در اولین نسخه Spring/Break در اتاق خبر قدیمی CBS، (تقریبا) همه چیز سیاسی است

این آخر هفته، احتمالا برای آخرین بار، دوربین ها در خیابان 57 غربی 555 در حال چرخش هستند.

مقر قدیمی‌ترین دارایی‌های CBS News - 60 Minutes و Inside Edition - اخیرا در خرید پارامونت که شخصیت‌ها و تهیه‌کنندگان را به مرکز آن طرف خیابان منتقل کردند، خالی شد. بنابراین، شاید به درستی، Spring/Break، بی‌احترامی‌ترین نمایشگاه هنری نیویورک، ساکن شده است. نسخه افتتاحیه آن در خیابان 57 غربی 555، با عنوان «پنهان و جست‌وجو»، دیروز برای پیش نمایش افتتاح شد.

تقریبا 120 غرفه‌دار با برنامه منظم برنامه‌ریزی‌شده نمایشگاه از نصب‌های غم‌انگیز و فیگوراسیون ناپسند، فضای اداری را دوباره زنده می‌کنند - همه اینها توسط یک نصب ویژه در استودیوهای ضبط لنگر انداخته است.

این چیدمان با عنوان The People’s Newsroom، با شریک خلاق Spring/Break در سال 2026، Slow Factory، یک سازمان غیرانتفاعی محیطی و عدالت اجتماعی که در سال 2012 توسط سلین سمان تأسیس شد، ایجاد شد. از آن زمان به یک پلت فرم هنری، رسانه ای و آموزشی قوی تبدیل شده است. MoMA PS1 در سال 2022 میزبان آزمایشگاه پاپ آپ خود بود. نشریه دیجیتال و چاپی The Slow Factory، همه چیز سیاسی است، نیز در سایت موجود است. بازدیدکنندگان، هنرمندان و غرفه داران به طور یکسان دعوت می شوند تا پشت تریبون کنفرانس مطبوعاتی کاربردی قرار بگیرند، یک دکمه قرمز بزرگ را فشار دهند و در میکروفون صحبت کنند.

اظهارات آنها سپس بر روی دیوار مانیتور پخش می شود.

Slow Factory در بیانیه ای به ARTnews گفت: «از آنجایی که دسترسی مطبوعات در کاخ سفید در حال حاضر به دلیل دولت ترامپ محدود شده است و مردم به دنبال دیدگاه های بدون سانسور هستند، همه چیز سیاسی است فضایی برای هر کسی است تا آنچه را که می بیند و برایش مهم است گزارش دهد. قابل ذکر است که این نصب زمانی سازماندهی شد که پس از اینکه دولت ترامپ CNN، MS NOW و Politico را از حضور در کاخ سفید منع کرد، پوشش خبری کاخ سفید به حالت تعلیق درآمد.

(دادگاهی در نهایت به کاخ سفید دستور داد تا ممنوعیت این رسانه ها را لغو کند.) نتیجه آن فوری بود: روز دوشنبه، یک فید ویدیویی کاخ سفید نشان داد که ترامپ در مراسمی بدون صدای قابل استفاده صحبت می کند.

اتاق خبر مردم گزارش می دهد که چنین مشکل فنی وجود ندارد.

یکی از زنان در میان انبوه میکروفون‌ها خواند و بدون هیچ انگیزه‌ای از صدای بلند یک مجری اخبار تلویزیونی استفاده کرد: «ترامپ با سازمان ملل صحبت کرد و گفت که ایران بین توافق یا «نابودی» یک انتخاب دارد. در اینجا، او خطاب به حضار که از در عبور کردند، گفت: "آیا این نشانه فاشیسم است؟"

در واقع! جواب دادند.

"آیا ادغام شرکت است؟" او ادامه داد و کاغذی را به سمت دوربین تکان داد. به گفته اندرو گوری، بنیانگذار Spring/Break، این مرحله شامل دستورهای چاپی است، اما ظاهرا این برنامه فاقد سانسور است. هر بخش ثبت می شود و بعدا تجزیه و تحلیل می شود. همانطور که کولیس براون، یکی از متصدیان کتاب، گفت، "جواهرات پنهان" در رسانه های اجتماعی و کانال های دیگر پخش خواهد شد.

گوری گفت: «ما یک اتاق خبر بدون سرپرست می‌خواستیم - اتاق خبر مردم. ایده این است که مردم به دنبال صدایی هستند که از گفتن چیزهای اساسی که واقعا اتفاق می‌افتد نترسد. اگر ما از گفتن آنچه واقعا در حال وقوع است می‌ترسیم - یا در مورد CBS، اگر آنها تابع الگوهای اجتماعی-اقتصادی و ساختاری بزرگ‌تری هستند، نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم.»

همانطور که گوری نشان داد، «پنهان و جست‌وجو» یک جریان پنهان سیاسی کاملا آمریکایی را با کمی تحریک نشان می‌دهد. در اصل، خصومت این دولت با تفاوت - چه در افراد، ایده‌ها، زیبایی‌شناسی یا هویت - چیست، مگر یک بازی مرگبار پنهان‌کاری؟ چرا ما به هنرمندان نیاز داریم، اگر نه برای جستجوی اینکه چه قدرتی پنهان را ترجیح می دهد؟

گوری گفت: "آنها جدایی ناپذیر هستند. مهم نیست که رابطه شما با قدرت چیست، سیاست مربوط به قدرت است." "اگر کسی بگوید "در هنر سیاست نیست"، از نوع خاصی از سیاست که در هنر نیست چیزی برای به دست آوردن دارد."

با چنین پیش‌فرض قطعی، مایه شرمساری است که تنها تعداد انگشت شماری از غرفه‌داران به طور جدی با این سؤال روبرو می‌شوند. One is It’s Not a Lie If You Believe It، یک چیدمان ترکیبی است که توسط لیام اوترو و هانا روتبارد سرپرستی می شود و روتبارد در کنار لنا کریستاکیس و آلونگو زتان حضور دارند. این سیل ارتباطات و داده‌هایی را ارائه می‌کند که زندگی روزمره را به‌عنوان یک صدای ناخوشایند تصویری از کاغذهای دست‌ساز، نقاشی‌ها و عکس‌ها تعریف می‌کند. با این حال، با مشاهده از نزدیک، نشان می‌دهد که برخی از بشریت دوام می‌آورند: ملیله‌ای از کارت‌های شناسایی چند چهره خندان دارد.

در جای دیگر، دو هنرمند مهاجر آسیایی، لیلی هنگلی، بهترین نقاشی‌های نمایشگاه را به نام On Moonlit River: Path of Immigrants آوردند. تصور قدم گذاشتن در رویایی به خصوص پر جنب و جوش است، جایی که امور دنیوی و الهی در هم می آمیزند: در یک صفحه، زنی گیاهی را هرس می کند و آشپزی اجاق گازی را در میان صفوف موجودات آسمانی نگه می دارد.

«زمین سوخته تیکی» با سرپرستی کارا شفلر و یوهانا هر. و هنرمندان Johannah Herr و ¡AGITPOP! را فشار دهید. با احترام بهار/شکن نیویورک

موفق‌ترین آنها زمین سوخته تیکی است، یک «تیکی بار» فریبنده توسط نویسنده کارا شفلر و هنرمند یوهانا هر، که با هم کتاب‌های هنرمند را به عنوان ¡AGITPOP منتشر می‌کنند! را فشار دهید. کتاب‌های دستور غذا و لیوان‌های شات برای فروش هستند، اما اینجا یک کلاس درس است، نه یک تعطیلات: هر وسیله‌ای، فانتزی پولینزیایی را که توسط استعمار تداوم یافته است، باز می‌کند و تاریخ استخراج‌گرای ایالات متحده در ویتنام، هاوایی و جزایر مارشال را پنهان می‌کند. حتی نورهای ریسمانی خیره کننده نیز شکل ابرهای قارچی به خود می گیرند و به آزمایش هسته ای در اقیانوس آرام اشاره می کنند.

همانطور که ادبیات غرفه توضیح می دهد، نوار تیکی - که نام خود را از اساطیر مائوری گرفته است - در دهه 1930 در کالیفرنیا توسط یک آمریکایی سفیدپوست اختراع شد. از پشت میله، هر یک موکتل مخلوط کرد و توضیح داد: «تیکی استعاره کاملی است از اینکه چگونه آمریکایی‌ها بقیه جهان را درک نمی‌کنند.»