در اینجا دلیل اهمیت سنسورهای مجاورت گوشی شما آمده است

هر گوشی هوشمند اخیر، خواه دستگاه اندروید باشد یا آیفون، مملو از حسگر است. همیشه اینطور نبود، اما پس از آیفون اصلی 2007، بسیاری از ویژگی‌های وابسته به حسگر به سرعت استاندارد شدند. و البته، سازندگان تلفن دائما در تلاش هستند تا یکدیگر را یکی کنند، گاهی اوقات به روش های مضحک. برای چند سال، برخی از تلفن‌های Google Pixel خوانندگان دمای خارجی را ارائه می‌کردند - مهم نیست که حتی اگر این فناوری ضد گلوله باشد، یک تلفن هنوز یک روش غیرقابل اعتماد برای بررسی تب خواهد بود.

سنسورهای مجاورت بسیار مهم هستند. اینها در واقع یک دسته هستند و نه یک نوع خاص از سنسورها، اما آنقدر حیاتی هستند که تلفنی که استفاده می کنید چندین مورد از آنها را دارد. مسلما گوشی های هوشمند بدون آنها غیرممکن خواهند بود.

در اینجا قصد داریم به این موضوع بپردازیم که حسگر مجاورت چیست و تلفن شما چگونه از این داده ها استفاده می کند. برخی از خبرهای خوب این است که داده ها به ندرت برای کسی جز خود شما جالب هستند. با، شاید، چند استثنا عمده.

ابتدایی ترین حسگر مجاورت در تلفن شما، حسگر مورد استفاده برای خاموش کردن صفحه نمایش هر زمان که آن را به سمت گوش خود ببرید. این به فناوری مادون قرمز و/یا خازنی متکی است. این نه تنها از دستورات لمسی تصادفی جلوگیری می کند، بلکه عمر باتری را نیز افزایش می دهد، زیرا نمایشگر همیشه یکی از پر انرژی ترین اجزای گوشی شما خواهد بود. زمانی که در حال تماس 40 دقیقه ای با پشتیبانی فنی هستید، تابش بیشتر از خورشید بیهوده است.

برخی از تلفن‌ها به حسگرهای مادون قرمز پیشرفته برای تشخیص زمان نزدیکی شما متکی هستند. بهترین مثال در این مورد Face ID اپل است که مجموعه ای از نقاط را برای ایجاد یک نقشه عمق چهره طراحی می کند و آن را با نقشه ای که در حین کالیبراسیون ذخیره کرده اید مقایسه می کند. هدف اصلی از این کار جایگزینی رمز عبور و ورود رمز عبور است. با این حال، در برخی موارد، تشخیص چهره "توجه آگاهانه" است - به این معنی که آیا نگاه می کنید یا نه، مواردی مانند روشنایی صفحه، میزان صدای هشدار یا نمایش محتوای حساس را تعیین می کند.

با توجه به احتمال سوء استفاده، شرکت‌ها برای جلوگیری از خروج داده‌های تشخیص چهره از تلفن شما، از جمله تراشه‌های احراز هویت به شدت رمزگذاری شده، تمام تلاش خود را می‌کنند.

یکی دیگر از سنسورهای متصل به اطلاعات ارزشمند، تراشه NFC (ارتباطات میدان نزدیک) تلفن شما است. این دستگاه یک دستگاه مجهز مشابه را شناسایی می کند و داده ها را در یک فاصله بسیار کوتاه، معمولا فقط یک یا دو اینچ، منتقل می کند. اما از آنجایی که این کار مواردی مانند پرداخت‌های خرده‌فروشی، کلیدهای دیجیتال، جفت‌سازی دستگاه و انتقال مستقیم فایل را امکان‌پذیر می‌کند، بسیار مهم است که فقط برنامه‌های بررسی‌شده دسترسی داشته باشند.

اکثر صفحه نمایش های لمسی را می توان سنسور مجاورت در نظر گرفت. در حالی که صفحه نمایش های حساس به فشار وجود دارد، هر کسی که از آنها استفاده می کند می تواند دست و پا گیر بودن آنها را تضمین کند. نمایشگرهای خازنی در عوض به الکتریسیته بدن شما واکنش نشان می دهند، بنابراین حتی کوچکترین حرکتی ثبت می شود. این منبع بسیاری از دستورات تصادفی است، زیرا به طور قابل توجهی آسان است که انگشتان خود را به اندازه کافی نزدیک کنید تا صفحه نمایش لمسی را بدون ضربه زدن فیزیکی ثبت کند.

گاهی حتی ماژول بلوتوث گوشی شما وارد بازی می شود. با استفاده از بلوتوث کم مصرف (BLE)، تلفن می‌تواند به‌طور خودکار برخی از دستگاه‌های نزدیک را شناسایی کرده و با آن‌ها صحبت کند، مانند ردیاب‌های اقلام یا «فانوس‌های دریایی» نصب شده برای مواردی مانند تبلیغات. خوشبختانه بهانه های خوش خیم تری برای چراغ ها وجود دارد. هنگام ورود به یک میدان ورزشی، ممکن است یک فانوس دریایی از تلفن شما بخواهد که مجوز فصلی شما را روی صفحه قفل نمایش دهد و در چند ثانیه صرفه جویی کنید.

اگر می‌خواهید تعریف مجاورت را بیشتر کنید، برخی از تلفن‌ها از حسگرهای LiDAR برای نقشه‌برداری از اتاق‌ها و اشیاء مجاور یا افزایش سرعت فوکوس دوربین در شرایط کم نور با تابش نور مادون قرمز از سوژه‌ها استفاده می‌کنند. هدف دوم، هدف اصلی است، زیرا، البته، یک سیستم دوربین در تشخیص اشیاء زمانی که به سختی کنتراست برای کار کردن وجود دارد، مشکل دارد.

به نوعی غیرفعال کردن مواردی مانند بلوتوث یا تشخیص چهره بسیار ساده است، و اگر گوشی‌های اندرویدی از این فناوری پشتیبانی می‌کنند، باید یک کلید NFC (به دنبال گزینه‌های مشابه تنظیمات > اتصالات > NFC بگردید). اما احتمالا نمی‌توانید LiDAR یا سنسور خاموش شدن خودکار صفحه‌نمایش را غیرفعال کنید، حداقل بدون احضار یک حالت توسعه‌دهنده خاص که فقط برای کاربرانی که با فناوری آشنا هستند در نظر گرفته شده است. آیفون‌ها حتی آن کلید NFC را هم ندارند – بیشترین کاری که می‌توانید انجام دهید غیرفعال کردن ویژگی‌هایی است که از NFC استفاده می‌کنند، مانند Bringing Devices Together در Settings > General > AirDrop.

با این حال، همانطور که اشاره کردیم، معمولا چیزهای زیادی برای از دست دادن وجود دارد و با غیرفعال کردن فناوری مجاورت چیزهای کمی به دست می آید. یک تلفن با بلوتوث و NFC خاموش به طور بالقوه ایمن تر است، اما هکرها باید برای سوء استفاده از این سیستم ها به اقدامات شدید متوسل شوند. آنها مستقیما از طریق اینترنت قابل دسترسی نیستند، و چیز زیادی وجود ندارد که بتوان به طور خودکار شخصا فعال شود. تشخیص چهره معمولا به جای کمتر، امنیت تلفن شما را بیشتر می کند. حریم خصوصی شما را در ملاء عام افزایش می دهد و در صورت دزدیده شدن گوشی شما سرعت دزدان را کاهش می دهد.

فریب تشخیص مبتنی بر مادون قرمز به طرز شگفت آوری دشوار است، بنابراین آنها باید به رمز عبور شما متوسل شوند.

در نهایت، خوب است که از سنسورهایی که گوشی خود به آن ها مجهز شده است آگاه باشید. این به شما تصویر واقعی تری از نقاط قوت و آسیب پذیری آن می دهد. این جادو نیست، صرف نظر از اینکه استیو جابز زمانی مسائل را مطرح کرده است. انسان ها همه اینها را مهندسی و آزمایش کردند تا راحتی شما را به حداکثر برسانند.