در اعتراضات آتشین فرانسه: "ما احساس می کنیم کاملا گم شده ایم"

بوردو، فرانسه - جنبش اعتراضی دانشجویی فرانسه که صحنه‌های تکان‌دهنده خشونت و ویرانی ایجاد کرد و حداقل تا حدی الهام‌بخش موجی از ناآرامی‌های مدنی مشابه در سایر بخش‌های اروپا شد، نشانه‌های کمی از فروکش نشان می‌دهد.

با وجود بسیج گسترده پلیس و سرویس‌های امنیتی با هدف سرکوب شورش‌ها و غارت‌هایی که پس از تظاهرات قبلی آغاز شد، صدها هزار تظاهرکننده برای سومین آخر هفته متوالی در شهرهای سراسر فرانسه شرکت کردند. در اوج خود در آخر هفته گذشته، سازمان دهندگان گفتند که یک میلیون نفر به خیابان ها ریخته اند.

این جنبش در ائتلاف گسترده ای از گروه های دانشجویی، اتحادیه های کارگری و فعالان سیاسی قرار گرفته است. در حالی که دانش‌آموزانی که تظاهرات را آغاز کردند نارضایتی‌های خاصی از سیستم آموزشی فرانسه دارند، اعتراض‌ها در حال تبدیل شدن به یک جنایت نسلی درباره محو شدن چشم‌انداز اقتصادی و کیفیت زندگی در سراسر اروپا است.

ماتیس لو کوز ندزیه، 17 ساله پاریسی می‌گوید: «چه اهل حومه شهر باشیم، چه روستایی یا شهر بزرگ، نمی‌دانیم چه آینده‌ای را برای خود متصور باشیم. "دولت فعلی نتوانسته است تصویر روشنی از آینده یا جهانی که به آن می رویم به ما ارائه دهد. بنابراین احساس می کنیم کاملا گم شده ایم."

«آیا مدرک‌های ما تا 30 سالگی، مدت‌ها پس از پایان تحصیلمان، ارزشی خواهند داشت؟» دانش آموز می پرسد "ما برای دنیایی که در راه است آماده نشده ایم. جهانی که ما را برای آن آماده کرده اند دیگر وجود ندارد."

Le Coz Ndzié از جمله ده ها هزار دانش آموز دبیرستانی است که در هفته های اخیر به اعتراضات پیوسته و خواستار بودجه بیشتر، معلمان بیشتر و امکانات آموزشی بهتر شده اند.

لو کوز ندزیه می‌گوید: «همه ما تصاویری را دیده‌ایم که توسط هم‌دانش‌آموزانمان در محله‌ها به اشتراک گذاشته شده‌اند، که ساختمان‌های ویران، کلاس‌های درس در حال فرو ریختن را نشان می‌دهد. شرایطی که ما در آن درس می‌خوانیم شرم‌آور است. او می گوید که مدرسه خودش در پاریس مشکلات اساسی کمی دارد. اما او برای همبستگی با دانشجویان در جاهای دیگر به تظاهرات پیوست. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

در حالی که خشم نسبت به سیستم آموزشی که به طور مزمن کمبود بودجه دارد ممکن است کاتالیزور اعتراضات باشد، آنها به یک جنبش اقتصادی بسیار گسترده تر تبدیل شده اند.

دایان درین، یک وکیل کار 31 ساله، به رولینگ استون می گوید: "ما کشوری به ظاهر ثروتمند داریم، اما ثروت در دست عده کمی متمرکز شده است. آنچه می بینیم بدتر شدن شرایط زندگی و کار و بدتر شدن خدمات عمومی است." برای من، مانند ماه مه 68 است. دانشجویان جنبش را شروع کردند، اما در نهایت شکست های بسیار عمیقی را در جامعه آشکار کرد که هم دانشجویان و هم بقیه مردم را تحت تأثیر قرار داد.»

صرف نظر از انگیزه ها و خواسته های معترضان، این شورش و غارت همراه با آنهاست که توجه سیاستمداران فرانسه را به خود جلب کرده است.

توماس کازناو، شهردار بوردو، می‌گوید: «خواست‌ها و شکایات تظاهرکنندگان به دلیل صدای ویترین‌های ویران شده، قفسه‌های غارت‌شده و زیرساخت‌های سوخته شنیده نمی‌شد».

شدت و وسعت ناآرامی‌ها دولت امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور آمریکا را غافلگیر کرد.

سوفی بروکا بخشدار ژیروند است، بخشی در منطقه ای در جنوب غربی فرانسه که به خاطر سواحل و شرابش معروف است و با مواقع اضطراری غریبه نیست. او تابستان را با نظارت بر تخلیه ساکنان و گردشگران در مواجهه با بدترین آتش‌سوزی‌های منطقه در دهه‌های اخیر گذراند.

هفته گذشته، این منصوب سیاسی 65 ساله - که بخشدار نوعی فرماندار غیرمنتخب است - بر تخلیه اقامتگاه رسمی خود در بوردو نظارت کرد که معترضان شورشی به ساختمان حمله کردند و آن را غارت کردند. مطالب مرتبط من قبل از انتخابات میان ترم به صدها در زدم. این چیزی است که من یاد گرفتم Live Nation Defends My Chemical Romance Cheerleaders Dallas Cowboys Lookalike: «مسخره بود» سلما بلر برای اولین بار در ویدیوی جدید به حمله هواپیمای ادعایی پرداخت: «بسیار متاسفم» جک آنتونوف و مارگارت کوالی بایگانی برای طلاق دادند.

معترضان تنها زمانی متلاشی شدند که RAID - یک نیروی زبده ضد ترور فرانسوی - برای آزادسازی محل اقامت اعزام شد.

بروکاس می‌گوید: «ما برای چند ساعت غرق بودیم. او در توصیف آشوب‌گران می‌گوید: "من معتقدم مشخصات آنها کاملا متفاوت است. چهل درصد افراد زیر سن قانونی هستند و تعداد زیادی از افراد بدون سابقه کیفری هستند که مجرمان عادی نیستند، اما آنچه ما "مجرم فرصت‌طلب" می‌نامیم هستند."

او می‌گوید: «این غارت برای منفعت شخصی است - یا برای سود شخصی، برای فروش مجدد، یا به این دلیل که برخی از آنها به سادگی در عمل غرق می‌شوند.

بوردو تنها یکی از شهرهای متعدد در سراسر فرانسه است که اعتراضات در آن به ضرب و شتم و هرج و مرج تبدیل شد و ماکرون را وادار کرد تا با سرکوب شدید پاسخ دهد. اکنون بیش از 70000 پلیس، ژاندارم و سرباز در تلاش برای مهار خشونت مستقر شده اند.

مکرون در یک سخنرانی تلویزیونی در 18 اکتبر، پس از آغاز شورش‌های بزرگ در پاریس و مارسی گفت: «هیچ چیز آن را توجیه نمی‌کند، هیچ چیز آن را توضیح نمی‌دهد، هیچ چیز آن را توجیه نمی‌کند». "امشب، همه ما احساس خشم و شرم می کنیم."

در حال حاضر هزاران معترض و آشوبگر دستگیر شده اند و چندین نفر نیز کشته شده اند. ماکرون که در آخرین سال ریاست جمهوری خود یک رهبر منفور به طور فزاینده ای منفور است، در برابر اعلام وضعیت اضطراری مقاومت کرده است - همانطور که سیاستمداران راست افراطی خواسته اند.

مارین لوپن، رهبر حزب راست افراطی رالی ملی گفت: «دولت کنترل همه چیز را از دست داده است. لوپن به طور گسترده به عنوان یکی از رقبای اصلی انتخابات ریاست جمهوری در ماه مه شناخته می شود. او متعهد شد که در صورت انتخاب شدن به قدرت، حزب او "نظم را برقرار خواهد کرد."

اما هنوز هفت ماه تا انتخابات باقی مانده است. در حال حاضر، دولت مکرون به دنبال خنثی کردن اعتراضات است مانند اعتراضات ژیله زردها یا «جلیقه زردها»، که در سال اول ریاست جمهوری او آغاز شد: با ترکیبی از امتیازات، گفت وگو و پاسخ بی اساس پلیس.

سباستین لکورنو، نخست وزیر، روز دوشنبه در دیدار با رهبران دانشجویی، وعده پایان دادن به سیستم بحث برانگیز پذیرش دانشگاه، افزایش بودجه، معلمان بیشتر و سرمایه گذاری بیشتر در مدارس را داد. اما دانشجویان می گویند این کافی نیست و قول داده اند به اعتراضات سراسری ادامه دهند. منتقدان دولت خاطرنشان می‌کنند که اگرچه سنای فرانسه به سرعت لایحه‌ای را با هدف افزایش مجازات برای اغتشاشگران در پی خشونت‌ها به تصویب رساند، اما آنها با فوریت یکسان در مورد اصلاحات آموزشی عمل نکرده‌اند.

خشونت در فرانسه توجه سیاستمداران آمریکایی را نیز به خود جلب کرده است.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در سخنانی که مکرون را هدف قرار داده بود، گفت: «شما کشورتان را ویران می‌کنید».

ترامپ به دنبال پیوند دادن اعتراضات به انتخابات میان دوره ای آتی ایالات متحده است و در یک گردهمایی در کانزاس گفت که اگر جمهوری خواهان پیروز نشوند، شاهد ناآرامی های مشابهی خواهند بود.

او در ادامه سخنانی که برای دموکرات ها استفاده می کند، گفت: «ما اجازه نمی دهیم این اتفاق برای این کشور بیفتد. وقتی در فرانسه آتش‌سوزی و آتش‌سوزی می‌بینید، فقط به یاد داشته باشید که این همان کاری است که دوموکرات‌های رادیکال می‌خواهند با آمریکا انجام دهند.»

ترامپ در حال اشاره به ویدئویی بود که در فضای مجازی تبدیل به یک حس ویروسی شد، از مناره آتش گرفته برج ساعت شهرداری لیموژ. در حالی که حقیقت به اندازه کافی دراماتیک بود - آشوبگران قبل از آتش زدن ساختمان از یک قوچ برای شکستن درهای تالار شهر استفاده کردند - بسیاری از مفسران جناح راست، گلدسته را به عنوان یک "ایبر" به تصویر کشیدند، به این معنی که آشوبگران در حال آتش زدن کلیساها در سراسر فرانسه هستند.

فعالان راست افراطی مانند ایلان ماسک، که معمولا با «جایگزین بزرگ» و دیگر ایدئولوژی‌های برتری‌گرای سفیدپوست معامله می‌کنند، اروپا را به‌طور معمول تحت تسلط مهاجران مسلمان معرفی می‌کنند. هنگامی که شورش ها به اوج خود رسید، آنها به دنبال این بودند که ناآرامی ها را به عنوان یک جنگ نژادی در حال جوانه زدن به تصویر بکشند، که در آن انبوهی از مهاجران مسلمان با خشونت آثار تمدن مسیحی اروپایی را که به طور فزاینده ای از تعداد آنها بیشتر بود، کنار می زدند.

این گونه ترس افکنی آشکارا نژادپرستانه درباره انبوه وحشیانی که در دروازه های اروپا می کوبند، سابقه ای طولانی دارد، و به خوبی با پوپولیسم بومی ضد مهاجر در ایالات متحده آمیخته می شود، اما جدای از حضور کفیه و پرچم های فلسطین - که در بسیاری از جهات تبدیل به نمادی تقریبا عمومی از مقاومت چپ گرایانه شده است. برای حمایت از این ایده که شورش‌ها در فرانسه با انگیزه یک ایدئولوژی متحد، اعم از اسلام‌گرا یا غیره صورت می‌گیرد.

با این حال، نشانه‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد اعتراضات و ناآرامی‌های ناشی از آن مظاهر یک احساسات ضد نظام گسترده‌تر است، که با گسترش ناآرامی‌های مدنی مشابه در طیف وسیعی از شهرهای اروپایی در دو هفته گذشته آشکار شد.

در ایتالیا هزاران نفر در میلان و رم علیه افزایش هزینه های نظامی و جنگ در غزه راهپیمایی کردند. در بلژیک، مردم در بروکسل علیه افزایش هزینه‌های آموزشی تظاهرات کردند. در اسپانیا، شهروندان به خیابان های مادرید و بارسلون آمدند و به افزایش قیمت مسکن و اجاره بها اعتراض کردند. در آلبانی، با تجمع دانشجویان در تیرانا علیه فساد دولتی، چرخه اعتراضات و سرکوب ها جان تازه ای گرفت. در صربستان، یک جنبش اعتراضی ضد فساد به رهبری دانشجویان که تقریبا دو سال طول کشید، با برکناری نخست وزیر الکساندر ووچیچ در انتخابات، در یک حزب پیروزی در 25 اکتبر به اوج خود رسید.

در سراسر 14 کشور اروپایی، اعتراضات در ماه اکتبر آغاز شد یا جان تازه ای گرفت. اگرچه ممکن است خیلی زود باشد که بگوییم آیا جنبش در فرانسه منادی گسترش روحیه انقلاب در سراسر این قاره است، واقعیت این است که تقریبا همه اعتراضات یک چیز مشترک داشتند: آنها عمدتا توسط دانشجویان Gen-Z آغاز شده بودند و همه آنها به شکایات گسترده تر در مورد هزینه های زندگی گسترش یافتند.

جنگ در اوکراین، دولت‌های سراسر اروپا را مجبور کرده است تا هزینه‌های دفاعی خود را افزایش دهند و در حالی که به رویارویی مستقیم با روسیه فکر می‌کنند، تسلیح مجدد بزرگی را آغاز کنند. در همین حال، جنگ در ایران بر بی ثباتی جهانی افزوده و قیمت سوخت را در سراسر جهان افزایش داده است و تقریبا بر هر گوشه از فعالیت های اقتصادی تأثیر می گذارد.

Aurélien Boudon، یک معلم دبیرستان حرفه ای 36 ساله در حومه پاریس، Saint-Denis، دبیر ملی Solidaires، یک فدراسیون اتحادیه های کارگری فرانسوی است. او می‌گوید دانش‌آموزانی که با آنها صحبت می‌کند فقط از سیستم آموزشی شکایت نمی‌کنند، «آن‌ها همچنین درباره والدین خود صحبت می‌کنند، که دیگر نمی‌توانند مخزن بنزین را پر کنند یا یخچال ذخیره کنند».

فشار اقتصادی تنها به اضطراب عمومی در مورد آینده می افزاید که در دهه های اخیر احساس نمی شود که اکنون در اکثر جوامع اروپایی نفوذ کرده است، همانطور که احساس درماندگی نیز وجود دارد.

"آنچه مردم می پرسند این است: برای شنیده شدن چه باید بکنیم؟" بودون می پرسد. "آنها احساس می کنند همه چیز را امتحان کرده اند: طومارها، تظاهرات. حتی وقتی تعداد زیادی از مردم شرکت می کنند، حتی زمانی که همه چیز مسالمت آمیز اتفاق می افتد - شاید به خصوص وقتی همه چیز مسالمت آمیز اتفاق می افتد - آنها شنیده نمی شوند."