در اسرائیل، حتی ترس و اندوه می تواند به شجاعت، انعطاف پذیری و شادی تبدیل شود - نظر

تصویر یک هواپیما که به سمت عذاب حتمی سقوط می کند، سپس به لطف اسرائیلی های شجاع و یک خلبان شجاع اوج می گیرد، احساسات شلاقی را که همه ما در این سوکوت تجربه کرده ایم، به تصویر می کشد. یا همانطور که کمدین دانا پری سگال به طور خشک بیان می کند، «در اسرائیل، ما فقط این چهارشنبه را می نامیم». خاخام ها آن را Z'man Simchateinu نامیدند - فصل شادی ما. اما، در دیاسپورا، اغلب احساس می‌شود که زمان شیکاتینو – لحظه فرسودگی ما.

پس از رد شدن از محل کار یا مدرسه برای روزهای عالی مقدس، سوکوت - با چهار روز تعطیلی بیشتر - می‌تواند سنگین باشد. در اسرائیل، با مدرسه‌های بیرون، آب و هوای باشکوه، سوکاها که مانند قارچ در همه جا ظاهر می‌شوند، لذت بخش است. چهارشنبه گذشته، بسیاری از اسرائیلی‌ها در سکه‌های خود نشسته بودند که این داستان نفس‌گیر را در مورد تلاش برای بمب‌گذاری انتحاری کامیکازه با 174 مسافر از جمله 27 کودک در حال پرواز به اسرائیل شنیدند. یکی از دوستانش با عجله از سوکه خود بیرون آمد تا برای سلامتی همه دعا کند.

زمانی که او برگشت، خبری را شنید که جهان را مبهوت کرد. طبیعتا، ما اسرائیلی‌ها در میان اشک‌های شادی، دعاهای شکرگزاری و جشن‌های شاد، متعجب شدیم - باز هم - "چرا این همه از ما متنفر هستند"، "چه نوع مردمی می‌خواهند بسیاری از ما را که فقط از تعطیلات به خانه پرواز می‌کردیم بکشند،" و "پسر، یک لحظه بلند شدن وحشتناک بود." غرور به مسافران اسرائیلی که فورا پاسخ دادند - و همچنین خلبان زبردست - با ناامیدی آمیخته شد که بسیاری از هموطنان ما به این غریزه برای واکنش نیاز دارند، سخاوت برای تلاش کردن، و مهارت های جنگی مورد نیاز

در عرض چند ثانیه یک کمک خلبان چاقویی را تحت کنترل درآورید، سپس هواپیما را تثبیت کنید. و با ورود به هفته پر دردسر مراسم بزرگداشت 7 اکتبر، آن غرایز جنگی را که هواپیما را نجات داد، به همان غریزه‌ای مرتبط کردیم که برای بسیاری از قهرمانانی که سه سال پیش کشور را نجات دادند، زمانی که حماس اغلب به قیمت جان وحشی‌های من و حماس جان خود را از دست دادند. آن شب بلیت‌هایی برای رویدادی عالی که با آن احساسات ترکیبی مطابقت داشت، داشتم: «کمدی برای کوبی». این اجرای پرفروش تئاتر اورشلیم، بیست و پنجمین سالگرد تأسیس بنیاد کوبی ماندل را رقم زد. این بنیاد پیدا شد.

توسط خاخام ست و شری ماندل در سال 2001، پس از اینکه تروریست‌های فلسطینی پسر 13 ساله محبوبشان کوبی و دوستش یوسف عشران را به طرز وحشیانه‌ای به قتل رساندند. ماندل‌ها با دیدن اینکه بچه‌های دیگرشان چقدر از نظر عاطفی منزوی بودند، حتی در اردوگاه‌های تابستانی که عاشقانه آنها را در آغوش می‌گرفتند، این خانواده‌های دلخراش را برای کمک به این خانواده‌ها آغاز کردند. از سال 2001، آنها با 28742 عضو خانواده در حال بهبودی از 9500 خانواده - با 11233 خواهر و برادر، والدین، بیوه ها و بیوه ها در 140 استراحتگاه شفابخش و 13،7 شرکت کرده اند.

42 اردوگاه در کمپ کوبی و یوسف. الیانا ماندل برانر، خواهر کوبی که اکنون این بنیاد را مدیریت می کند، خاطرنشان کرد که قبل از 7 اکتبر، آنها به 750 خانواده کمک می کردند. اکنون 2500 خانواده هستند. شری ماندل در افتتاحیه شب به یاد آورد که چگونه، پس از وحشت، "مردم یهود به سوکای ما تبدیل شدند، مکانی که می توانستیم احساس امنیت کنیم." پس از آن، این نیروگاه الهام بخش به من گفت که در سال 2001، بسیاری از اسرائیلی ها آسیب های ناشی از تروریسم فلسطین را انکار کردند.

آن‌ها – و خانواده بزرگی که از آن زمان بزرگ کرده‌اند – پیشگامان توسعه چیزی بودند که خاخام ست ماندل آن را «جامعه انعطاف‌پذیری» می‌نامد. بنابراین، ما ۷۶۰ نفری در سوگ کوبی و یوسف بودیم و با مسافران نجات‌یافته، اما آشکارا متلاطم، همدردی می‌کردیم که به خاطر خدمه و خدمه غمگین نزدیک می‌شدیم. سومین سالگرد 7 اکتبر. سپس، با روح اسرائیل، ضربه شلاقی را که بسیاری از ما هنگام رقصیدن در اطراف تورات در شب جمعه گذشته، ساعاتی پس از بازدید از قبرها تجربه کردیم، به دست آمد، پنج کلمه جادویی و نشاط آور بیان شد: «آیا می خوانیم.

بخندیم؟» و ما این کار را کردیم. کمدین همیشه بامزه، آوی لیبرمن، درباره اسرائیلی‌ها که این اقدام تروریستی را جشن می‌گیرند، شوخی کرد: سهامداران ال‌ال - زیرا قیمت‌های بالاتری هم وضع می‌کنند. برانگیختگی واقعی اما «خشن» اسرائیلی‌ها: مسافران اسرائیلی هنگام فرود، «یهودیان اشکنازی نیویورک» را می‌خواندند.

راپاپورت مجموعه‌ای از تک‌لاین‌های خنده‌دار را با ریف دل‌خراشی درباره وضعیت تنهایی‌ای که از ۷ اکتبر در هالیوود گرفته است مخلوط کرد. در حالی که تحسین فوق‌العاده‌ای را برای بسیاری از دوستان جدیدش، به‌ویژه در اسرائیل ابراز می‌کرد، اما دنیای هالیوودی که او برای بیش از سه دهه در آن کار می‌کرد، او را رها کرده‌اند. او را شگفت زده کرد.

پاسخ او – که می‌دانم بسیاری از ما اساتید، نویسندگان، هنرمندان، روزنامه‌نگاران و دانشجویان، که برای اسرائیل ایستاده‌ایم، هم می‌دهیم – «نه» بود. راپاپورت و خاخام ماندل، به آنها گفتم وقتی خبرنگاران از جان اف کندی، که ملوانان PT-109 خود را در اقیانوس آرام در طول جنگ جهانی دوم نجات داد، پرسیدند که چگونه به یک قهرمان تبدیل شد، جی اف کی شانه بالا انداخت.

او گفت: «این غیرارادی بود. قایق من را غرق کردند.» ما در دنیایی زشت زندگی می کنیم، مملو از جهادی ها و دیگرانی که می خواهند کشتی های ما را غرق کنند - و روحیه ما را در هم بشکنند. ما همچنان آنها را می کوبیم و به عقب برمی گردیم، به لطف لشکریان بی میل، واقعی، دوست داشتنی، خشن، جامعه محور، فداکار، فداکار، غافلگیرکننده در اسرائیل، هر روز شاد و غافلگیرکننده در اسرائیل - و در همه دنیا شاد و غافلگیرکننده. انواع مکان های دیگر، از جمله بمبئی، زادگاه کاپیتان سرسخت پرواز FZ1073 Flydubai، اسمیت ماچچار.

این راز موفقیت و خوشبختی ماست. نویسنده یک محقق برجسته تاریخ آمریکای شمالی در دانشگاه مک گیل و یک پژوهشگر ارشد در JPPI، موسسه سیاست مردم یهودی است. او نویسنده 9 کتاب در مورد تاریخ ریاست جمهوری و 9 کتاب در مورد صهیونیسم مدرن، از جمله مقاومت در برابر انتفاضه آکادمیک: نامه هایی به دانشجویان من در مورد دفاع از رویای صهیونیستی، و همچنین آخرین کتاب الکترونیکی خود، راهنمای ضروری برای مشارکت ایالات متحده و اسرائیل: نسخه 250 سالگرد است.