«درگیری نسلی» به اعتراضات اروپا دامن می‌زند

سباستین دوکروس، تحلیلگر داده فرانسوی که از اعتراضات گسترده دانش‌آموزی در کشورش حمایت می‌کند، مقصر آشکار کمبود بودجه دولتی برای مدارس فرسوده را شناسایی کرده است.

آقای دوکروس 36 ساله گفت: "بخش زیادی از پول به سمت بازنشستگان می رود، در حالی که بسیاری از چیزهای دیگر مورد غفلت قرار می گیرند." او افزود: "من صادقانه فکر می کنم - حتی اگر عجیب باشد - که افرادی مانند والدین من در موقعیتی هستند که باید و می توانند" برخی از پرداخت های بازنشستگی خود را تسلیم کنند.

اما لوران گرینوالد، 72 ساله، که اخیرا پس از چندین دهه به عنوان کارمند پست بازنشسته شد، مشتاق کاهش بازنشستگی خود، به ویژه برای پرداخت سایر خدمات دولتی نیست. او گفت به خصوص که اجاره بها و هزینه های زندگی بالا رفته است.

آقای گرینوالد گفت: «ما در تمام این مدت کار کرده‌ایم، و اکنون، ناگهان، موضع این است: «خب، نه، ما می‌خواهیم کمی بیشتر شروع کنیم؟»

این اختلاف نظر یک سوال گسترده تر برای اروپا را در بر می گیرد، سوالی که در مرکز تظاهرات گسترده ضد دولتی برنامه ریزی شده برای شنبه در فرانسه و همچنین اعتراضات اخیر توسط جوانان ناامید در کشورهایی از جمله بلژیک، آلمان، یونان، ایتالیا و پرتغال قرار دارد. از آنجایی که اروپایی‌ها بیشتر عمر می‌کنند، آیا باید نیازهای جوانان تحت‌الشعاع حقوق بازنشستگی والدین و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها قرار گیرد، که معمولا بزرگترین اقلام در بودجه‌های ملی اروپا هستند؟

خورخه گالیندو، مدیر EsadeEcPol، یک اندیشکده مستقل در اسپانیا، که برخی از سخاوتمندانه ترین حقوق بازنشستگی را در اروپا دارد، گفت: «این یک درگیری نسلی است.

در بسیاری از اروپا، هزینه‌های مربوط به جمعیت رو به رشد افراد مسن، به قیمت خدمات و یارانه‌های کارگران جوانی است که کمک‌های مالیاتی آنها به تأمین بودجه بازنشستگی کمک می‌کند.

هزینه های مارپیچی دفاعی، ناشی از فشار آمریکا و تجاوز روسیه، تعادل حساب های خود را برای دولت ها دشوارتر کرده است. و نرخ های بهره بالا هزینه های خدمات بدهی دولتی را افزایش داده است.

همه اینها، همراه با افزایش اجاره بها و قیمت خانه، حس بی عدالتی نسلی را در میان جوانان تشدید کرده است. بر اساس نظرسنجی اخیر اتحادیه اروپا، تنها 38 درصد از افراد 15 تا 30 ساله فکر می کنند که سیاست گذاران پیامدهای بلندمدت تصمیمات خود را در نظر می گیرند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که تنها یک سوم بر این باورند که جوانان امروزی همان شانس موفقیت را دارند که جوانان 30 سال پیش داشتند.

بار مالی عظیم حقوق بازنشستگی - که حدود 40 درصد از هزینه های حمایت های اجتماعی در اتحادیه اروپا را می بلعد - بر دوش دولت های اروپایی از بین نرفته است.

در طول دهه گذشته، بسیاری از کشورها سعی کرده‌اند با فرمول‌های بازنشستگی، هزینه‌ها را کاهش دهند و در عین حال ضربه سیاسی بزرگ را به تعویق بیاندازند. برای بسیاری از اروپاییان مسن تر، حقوق بازنشستگی به عنوان پایگاه مقدس سیستم رفاه اروپا در نظر گرفته می شود.

اغلب، آنها از کاهش حقوقی که به هر بازنشسته می‌پردازد اجتناب کرده‌اند، در حالی که به تدریج سن شهروندان برای دریافت این پرداخت‌ها را افزایش می‌دهند - مثلا از 65 سال به 67 سال یا بیشتر. دانمارک قصد دارد تا سال 2040 آن را به 70 برساند.

حتی این رویکرد هزینه سیاسی داشته است. زمانی که امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه در سال 2023 تلاش کرد تا سن بازنشستگی فرانسه را از 62 به 64 سال افزایش دهد، اعتراضات شدیدی را برانگیخت که در نهایت دولت این اقدام را متوقف کرد. اما این مسئله کشور را با مشکل دیگری مواجه کرد.

با یکی از بالاترین سطوح بدهی در اروپا، فرانسه می‌گوید که نمی‌تواند هزینه بیشتری برای آموزش هزینه کند - که خشم جوانان را برانگیخته است و موج ناآرامی‌ها را برانگیخته است.

کشورهای دیگر راه های دیگری را برای کاهش رقابت بین نسلی امتحان کرده اند. بریتانیا قصد دارد با کاهش سرعت افزایش پرداخت های بازنشستگی خود در طول زمان، میلیاردها دلار پس انداز کند، در حالی که اسپانیا تعداد کارگران مالیات دهنده خود را افزایش داده است.

اسپانیا در سال 2011 تصمیم گرفت تا سن بازنشستگی خود را در بیشتر موارد به 67 سال افزایش دهد. سپس دولت جناح چپ کنونی لایحه بازنشستگی را با حصول اطمینان از اینکه پرداخت‌های بازنشستگی مطابق با تورم رشد می‌کند، افزایش داد و از دریافت‌کنندگان در برابر افزایش قیمت‌ها محافظت کرد، اما فشار زیادی بر بودجه وارد کرد.

برای جبران این هزینه‌ها، روند اروپا را کاهش داده و درهای خود را به روی نیروی کار مهاجر باز کرده است - بیش از 1.7 میلیون خارجی از سال 2018 وارد نیروی کار اسپانیا شده‌اند.

این کارگران درآمد مالیاتی خود را افزایش داده اند که به نوبه خود به تامین مالی کمک های بازنشستگی کمک می کند، اما در نهایت، کارشناسان خاطرنشان می کنند، آنها نیز پیر خواهند شد.

علیرغم رقابت بر سر منابع، بسیاری از جوانانی که در سراسر اروپا تظاهرات می کنند از سرزنش بزرگان خود بیزارند.

آلیس کوسا، ۲۲ ساله، دانشجوی ایتالیایی که اخیرا در ونیز تظاهرات کرد، گفت: «راستش را بخواهید، ما هرگز در مورد آن صحبت نکرده‌ایم.»

تظاهرکنندگان چپ اغلب می گویند که حقوق بازنشستگی و سایر مزایا را می توان با مالیات بر ثروتمندان و شرکت ها تامین کرد. همتایان راست‌گرای آن‌ها کاهش مهاجرت را پیشنهاد می‌کنند و مهاجران را برای دریافت مزایای رفاهی سرزنش می‌کنند.

با این حال، برخی احساس می کنند که حداقل برخی از حقوق بازنشستگی، یعنی آنهایی که افراد مسن ثروتمند دریافت می کنند، باید دوباره ارزیابی شوند.

آقای گالیندو، مدیر اتاق فکر، گفت که با توجه به منافع سیاسی ریشه‌دار در حمایت از بازنشستگان، جوانان ممکن است نیاز داشته باشند که اساسا یک بلوک رأی‌دهی تک موضوعی تشکیل دهند. از آنجایی که دولت‌های اروپایی معمولا از ائتلاف احزاب کوچک‌تر تشکیل می‌شوند، چنین حزبی می‌تواند محوری شود و نگرانی‌های آن تنها با تعداد انگشت شماری از کرسی‌ها جدی گرفته شود.

اما جوانان جمعیتی در حال کاهش در اروپا هستند و تعداد افراد مسن که احتمال بیشتری برای اعمال قدرت سیاسی از طریق عضویت در اتحادیه و حزب دارند، در حال افزایش است.

و اروپایی‌های جوان و میانسال تمایلی به قطع مزایایی که امیدوارند در آینده از آن برخوردار شوند، ندارند.

هنگامی که دانیل رامو، 46 ساله، اعتصاب اخیر معلمان را در مادرید در اعتراض به حقوق های ناامیدکننده و کلاس های شلوغ ترک کرد، گفت که شخصا مشتاق دریافت مستمری سخاوتمندانه اسپانیایی خود پس از دریافت 2100 یورو در ماه پس از مالیات است. در این بین، مزایای حقوق بازنشستگی والدینش برای کمک به او در روزهای سخت کاهش می یابد.

آقای رامو که گفت حقوق بازنشستگی پدرش او را به پردرآمدترین خانواده تبدیل کرده است، گفت: "من در اعتصاب هستم زیرا می دانم باید از پدرم پول قرض کنم."

از دیدگاه بازنشستگان، مزایایی که به سختی به دست می‌آیند به حفظ خانواده‌ها و جامعه اروپایی کمک می‌کند.

انکارنا ماتیلا، 72 ساله، در حالی که در پارک آفتابی رتیرو در مادرید قدم می زد، گفت: «ما شخصا بیشتر از فرزندانمان درآمد داریم. او گفت که شوهر 88 ساله‌اش که از 14 تا 70 سال کار می‌کرد، 2700 یورو مستمری دریافت می‌کرد که 60 درصد بیشتر از میانگین حقوق اسپانیاست و به نوه‌هایش کمک می‌کرد.

سگولن لو استرادیک از پاریس، ژوزفین دو لا برویر از رم و کارلوس باراگان از مادرید گزارش می دادند.

جیسون هوروویتز رئیس دفتر مادرید برای روزنامه تایمز است که اسپانیا، پرتغال و نحوه زندگی مردم در سراسر اروپا را پوشش می دهد.