در ایرلند و صدا: تاریخچه های رادیویی آموزش جذابی را در "اعترافی جدید" ارائه می دهند

اگر در اطراف صدمین سالگرد تأسیس 2RN، پیشرو رادیو RTÉ، صدای خاموشی وجود داشته باشد، شاید قابل درک باشد. با وجود همه جا رادیو در 100 سال گذشته، این رادیو همچنین یک رسانه زودگذر و حتی ناملموس است - چیزی که نویسندگان رزماری دی و کلیونا نی آنلوآین هر دو اذعان دارند - فاقد ویژگی‌های برجسته به راحتی قابل شناسایی و قابل بازیابی در تلویزیون بصری پسر عموی خود است.

بنابراین شاید تعجب آور نباشد که این دو کتاب با تاکیدات متفاوت و اهداف متضاد به رادیو ایرلند نزدیک می شوند. حجم روز گسترده‌تر است و توسعه رسانه را در سراسر کشور در یک زمینه سیاسی-اجتماعی چارچوب می‌دهد. در همین حال، نی آنلواین، تنها بر رادیو RTÉ متمرکز است. کتاب او به عنوان بخشی از جشن‌های سالگرد "RTÉ 100" پخش‌کننده دولتی منتشر شده است. بر این اساس، هر دو مرور کلی نقاط قوت خود را دارند، اگرچه هیچ یک داستان کامل را بیان نمی کند.

دی با ترکیب تاریخ مردمی، جزئیات فنی و خاطرات حکایتی برای بیان داستان رادیو ایرلند در سطوح نهادی و شخصی، به طرز قابل تحسینی در حوزه کاری خود جاه طلب است. او چالش‌های سیاسی و تکنولوژیکی را که 2RN با آغاز پخش آن در روز سال نو در سال 1926 با آن مواجه بود، به تصویر می‌کشد. سیموس کلاندیلون، مدیر ایستگاه جدید (که بعدا رادیو Éireann نام گرفت) باید با یک فضای سیاسی تب‌آلود مبارزه می‌کرد، با دولت تازه مستقل ایالت آزاد که نگران پخش بی‌بی‌سی از سراسر آب بود.

همچنین مشکلات زیرساختی، از فقدان گیرنده‌های بی‌سیم، و شکایات در مورد هزینه مجوز (به‌علاوه تغییر ça)، و همچنین مشکلات انجام یک خلاصه غیرممکن گسترده - از احیای زبان ایرلندی تا پرورش فرهنگ بومی - تنها با فناوری اولیه و زمان پخش محدود وجود داشت.

دی بازگو می کند که چگونه مدل بودجه ترکیبی ایستگاه جدید از هزینه مجوزها و درآمدهای تبلیغاتی منبع تنش از روز اول بود که منجر به تضادهای آشنا بین تعهدات خدمات عمومی و تقاضاهای تجاری شد.

برای مثال، او شرح می‌دهد که چگونه برنامه‌های به اصطلاح «حمایت‌شده» به‌رغم محبوبیت این برنامه‌های سرگرم‌کننده تجاری تولید شده، رسما بخشی از خروجی‌های خودآگاهانه رادیو Éireann در نظر گرفته نمی‌شوند. او همچنین بر قراردادهای محدودکننده‌ای تأکید می‌کند که مانع از پخش این تلویزیون شده است، به‌ویژه تمایل پدرسالارانه‌ای که زنان را هم به‌عنوان شنونده و هم به‌عنوان پخش‌کننده کبوتر می‌کرد. کلمه "باردار" تا دهه 1960 روی آنتن استفاده نمی شد.

البته داستان رادیو ایرلند فراتر از RTÉ است. دی، که مطالعات رسانه و ارتباطات را در کالج Mary Immaculate در لیمریک تدریس می کند، به طور جامع رشد اغلب ایستگاه های دزدان دریایی و رادیو محلی را پوشش می دهد. داستان این که چگونه انفجار رادیویی دزدان دریایی در دهه 1970 منجر به تأسیس 2FM و تأسیس بخش پخش مستقل تجاری شد، به خوبی شناخته شده است، اما دی عمیق تر می کند و بازگو می کند که چگونه ایستگاه های بدون مجوز حتی در دهه 1930 کار می کردند.

او همچنین به حوزه اغلب نادیده گرفته شده رادیو منطقه ای می پردازد، و توضیح می دهد که چگونه این بخش با تمرکز بر مسائل محلی، به ویژه ورزش، محبوبیت خود را ایجاد کرده است. او از ویشی فوگارتی، مفسر فقید رادیو کری، به عنوان نمونه ای از پخش کنندگانی یاد می کند که با جوامع خود پیوند برقرار می کنند.

با این حال، خلأهای عجیبی وجود دارد. Newstalk - یک برنامه ملی برای 20 سال - فضایی مشابه رادیو لویمنی، یک ایستگاه دزدان دریایی خاص در لیمریک را تضمین می کند. به طور مشابه، جنجال پرداخت های مخفی رایان توبریدی، که رادیو RTÉ رادیو 1 را در سال 2023 با مشکل مواجه کرد، به شیوه ای زودگذر بازگو می شود.

https://www.irishtimes.com/culture/tv-radio/2026/01/01/rte-radio-at-100-brendan-balfe-on-a-century-of-irish-broadcasting/

با وجود ارجاعات مکرر و عمومی او به فرودستی فرهنگی پسااستعماری، دی به طور قابل ستایشی از دسترسی پرحرفی نسبت به اصطلاحات تخصصی آکادمیک حمایت می کند، هرچند نثر او ممکن است زمخت باشد. او مفسر مشهور مایکل اوهیر را به‌عنوان «به معنای واقعی کلمه یک افسانه در طول زندگی‌اش» توصیف می‌کند، که نه از یک بلکه دو کلمه «L» استفاده می‌کند که در صورت امکان باید از آنها اجتناب کرد. (نکته - این "طول عمر" نیست.)

در مقابل، نظرسنجی نی آنلواین با ظرافت نوشته شده است و حکایات شخصی واضحی را تداعی می کند که قدرت غیرقابل تعریف رادیو را تداعی می کند. اما تمرکز محدود کتاب او بر RTÉ و پیشینیان آن، روایت او را محدود می کند. علاوه بر این، با توجه به اینکه این یک تاریخچه مجاز از خدمات دولتی است، اظهارات مناقشه برانگیز برتر هستند، اگرچه برخی از انتقادات ملایم از سبک تند تند نویسنده نفوذ می کند.

Ní Anluain، تهیه کننده RTÉ که در برنامه های رادیویی مانند Sunday Miscellany کار کرده است، برخی از نگرانی های Day را به اشتراک می گذارد. (هر دو نویسنده فصل‌ها را به‌جای ترتیب زمانی به صورت موضوعی ترتیب می‌دهند.) او موانعی را که به‌طور تاریخی زنان در صنعت با آن‌ها روبرو هستند، تشریح می‌کند - ورود برنامه زنان امروز ماریان فینوکان در سال 1979 به عنوان یک نقطه عطف برجسته شده است - در حالی که بررسی می‌کند که چگونه با زبان ایرلندی توسط پخش‌کننده ملی برخورد شده است.

وجود مختصر ایستگاه دزدان دریایی ایرلندی زبان Saor Raidió Chonemara در سال 1970 به عنوان "9 روزی که چهره پخش در ایرلند را تغییر داد" توصیف می شود که منجر به تاسیس Raidió na Gaeltachta دو سال بعد شد.

اما در حالی که نی آنلواین به درستی توجه خود را به مجریانی اختصاص می دهد که توانایی عجیب و غریبی برای استفاده از روحیه عمومی دارند، مانند گی برن و گری رایان، توضیحات طولانی برنامه های سال های گذشته می تواند از برنامه های جامع به خسته کننده تغییر کند. (افشای کامل: نی آنلواین کار رادیویی پدرم، سیموس هینی را پوشش می‌دهد. با این حال، زنده‌ترین خاطره من از دوران کاری او در RTÉ در دهه 1970، تبادل بداخلاق او با یک نگهبان امنیتی است که به فولکس واگن بیتل ما اجازه ورود به پردیس مونتروز را نمی‌داد.)

تماشای O'Rahilly Play – Frank McNally در مورد تولد ایرلندی رادیو کارولین، 60 سال پیش

پس از آن، دوباره، این خلاصه‌های دوست‌داشتنی شاید در یک جلد مصور سخاوتمندانه که هم به‌عنوان رکورد رسمی و هم به‌عنوان نسخه یادبود عمل می‌کند اجتناب‌ناپذیر باشد. (طرفداران جلدهای راهنمای قدیمی RTÉ در حال لذت بردن هستند.) اینکه جنجال Tubridy ذکر نشده است به همین ترتیب جای تعجب ندارد. اما ناامیدکننده است، زیرا نی آنلواین می‌تواند به طرز فصیحی درباره اینکه رادیو و جامعه ایرلند با هم تکامل یافته‌اند، آگاه باشد. او این رسانه را "اعتراف کننده جدید" می نامد و به مصاحبه های به یاد ماندنی افشاگرانه لئو وارادکار و نوالا اوفولین اشاره می کند.

اگر یک تفاوت کلیدی بین این دو اثر کاملا تحقیق شده وجود داشته باشد، این است که دی از فرصت‌های از دست رفته رادیو در جمهوری - به عنوان مثال، استفاده نکردن در مدارس برای آموزش زبان ایرلندی - ابراز تاسف می‌کند، در حالی که نی آنلواین بر دستاوردها تأکید می‌کند و سخنرانی‌های توماس دیویس رادیو آیرین را به عنوان «دانشگاهی روی آنتن» می‌ستاید. اما در حالی که هیچ یک از کتاب‌ها به طور کامل وسعت و جذابیت این تأثیرگذارترین و در عین حال رو به پایان رسانه را نشان نمی‌دهند، هر دو نویسنده آموزش جذابی در مورد تاریخچه آن در اینجا ارائه می‌دهند.

میک هینی ستون نویس رادیویی روزنامه ایرلندی تایمز است