در "المپیک هنر" در ونیز، وحشت غزه فراموش نشده است

در راه رفتن به دوسالانه ونیز، وقتی از زیر پل ریالتو رد می‌شدیم، در سمت بندر واپورتوی شلوغ ایستاده بودم. جلوتر از خودم نمای باشکوه دفتر شهردار ونیز در Ca' Farsetti را تشخیص دادم.

یادآوری این بود که در آخرین سفرم به ونیز در آوریل 2014، چند هفته قبل از اینکه او در حبس خانگی قرار گیرد، با شهردار وقت، جورجیو اورسونی، در دفتر دوست داشتنی اش مشرف به کانال بزرگ مصاحبه کرده بودم.

خشم بر سر هزینه های بیمارستان ملی کودکان در دوبلین در مقایسه با تاریخچه هزینه موز (Modulo Sperimentale Elettromeccanico) کمرنگ می شود. در توضیح ساده، این سیستم 78 دروازه سیل سیار است که توسط کنسرسیومی از شرکت های ساختمانی به عنوان پاسخی به بالا آمدن سطح دریا، فرونشست شهر و سیل هایی مانند سیل که تقریبا ونیز را در نوامبر 1966 ویران کرد، توسعه یافته است.

موز سه سال از برنامه عقب بود که با جورجیو به گفتگو نشستم. او به من اطمینان داد که کار تقریبا کامل شده است (شش سال دیگر طول می کشد) و اولویت فعلی او جلوگیری از ورود کشتی های مسافربری به تالاب و فرسایش پایه های شهر با شستشو از امواج قدرتمندشان است.

جورجیو استعفا داد اما هرگز به زندان نرفت. ادعاها مبنی بر اینکه بودجه موز برای حمایت از انتخاب شهردار او به کار گرفته شده بود، بی نتیجه ماند.

موانع Mose با هزینه 6.5 میلیارد یورو تکمیل شده است و ونیز را از زمانی که برای اولین بار در سال 2020 فعال شد، بیش از 150 بار از سیل نجات داده است. همچنین می توانم گزارش دهم که کشتی های بزرگ تفریحی اکنون از تالاب ونیز منع شده اند.

به دعوت جورجیو، بازدیدی از مرکز عملیات موز در آرسناله، کارخانه‌های کشتی‌سازی بزرگ سابق که برای قرن‌ها قدرت دریایی ونیز را تامین می‌کردند و اکنون میزبان بسیاری از هنرهای نمایش داده شده در شصت و یکمین دوسالانه ونیز هستند، به من داده شد.

تلاش ونیز برای نگه داشتن سرش بالای آب، عمدا یا ناخواسته، با منظره خیره کننده سری سرهای نارنجی آلیس ماهر، Les Filles d’Ouranus، که به آرامی در آب های آرسناله می چرخند، برانگیخته می شود.

هنرمند ایرلندی دیگری که توجه من را به خود جلب کرد ایزابل نولان بود. نصب Dreamshook او زیبایی غم انگیز و رنگارنگی دارد، زندگی را جشن می گیرد و لذت داستان سرایی را به همراه دارد.

هر دو توسط مرحوم Koyo Kouoh، متصدی In Minor Keys در Arsenale دعوت شده بودند. سالن‌های آنجا از کف تا سقف با هنرهای برجسته از سراسر جهان تزئین شده‌اند که بیشتر آن بر موضوعات استعمار و سلب مالکیت متمرکز است.

شعری روی بنری در ورودی نمایش داده می‌شود که کلمات آغازین آن می‌گوید: "اگر باید بمیرم، تو باید زندگی کنی تا داستان من را تعریف کنی." این کتاب توسط شاعر فلسطینی رفعت الریر قبل از کشته شدن او به همراه چند تن از اعضای خانواده اش در حمله هوایی اسرائیل به غزه نوشته شده است.

داستان نابودی مردم فلسطین در 100 تابلوی ملیله نسل کشی غزه که در کاخ مورا به نمایش گذاشته شده است، بافته شده توسط 60 زن فلسطینی که بر روی عکس هایی از رنج، مرگ و ویرانی که توسط عکاس خبرنگاران فلسطینی گرفته شده است، بافته شده است.

منظره یک میز بلند پوشیده از 2500 مجسمه سفالی که نشان دهنده مهاجرت دسته جمعی روهینگیا از نسل کشی در میانمار توسط هنرمند Sawangwongse Yawnghwe است، به همان اندازه تکان دهنده است.

روز بعد، از بینال Giardini della در نزدیکی بازدید کردم، جایی که 29 غرفه ملی دائمی در آن قرار دارد. در اینجا متوجه شدم که اگر می‌خواهید درباره هنرتان صحبت شود، چیزی مانند مشارکت مخاطبان وجود ندارد.

اینجا جایی است که غرفه ژاپنی و نمایشگاه Grass Babies، Moon Babies را خواهید دید. از بازدیدکنندگان دعوت می شود تا یکی از 208 عروسک نوزاد را حمل کنند و در محیط عجیب مهدکودک ایجاد شده توسط Ei Arakawa-Nash قدم بزنند. این موضوع مضامین والدین، زمان بازی و کاهش نرخ تولد را تداعی می کند.

اگر دوست دارید پوشک کودک را عوض کنید، یک کد QR پیدا خواهید کرد که برخی از کلمات حکمت آمیز والدین را نشان می دهد. همه عروسک ها عینک آفتابی می زنند و بی اعصاب شبیه کیم جونگ ایل هستند.

مشارکت مخاطبان نیز در پاویون اتریش دعوت شده است، جایی که شما در بدو ورود توسط دو پرستار سخت‌گیر راهنمایی خواهید شد. آنها توجه شما را به یک جعبه شیشه ای پر از آب معطوف می کنند که در آن یک زن نیمه برهنه با کمک یک مخزن غواصی دراز می کشد.

سیستم تصفیه آب برای هر کسی که مایل به کمک مستقیم به این حجم از آب از طریق دو پورتالو مجاور است توضیح داده شده است. Seaworld Venice به منظور تشویق به تفکر در مورد آب به عنوان یک منبع محدود و اقتصاد دایره ای است.

دوسالانه ونیز که به المپیک هنر نیز معروف است، بدون یک ردیف خوب چیزی نخواهد بود. هیئت داوران جایزه قبل از باز شدن درها در ماه مه در اعتراض به مشارکت روسیه و اسرائیل استعفا دادند. و به این ترتیب تصمیم گرفته شد که برای اولین بار به عموم بازدیدکنندگان اجازه داده شود به بهترین غرفه و بهترین هنرمند رای دهند.

در عرض 24 ساعت پس از بازدید، باید یک ایمیل با یک لینک برای رای دادن دریافت می کردم. من هنوز منتظرم اما هنوز زمان باقی است تا رای گیری در نوامبر بسته شود. امیدوارم مجبور نباشم موضوع را با دوستانم در دفتر شهردار مطرح کنم.