دریاچه مید، دریاچه پاول تقویت می شوند اما هشدارها باقی می مانند

به نظر می‌رسد طوفان‌های اخیر دریاچه پاول را بیش از 20 فوت از پایین‌ترین سطح آن در سپتامبر بالا برده و در عین حال افزایش کمتری را در دریاچه مید ایجاد کرده است و به دو مخزن بزرگ رودخانه کلرادو کمک می‌کند.

در میان آنچه که مدیران آب فدرال به عنوان خشکسالی "بی سابقه" و چند دهه ای در حوضه رودخانه کلرادو توصیف کردند، دو مخزن بزرگ در ایالات متحده در تابستان به پایین ترین سطح خود رسیدند. رودخانه کلرادو که دریاچه‌های مید و پاول را تغذیه می‌کند، منبع حیاتی آب و انرژی آبی برای غرب است و سطح پایین مخزن نگرانی‌هایی را در مورد منابع آب و برق در آینده ایجاد کرده است.

داده‌های موقت از سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده نشان می‌دهد که سطح پاول از پایین‌ترین سطح اواسط سپتامبر یعنی حدود 3519 فوت به بیش از 3541 فوت تا 9 نوامبر افزایش یافته است. دریاچه مید نیز در این دوره اندکی صعود کرده است. طبق داده‌های Reclamation، سطح آن از 1038.44 فوت در 17 سپتامبر به 1039.66 فوت در آخر هفته رسید.

اگرچه افزایش‌های اخیر خبرهای خوبی برای سیستم خشکسالی کلرادو ارائه می‌دهد، کارشناسان هشدار داده‌اند که این دستاوردها به نگرانی‌ها در مورد وضعیت سیستم پایان نداده است. بر اساس گزارش Reclamation، دریاچه های مید و پاول تا 8 نوامبر به ترتیب 27 و 26 درصد پر بودند.

برونسون مک، سخنگوی سازمان آب نوادای جنوبی به KSNV گفت که یک سال بارندگی قابل توجه برای بهبود سیستم رودخانه کلرادو کافی نیست.

باران‌های شدید اخیر همچنین منجر به سیل‌های خسارت‌بار و تخلیه اجباری در بخش‌هایی از جنوب غربی شد. سخنگوی Reclamation قبلا به نیوزویک گفته بود که در حالی که طوفان‌ها باعث بهبود بسیاری از شرایط مخازن کوتاه‌مدت شده‌اند، «در فصل پیش‌بینی بسیار زود است و عدم قطعیت قابل‌توجهی وجود دارد». این آژانس گفت که به برنامه ریزی برای "طیف گسترده ای از سناریوهای عملیاتی" ادامه می دهد.

Newsweek برای اظهار نظر بیشتر در 10 نوامبر با آژانس تماس گرفت.

جک اشمیت، دانشمند پژوهشی ارشد در مرکز مطالعات رودخانه کلرادو در هفته گذشته در رادیوئک در هفته گذشته به رادیوئک گفت: "ظهور اخیر و ادامه دار دریاچه پاول قابل توجه است، به این معنا که ما نیم قدمی از لبه صخره برداشته ایم. پاول در اوایل فوریه 2026 به شرایط بازگشت. اما این شرایط یک بحران واقعی بود." "برداشتن یک قدم کامل از لبه [صخره] تنها در صورتی می تواند انجام شود که زمستان عظیمی از برف کوه راکی ​​داشته باشیم، و حتی در آن زمان نیز به طرز خطرناکی نزدیک لبه صخره خواهیم ماند."

سارا پورتر، مدیر مرکز Kyl برای سیاست‌گذاری آب در دانشگاه ایالتی آریزونا، افزود که دریاچه پاول برای بهبود چشم‌انداز خود نیاز به جریان‌های ورودی بسیار بیشتری دارد.

او به نیوزویک گفت: «ما برای کاهش نگرانی‌ها، بسیار کمتر برای تثبیت سیستم به آب بیشتری نیاز داریم تا به مخزن جاری شود.

موسسه گلن کانیون، یک موسسه غیرانتفاعی که از بازسازی گلن کانیون حمایت می کند و اجازه می دهد رودخانه کلرادو آزادانه در گرند کنیون جریان داشته باشد، به رسانه محلی KUTV گفت که افزایش اخیر دریاچه پاول فرصتی برای بررسی برنامه های بلندمدت مانند "Fill Mead First" فراهم می کند.

این استراتژی که سازمان از آن حمایت کرده است، دریاچه مید را به مخزن اصلی رودخانه کلرادو تبدیل می کند و از دریاچه پاول به عنوان پشتیبان استفاده می کند.

زانا استوتز، مدیر برنامه موسسه گلن کانیون، به این نشریه گفت: «هیچ یک از مشکلات تصویر بزرگ حل نشده است، و بنابراین ما به انجام کاری که همیشه انجام می‌دادیم، یعنی حمایت از علم و تحقیق و استفاده از آن برای حمایت از احیای کانیون گلن، ادامه می‌دهیم.

وی افزود که احیا باید رویکردهای جدیدی را در میان سطح پایین آب در مخازن در نظر بگیرد.

به گزارش KUTV، او گفت: «من فکر می‌کنم از جهاتی اکنون در دنیایی هستیم که می‌توانیم یک گام به عقب برداریم و از بحث‌های تلخ مذاکرات خارج شویم و به راه‌حل‌هایی با تصویر بزرگ‌تر و خلاقانه‌تر فکر کنیم.»

ایالت های وابسته به رودخانه - آریزونا، کالیفرنیا، کلرادو، نوادا، نیومکزیکو، یوتا و وایومینگ- برای رسیدن به اجماع در مورد نحوه تقسیم آب آن، با توافقات کلیدی که حکم می کند حکمرانی آن در سال 2026 منقضی می شود، تلاش کرده اند.

نوادا در ماه اوت یک شکایت فدرال را به چالش کشید و چارچوب عملیاتی جدید وزارت کشور برای رودخانه را به چالش کشید و استدلال کرد که می‌تواند برش‌های شدیدی را در ایالت‌های حوضه پایین‌تر بدون نیاز به کاهش اجباری از حوضه بالایی اعمال کند. آریزونا در ماه اکتبر به این پرونده ملحق شد و گفت که طرح فدرال سهم ناعادلانه ای از بار را بر دوش جوامع حوضه پایین گذاشته است.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: جان فیتزپاتریک و پل دانلی.