دریاچه پاول چیزی دیدنی را پنهان می کند - و تخلیه آن باعث بازگرداندن آن می شود

هنگامی که سد گلن کانیون و دریاچه پاول در اوایل دهه 1960 تکمیل شد، طرفداران این پروژه این مخزن را "جواهر کلرادو" نامیدند. در حالی که آنها مزایایی که دریاچه پاول برای ایالت‌های حوزه رودخانه کلرادو به ارمغان می‌آورد - عمدتا محافظت در برابر خشکسالی، انرژی آبی ارزان، و تفریح ​​- ستایش می‌کردند، منتقدان برای از دست دادن خود گلن کانیون که اکنون در زیر دریاچه غوطه‌ور شده است، عزادار شدند.

امروزه بخش هایی از این منظره بیابانی گمشده دوباره ظاهر می شود. در میان تشدید بحران رودخانه کلرادو، دریاچه پاول و دریاچه مید هر دو به سطوح پایین بی سابقه ای در سال جاری رسیدند و ویژگی های بیشتری از Glen Canyon را به نمایش گذاشتند. پل گریگوری، یک طاق صخره ای طبیعی، بر فراز سطح دریاچه پاول. کل اتاق یک آمفی تئاتر صخره ای به نام Cathedral in the Desert نیز بالای آب است.

بر اساس گزارش Yale Environment 360، ظهور مجدد این شگفتی‌های طبیعی و افزایش نگرانی‌ها در مورد آینده رودخانه کلرادو، تلاش برای تخلیه دریاچه پاول را تقویت کرده است. گروه‌هایی مانند موسسه گلن کانیون معتقدند که این امر منبع آب قابل اطمینان‌تری ایجاد می‌کند و اکوسیستم رودخانه‌ای را که زمانی پررونق بود، تقویت می‌کند.

"قبل از سد، گلن کانیون سرزمین عجایب دره ها، مناره ها، صخره ها و غارها بود؛ قلب بیولوژیکی رودخانه کلرادو با بیش از 79 گونه گیاهی، 189 گونه پرنده و 34 گونه پستاندار؛ و یک گنجینه فرهنگی، با بیش از 0، سایت ruseine3." پس از سد، گلن کانیون به‌عنوان «مکانی که هیچ‌کس نمی‌شناخت» و «پارک ملی گم‌شده» آمریکا شناخته شد.»

این موسسه از استراتژی «اول پر کنید مید» حمایت می‌کند که دریاچه پاول را تخلیه کرده و آب آن را به دریاچه مید تحکیم می‌کند، دو مخزن نیمه خالی و از کار افتاده را به یک مخزن واحد، پر و کارآمد تبدیل می‌کند و گلن کانیون را بازسازی می‌کند. به جای برداشتن سد - که گران تمام می شود - به حفاری تونل های انحرافی جدید در اطراف آن استدلال می کند که به رودخانه کلرادو اجازه می دهد آزادانه از میان آن عبور کند. به گفته Yale e360، این تونل ها در زیر لوله های کنارگذر موجود، نزدیک به بستر رودخانه قرار دارند.

این مؤسسه ادعا می‌کند که می‌توان توربین‌های تولید برق آبی را در تونل‌ها نصب کرد تا سد گلن کانیون به تولید برق ادامه دهد و دریاچه پاول همچنان می‌تواند به عنوان پشتیبان برای ذخیره آب اضافی در طول سال‌های سیل باشد. این استراتژی علاوه بر احیای کانیون گلن، اجازه می‌دهد تا «جریان‌های رسوبی عادی در گراند کانیون، که طی 50 سال گذشته از رسوبات گرسنه بوده است، اتفاق بیفتد».

کاترین سورنسن، مدیر تحقیقات مرکز سیاست آب کیل در دانشگاه ایالتی آریزونا، به Yale e360 گفت: علاوه بر این، تخلیه کامل دریاچه پاول «می‌تواند [سالانه] تلفات تبخیر را تا چند صد هزار فوت جریب کاهش دهد». بنا به گفته موسسه گلن کانیون، دریاچه پاول به دلیل موقعیت بالای بیابانی و مساحت بسیار زیاد، سالانه به طور متوسط ​​860000 هکتار فوت آب به دلیل تبخیر و نشت آب از دست می دهد.

سورنسن گفت: «در رودخانه‌ای که بسیار کوچک‌تر از آن چیزی است که هر کسی انتظار داشت، آب واقعا مهم است. Yale e360 خاطرنشان می کند که دولت فدرال در بیانیه تأثیرات زیست محیطی خود برای دریاچه پاول و دریاچه مید که در ماه اوت منتشر شد، این استراتژی را در نظر نگرفت. همچنین با مخالفت طرفداران تفریحات آبی در دریاچه پاول مواجه خواهد شد. به علاوه، حفاری تونل‌های انحرافی جدید احتمالا یک دهه و میلیاردها دلار طول می‌کشد.

بنابراین، به نظر نمی رسد که دریاچه پاول به این زودی ها تخلیه شود. در ماه آگوست، دولت فدرال به ایالت های لوئر باسین (آریزونا، کالیفرنیا و نوادا) دستور داد تا میزان آبی که از رودخانه کلرادو می گیرند را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. این ایالت ها در درجه اول آب خود را از دریاچه مید تامین می کنند و هدف این کاهش ها حفظ آب در سراسر سیستم رودخانه کلرادو و کمک به تثبیت سیستم های مخزن است.

آریزونا و نوادا از دولت به خاطر این طرح مدیریتی شکایت کرده اند و ادعا می کنند که این طرح غیرقانونی است و تنها سه ایالت از هفت ایالت حوضه کلرادو را مجبور به تحمل بار حفاظت از آب می کند. دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند که جریان رودخانه به دلیل تغییرات آب و هوایی و استفاده ناپایدار به کاهش 31 درصدی تا سال 2050 ادامه خواهد داد.