در انتظار مارکو

بعد از اینکه ایالات متحده رئیس جمهور ونزوئلا نیکلاس مادورو را در عملیات نیروهای ویژه از کاراکاس ربود، مارکو روبیو با قدم گذاشتن در کلیسای کناری کلیسای کاتولیک سنت آگوستین در میامی که توسط فالانژی از ماموران سرویس مخفی احاطه شده بود، رفت. عشای عصر شنبه تازه شروع شده بود که کشیش ورود روبیو را دید. بقیه جماعت هم او را دیدند. سرشان یکپارچه چرخید. پسر مورد علاقه شهر به بیرون راندن دشمن قدیمی میامی کمک کرده بود و حالا قهرمان آنها در میان آنها بود.

به گفته چندین عضو کلیسا که صحنه را توصیف کردند، در پایان مراسم، کشیش، ریچارد ویگوآ، به سمت صندلی روبیو رفت و مراسم عشای ربانی را به وزیر امور خارجه سپرد. اهل محله ایستادند و کف زدند. ویگوآ و روبیو هر دو آمریکایی کوبایی هستند، همانطور که اکثریت قریب به اتفاق سنت آگوستین هستند. به طور ضمنی در سرخوشی جماعت یک انتظار بود: کوبا نفر بعدی بود. پس از 65 سال انتظار، تبعیدیان کوبایی میامی بر این باور بودند که دولت ترامپ - با روبیو در مرکز آن - آماده است تا دولت سوسیالیستی را سرنگون کند.

نیکلاس جی. گوتیرز جونیور، یکی از حاضران، به من گفت: «این احساس وجود داشت که «بالاخره، این لحظه ماست».

نه ماه پیش بود. از آن زمان، این انتظارات بالا در میان کوبایی‌های فلوریدا جنوبی جای خود را به ناامیدی‌های مکرر داده است. به نظر می رسد مذاکرات ایالات متحده با نوه رائول کاسترو متوقف شده است. صحبت ها در مورد حمله به سبک ونزوئلا در هاوانا از بین رفته است زیرا ارتش همچنان در ایران فرو رفته است. در همین حال، لحن روبیو نسبت به کوبا ملایم شده است و مردم اینجا را نگران کرده است که دوباره ناامید شوند.

تبعیدیان مسن کوبایی هنوز درد و رنج تهاجم شکست خورده به خلیج خوک ها را به خاطر دارند. جوان ترها امید کاذب مرگ فیدل کاسترو و شروع نادرست تلاش های آشتی پرزیدنت اوباما را به یاد می آورند. اکنون میامی بالاخره یک وزیر خارجه دارد که به او اعتماد دارد تا در کوبا فعالیت کند. اما به نظر می رسد حتی روبیو نیز قادر به پاسخگویی به تقاضای منحصر به فرد جامعه نیست. یاسا پرز برای آتلانتیک

مهمانان در رویدادی به میزبانی اتاق بازرگانی ملی کوبایی-آمریکایی که در اقامتگاه دکتر خورخه سوارز-منندز در میامی برگزار شد، گرد هم می آیند. در میامی، پیچیدگی های ژئوپلیتیک می تواند بسیار محلی احساس شود. جمعی از سنت آگوستین هنوز هم بیشتر صبح های یکشنبه روبیو را می بینند. همسر گوتیرز با لوح جمع آوری کلیسا از کنار او می گذرد، اما او تصمیم گرفته است که لحظه ای نامناسب برای پرسیدن در مورد سیاست خارجی ایالات متحده باشد. او مانند سایر کوبایی های میامی، به دنبال واسطه ها بوده است.

تبعیدی ها در جستجوی بینش هایی در مورد برنامه ریزی وزیر هستند – و می خواهند مطمئن شوند که او می داند به چه چیزی فکر می کنند. مردی به من گفت که از طریق دندانپزشکی کار می کرد که به پسر روبیو درس هلیکوپتر می داد. دیگری به خود می بالید که دخترش با پسر روبیو به جشن جشن رفته است. گوتیرز به مخاطبی در وزارت امور خارجه که می‌داند پیام‌های او را دیده است ایمیل زده است. وقتی به خانه اش در کورال گیبلز رفتم، او تلفنش را بیرون آورد تا مدرک را به من نشان دهد. او با اشاره به ایمیل گفت: «نگاه کنید، می‌گوید، «دریافت شد. متشکرم».

هرکسی دلایل خاص خود را برای جلب نظر روبیو دارد. گوتیرز به یکی از جنگجویان صلیبی پیشرو برای تبعیدیان کوبایی تبدیل شده است که به دنبال جبران اموال خانوادگی خود در کوبا هستند. او گفت که خانواده‌اش 100000 هکتار را از دست داده‌اند که رژیم کاسترو اموال خصوصی را در سراسر جزیره مجددا توزیع و ملی کرد. گوتیرز اکنون با بیش از 1000 خانواده در شرایط مشابه کار می کند. او خواهان حمایت روبیو در این تلاش است.

سایرین در میامی از وزیر امور خارجه خواسته اند که 1300 زندانی سیاسی که هنوز در کوبا زندانی هستند را در اولویت قرار دهد. برخی در مورد اینکه چگونه اقتصاد می تواند آزاد شود، یا چه کسی باید کشور را اداره کند یا چگونه شبکه برق را بازسازی می کند، ایده هایی دارند. آنها او را به کنفرانس ها و مهمانی های کوکتل و جمع آوری کمک های مالی دعوت کرده اند، اما او به ندرت نمایش داده است. آن‌ها موظف به رمزگشایی گزارش عمومی روبیو از آنچه ایالات متحده برای کوبا در سر دارد، بپردازند.

بلافاصله پس از حمله مادورو، روبیو به نظر می‌رسید که به یک عملیات نظامی در آینده اشاره می‌کرد: «اگر در هاوانا زندگی می‌کردم و در دولت بودم، حداقل کمی نگران می‌شدم». پرزیدنت ترامپ شروع به صحبت در مورد "دکترین دونرو" و همه راه هایی کرد که از طریق آنها دولت او بر نیمکره غربی تسلط پیدا می کند. روبیو که به عنوان مشاور امنیت ملی و همچنین وزیر امور خارجه فعالیت می‌کرد، به نظر می‌رسید که کاملا موقعیتی را داشته باشد که ایالات متحده را از درگیری‌های دور دور کند و به سمت مخالفان تحت سلطه در حیاط خلوت خود بازگردد.

اما ترامپ تصمیم گرفت با ایران وارد جنگ شود. از آنجایی که ایالات متحده دوباره بر خاورمیانه متمرکز شد - و رژیم قدیمی ونزوئلا فقط بدون مادورو قدرت خود را حفظ کرد - به نظر می رسید که روبیو در مورد مداخله در کوبا محتاط تر شده است. در مجمع عمومی سازمان ملل متحد هفته گذشته، او محتاطانه ترین یادداشت خود را به زبان آورد: "کوبا فرصت طلایی دارد تا خود را در مسیری برگشت ناپذیر به سوی آینده ای بهتر قرار دهد. و ما آماده ایم که در این زمینه کمک کنیم اگر آنها به روی آن باز باشند."

چت های گروهی و تاپیک های ایمیل میامی روشن شد. آیا روبیو کوبایی‌های شهر را برای دوران ناامیدی دیگری آماده می‌کرد؟ یاسا پرز برای آتلانتیک

اسناد تاریخی کوبا، عکس‌ها و مواد آرشیوی از مجموعه شخصی نیکلاس جی. گوتیرز جونیور، عکس‌برداری شده در خانه او در میامی برادران سیکستو، خوان و رافائل، در پاسیو عمارت میامی ایستاده بودند. انبوهی از کارآفرینان آمریکایی کوبایی در مقابل آنها جمع شده بودند. خلیج بیسکاین پشت سرش می درخشید. روبیو دعوت شده بود، اما تاکنون حاضر نشده بود. رافائل در یک سخنرانی برای جمعیت گفت: «این فرصتی است که ما منتظرش بودیم. ما به راه حل های دقیق نیاز داریم. ما به یک برنامه اقدام نیاز داریم.»

برادران و همکارانشان اتاق بازرگانی ملی کوبایی-آمریکایی را در روزهای پس از عملیات مادورو تشکیل داده بودند، زمانی که تقریبا مطمئن به نظر می رسید که تغییر رژیم برای کوبا در راه است. آنها 14 کمیته تشکیل دادند. آنها در مورد بورس اوراق بهادار کوبا در آینده استراتژی داشتند. یکی از اعضای آنها به کوبا پرواز کرد تا پایانه های نفتی این کشور را بازرسی کند و در مورد سرمایه گذاری های انرژی آینده گزارش دهد. ممکن است آنها کمی جلوتر از خودشان باشند.

حدود 1 میلیون کوبایی و آمریکایی کوبایی در شهرستان میامی داد وجود دارد که بیش از یک سوم کل جمعیت آن است. برخی از آنها درست زمانی که کاسترو قدرت را به دست گرفت، در سال 1959 وارد شدند. برخی دیگر با قایق لیفت ماریل در سال 1980 یا با قایق های کوچک در اواسط دهه 1990 آمدند. موج دیگری از 2021 تا 2024 وارد شد، زیرا بحران انسانی جزیره در طی یک فروپاشی اقتصادی تشدید شد. در میان آنها جاسوسان اعزامی توسط رژیم کاسترو و همچنین شبه نظامیان ضد کمونیست که اسلحه ذخیره می کردند.

اما عمدتا، آنها توده‌ای رو به رشد از تبعیدیان بودند که برای لحظه‌ای که نظم موجود در هاوانا از هم بپاشد دعا می‌کردند. جوآن دیدیون در سال 1987 نوشت: «فلوریدا بخشی از صحنه کوبا است که در آن خروج‌های اعلامی انجام می‌شود و معاملات جانبی انجام می‌شود.» فلوریدا جایی است که گروه کر منتظر اظهار نظر در مورد کنش هستند و گاهی اوقات به آن ملحق می‌شوند.

تبعیدیان مدتهاست که در برابر هرگونه تلاش دولت ایالات متحده برای حسن نیت با رژیم مقاومت کرده اند. اکثر تبعیدیان کوبایی میامی می گویند که تنها زمانی در کوبا سرمایه گذاری خواهند کرد که کمونیست ها از بین بروند. نظرسنجی آوریل Miami Herald نشان داد که بیش از نیمی از پاسخ دهندگان آمریکایی کوبایی و کوبایی در فلوریدا با مذاکرات دولت ترامپ با دولت سوسیالیست مخالف بودند. با این حال، به نظر می‌رسید که روبیو از مذاکرات حمایت می‌کرد و به دنبال ترتیبی بود که با دلسی رودریگز در ونزوئلا میانجیگری کرده بود، که اصلاحات اقتصادی را بر انتقال سیاسی اولویت می‌داد.

هرالد بالای سرمقاله ای درباره نتایج نظرسنجی ها عنوان کرد: «کوبایی های فلوریدا جنوبی خواسته های خود را روشن کردند و این باید روی روبیو سنگینی کند».

[ بخوانید: مدل اقتصادی قدیمی کوبا "فرسوده" شده است]

وقتی سخنرانی‌های Sixtos تمام شد، گروه‌های کوچکی در کنار استخر گپ زدند. مردی نزد رافائل آمد. او گفت که واضح است که حرکت دولت ترامپ در مورد کوبا کند شده است. برای چندین دهه، تبعیدیان در میامی برای آینده کوبا - ایجاد چارچوب های قانونی و انجام مطالعات امکان سنجی - آماده شده بودند. حالا دوباره به نظر می رسید که همه چیز متوقف شده است.

"پس باید چیکار کنیم؟" از رافائل پرسید.

"ما به یک طرح اضطراری نیاز داریم!" رافائل گفت، زبان خودش حاکی از کاهش توقعات است. "ما باید آماده باشیم." یاسا پرز برای آتلانتیک

رافائل سیکستو یکی از بنیانگذاران اتاق بازرگانی ملی کوبایی-آمریکایی بود. والدین روبیو در سال 1956، قبل از اینکه کاسترو قدرت را به دست بگیرد، از کوبا به میامی مهاجرت کردند. او از ابتدای فعالیت سیاسی خود، خود را پسر تبعیدیان توصیف کرد، حتی اگر خانواده‌اش مانند کسانی که پس از ظهور کاسترو ترک کردند، تحت سرکوب سیاسی قرار نگرفتند. این بخشی از داستانی بود که او در طول دوران صعود سیاسی خود تعریف کرد - از اولین سخنران آمریکایی کوبایی مجلس نمایندگان فلوریدا تا اولین وزیر خارجه کوبایی آمریکایی.

گروهی که در عمارت میامی گرد آمدند نمی‌خواستند باور کنند که روبیو، غرق در سیاست‌های exilio، بتواند کاستروها را در خود جای دهد. شاید مردم به من گفتند که او به دنبال یک معامله پنهانی بود که منجر به اخراج کل رژیم شود. اگر روبیو قول می داد که پایان کمونیسم را رقم بزند، شاید - شاید! - یک گذار سیاسی کوتاه را تحمل می کردند.

مردی در این مهمانی به من گفت: «من در مورد کوبا به ترامپ اعتماد ندارم. اما مارکو روبیو ناجی ماست.

تا ساعت 8 شب، روبیو هنوز ظاهر نشده بود. در دستور کار چاپی این شب، نام یک مهمان ویژه ناشناس وجود داشت که برخی از مدعوین را به وجد آورد. ممکنه منشی باشه؟ یا شخص دیگری از دولت که بتواند شفافیت ارائه دهد؟ اما زمانی که زمان معرفی آن کمئو فرا رسید، صاحب عمارت، دکتر خورخه سوارز-منندز، خبر ناامیدکننده ای داشت.

او گفت: «می‌خواهم دوستم مری فلین را معرفی کنم. مهمان ویژه، خواهر مایک فلین، مشاور سابق امنیت ملی ترامپ و تامین‌کننده اصلی تئوری‌های توطئه جناح راست بود. او در مورد کوبا حرف چندانی برای گفتن نداشت، اما افکار خود را در مورد دموکرات ها و قاچاق کودکان به اشتراک گذاشت. شام سرو شد. مردم از احتمال ظاهر شدن روبیو چشم پوشی کردند. خوان سیکستو مرا کنار استخر کشید. او به من گفت: «روبیو از ما حمایت می کند. "اگر او در میامی بود، اینجا بود."

اتفاق نظر این بود که روبیو در یک زمان غیرممکن تمام تلاش خود را می کرد. مردم می گویند ترامپ جنگ در ایران را بر تغییر رژیم در کوبا انتخاب کرده بود. این تقصیر مارکو نبود. (بسیاری از مردم در مهمانی از او با نام کوچکش یاد می کردند، خواه او را می شناختند یا نمی شناختند.) دو مرد 80 ساله در حین صحبت از کنار من و خوان عبور کردند. هر دو در اوایل حکومت کاسترو زندانی بودند. آن‌ها کسب‌وکارهای موفقی را در میامی ایجاد کرده بودند، اما همچنان در جلسات «سال آینده در هاوانا» را برانگیختند. خوان گفت: «ما همه پول را از اینجا به جزیره می‌بریم.»

"این تنها گروهی است که می تواند این کار را انجام دهد." یاسا پرز برای آتلانتیک

اقامتگاهی که ماه گذشته کارآفرینان آمریکایی کوبایی در آن جمع شدند وقتی مهمانی کوکتل به پایان رسید، مهمان‌ها از کنار فواره‌های رومی در حیاط جلویی می‌گذرند، از عمارت به سمت غرب به سمت هیالیه راندم. از ویترین فروشگاه‌هایی که در سرتاسر شهر ظاهر شده‌اند رد شدم و از کوبایی‌هایی که به دنبال ارسال لوازم به جزیره هستند - Envios a Cuba و Todo para Cuba - پذیرایی می‌کنند. پرفروش ترین مواد غذایی اولیه و بسته های باتری هستند - نشانه هایی از اینکه بحران انسانی کوبا چقدر شدید شده است. برنامه جهانی غذا از افزایش گرسنگی مردم خبر داده است.

یک جعبه لوازم 12 در 12 اینچی برای ارسال از میامی 29 دلار هزینه دارد.

ایالات متحده در سال جاری تحریم‌ها را علیه کوبا و شرکت‌های خارجی که با این رژیم تجارت می‌کنند، افزایش داد، هدفی اقتصادی برای تضعیف دولت اما مقامات کوبا می‌گویند که جریان غذا و دارو را محدود می‌کند. تقریبا 2 میلیون کوبایی از سال 2020 - حدود یک پنجم جمعیت جزیره - را ترک کرده اند. بسیاری از آنها در فلوریدا جنوبی فرود آمده اند، نسلی از تبعیدیان که اکثر آنها فقیر و بدون وضعیت قانونی دائمی هستند. اکثر آنها هنوز اقوام فوری در کوبا دارند و پول جمع می‌کنند تا جعبه‌های وسایل اولیه را برای کسانی که نمی‌توانند ترک کنند بفرستند.

[ بخوانید: جزیره الیس معکوس ]

روبیو علنا در مورد رنج عظیم انسانی در جزیره صحبت کرده است. او دوشنبه گذشته به شان هانیتی از فاکس نیوز گفت: «حقیقت این است که کوبا قبلا سقوط کرده است. اما بحران انسانی به معنای فروپاشی رژیم یا در آستانه فروپاشی نبود. حواله‌ها و کمک‌ها از میامی به کوبایی‌ها کمک کرده بود و رژیم نیز از آن عبور کرده بود.

با وجود ناوهای هواپیمابر و هواپیماهای جنگی ایالات متحده در خاورمیانه، منابع محدودی برای عملیات به سبک ونزوئلا در هاوانا در دسترس است. حتی اگر دولت ترامپ بخواهد یک گزینه نظامی را در کوبا دنبال کند، مشخص نیست که هدف آن چه کسی خواهد بود و طرح جانشینی چگونه خواهد بود. در جبهه دیپلماتیک نیز به نظر می رسد اتفاق کمی رخ دهد. تبعیدی های میامی مذاکرات ایالات متحده با نوه رائول کاسترو، که رائول نیز نام دارد، با احتیاط دنبال کرده اند. اما این مذاکرات پس از درخواست ایالات متحده برای کناره‌گیری میگل دیاز-کانل، رئیس‌جمهور کنونی متوقف شد.

نتیجه سکون است. حتی کسانی در میامی که روزهای خود را صرف تماس با روبیو کرده‌اند، مجبور شده‌اند اعتراف کنند: به نظر نمی‌رسد وزیر امور خارجه یک برنامه پشتیبان مخفی داشته باشد. رزا ماریا پایا، یکی از اعضای برجسته اپوزیسیون کوبا که می‌گوید در مورد سیاست کوبا با روبیو صحبت کرده است، به من گفت: «فکر نمی‌کنم که او بتواند تصمیم نهایی را بگیرد.»

پدر پایا، اسوالدو، زمانی به عنوان برجسته ترین رقیب دموکراتیک رژیم کاسترو در نظر گرفته می شد، قبل از اینکه در سال 2012 در یک تصادف رانندگی در کوبا جان باخت. تحقیقات مستقل بعدا مشخص کرد که رژیم او را کشته است. پس از آن، رزا ماریا برای امنیت خود به میامی نقل مکان کرد و به جامعه تبعیدی پیوست. او مشاهده کرد که آن تبعیدی‌ها «هرگز واقعا ارتباطشان را از جزیره قطع نکردند». آنها منتظر بودند – و منتظر بودند – ترکیبی از اقدام ایالات متحده و شرایط داخلی برای شکستن رژیم.

اکنون به نظر می رسد که آنها باید بیشتر منتظر بمانند. اما اینجا جایی است که به انتظار عادت کرده است. همراه با ناامیدی از اینکه دولت ترامپ هنوز اقدامی نکرده است، احساس گریزناپذیری فزاینده است - اینکه وضعیت هاوانا ناپایدار است، تغییر رژیم یک نتیجه قطعی است. و مهمتر از همه، این باور وجود دارد که مرد میامی در واشنگتن هنوز شغلی طولانی در پیش دارد.