیزدهمین مشت زن برتر تاریخ این ورزش، پیش از راکی ​​مارسیانو و سانی لیستون معرفی کرد.

در سال 1981، جک فیسک، نویسنده ورزشی برای سانفرانسیسکو کرونیکل، گومز را "ویرانگرترین مشت زن امروزی در رینگ" نامید - بیش از معاصرانی مانند شوگر ری لئونارد و ماروین هاگلر شگفت انگیز.

چهل و دو پیروزی از 44 پیروزی حرفه ای او با ناک اوت به دست آمد - به این معنی که او در 88 درصد مبارزات خود حریف خود را با خاک یکسان کرد.

مهمتر از همه، او با ناک اوت کردن رقبای خود 17 بار متوالی از عناوین خود دفاع کرد - رکوردی که امروز پابرجاست.

32 ناک اوت متوالی او پس از لامار کلارک دوم است، که عموما با 42 ناک اوت متوالی شناخته می شود، اگرچه کلارک با مدعیان قهرمانی روبرو نشد و هرگز عنوانی نداشت.

در سال 1979، در وسط بازی های گومز، Sports Illustrated گزارش داد که نیمی از 26 حریف آخر او متعاقبا این ورزش را به طور کامل ترک کرده اند.

نام مستعار گومز بازوکا بود. گومز با ظاهر تراشه‌دار و سبیل‌های ژولیده‌اش، توسط دان کینگ، مروج بوکس، «کلارک گیبل پورتوریکویی» نامیده شد.

او برای اولین بار در پورتوریکو با جواز حضور در المپیک 1972 مونیخ به عنوان وزنه بردار 112 پوندی مورد توجه قرار گرفت. او فقط 15 سال داشت و سن خود را جعل کرده بود.

پنج سال بعد، او با ناک اوت کردن بوکسور کره جنوبی یام دونگ کیون، عنوان قهرمانی وزن فوق العاده را به دست آورد.

در سال 1981، پس از چهار سال ناک اوت بدون وقفه، گومز برای مبارزه با سالوادور سانچز به وزن پر جهش کرد. او به معنای واقعی کلمه در حال گشت و گذار بود - کینگ باید تنها 25 روز قبل از مبارزه با گومز با یک قایق با تلفن همراه می شد. گومز برای تعویق درخواست کرد، اما فایده ای نداشت.

او به قدری اضافه وزن داشت که در ساعت 4.30 صبح روز مبارزه، گومز با یک لباس پلاستیکی در حال دویدن بود و از اینکه به زیر وزن 126 پوندی برسد ناامید بود.

در فاصله یک دقیقه از زنگ شروع، سانچز گومز را روی تشک انداخت. گومز تا دور هشتم ادامه داشت - اما این مبارزه اولین شکست او شد. کارلوس آسودو در کتاب خود «خون ورزشی: داستان‌هایی از سمت تاریک بوکس» (2020) نوشت: «روز عزاداری ملی» در پورتوریکو برگزار شد.

گومز در مصاحبه‌ای با وب‌سایت فایت نیوز در سال 2007 گفت: «من چند هفته قبل از مبارزه هر کاری را انجام می‌دادم که قرار نیست شما انجام دهید، به تقصیر هیچ‌کس جز خودم.

سانچز یک سال پس از شکست گومز در یک تصادف رانندگی جان خود را از دست داد و از بازی برگشت جلوگیری کرد.

اما گومز در سال 1982 با دفاع از عنوان قهرمانی خود در وزن فوق العاده در برابر لوپ پینتور - "سخت ترین مردی که تا به حال جنگیدم"، به فایت نیوز گفت.

او در سال 1984 با شکست دادن خوان لاپورت به عنوان قهرمانی وزن پر وزن خود دست یافت.

بعد از راند دهم گومز از دهانش خون می تراود. نگهبانان او سعی کردند درگیری را متوقف کنند. سپس گومز مرد گوشه خود را تهدید به کشتن کرد. میامی نیوز به نقل از او گفت: «این کار را با من نکنید. من می خواهم مثل یک سرباز بمیرم.

جمعیت شعار می دادند: "گومز. گومز."

او بازگشت و حرکت را برای بقیه مبارزه تغییر داد و منجر به یک پیروزی تقسیم شد. پس از آن، او نتوانست به تشویق های دیوانه وار جمعیت پاسخ دهد. حنجره اش آنقدر آسیب دیده بود که به سختی می توانست صحبت کند.

سال‌ها بعد، او به وب‌سایت Boxing Insider گفت: "من واقعا هرگز بهبود نیافته‌ام."

دوستان از جمله دکترش گفتند که باید بازنشسته شود. مردی که می خواست مثل یک سرباز بمیرد نپذیرفت.

ویلفردو گومز ریورا در 29 اکتبر 1956 در سن خوان به دنیا آمد. پدرش، جاکوبو گومز، سوار تاکسی شد و یک فروشگاه عمومی موقت را از خانه بیرون کرد. مادرش پائولا بچه ها را بزرگ کرد.

خواهر ویلفردو، لورا، کر و لال بود. او دوران کودکی خود را در محله ای ناهموار که در آن بزرگ شده بود به دنبال او گذراند.

با تشویق پدرش، خودش را وقف بوکس کرد. او در سال 1974 قهرمان مسابقات جهانی بوکس آماتور در هاوانا شد. به زودی، یک مروج بوکس به پنجره خانه خانوادگی خود ضربه می زد. ویلفردو که هنوز فقط 17 سال داشت روی زمین خوابیده بود.

او برای اولین مبارزه اش 15000 دلار گرفت و برای پدرش تاکسی خرید. در سال های بعد، او اغلب بین 250000 تا 600000 دلار برای مبارزه به دست آورد. او برای مادرش خانه ای خرید و مجموعه ای از ماشین ها را به دست آورد.

دیترویت فری پرس در سال 1982 گزارش داد: "زنان او را شاید واجد شرایط ترین لیسانس در پورتوریکو می دانند."

پس از نزاع لاکریج، او هرگز شبیه همان جنگنده نبود. او با یک ناک اوت وحشیانه به دست آلفردو لین که از عنوان قهرمانی وزن فوق العاده دفاع می کرد متحمل شد. پزشک او از آسیب مغزی می ترسید.

در سال 1988، میامی نیوز او را در حال آماده شدن برای مسابقه در یک باشگاه کم اجاره، با چهره ای پف کرده و صدای سنگین و دراز کشیده بود.

گومز گفت: «نمی‌دانی چه حسی دارد وقتی همه در کشورت تو را یک اسطوره بوکس بدانند - تقریبا یک خدا - و بعد همه چیز تغییر کند.

سال بعد عمارتی را که خودش ساخته بود با استخری به شکل دستکش بوکس فروخت. در دهه 1990، او به اتهام خشونت خانگی و نگهداری کوکائین دستگیر شد. در مصاحبه ای در سال 2007 با فایت نیوز، او خود را به عنوان یک زندگی متواضع توصیف کرد که با متانت و ایمان جدید مسیحی نجات یافته است.