در اینجا نحوه درست کردن وعده های غذایی گرم مدرسه آمده است

همانطور که همه والدین می دانند، غذا دادن به کودک در دبستان می تواند دلهره آور باشد. غذا دادن به همه 550000 سس بسیار متفاوت است، اما از زمان تمدید طرح غذای گرم مدارس در سال 2025، ایالت متعهد شده است دقیقا این کار را انجام دهد.

ایرلند به فنلاند، سوئد و استونی پیوست تا این حق را به یک حق جهانی تبدیل کند، و دیگران نیز از آن پیروی می کنند. هر کشوری می‌داند که ذهن‌های در حال رشد به غذای خوب نیاز دارند، و این آرزو برای تامین تغذیه هر کودک در روز مدرسه، گامی کوانتومی در مراقبت از شبانی برای جوان‌ترین شهروندان ما است. این نشان دهنده قدرت دولت برای شکل دادن به یک جامعه فراگیر است و همچنین این پتانسیل را دارد که در سیستم غذایی بیمار ما دگرگون شود.

چنین مداخلاتی ارزان نیستند، و سرمایه 3.20 یورویی به ازای هر کودک در سال جاری بالغ بر 286 میلیون یورو است که از سایر قراردادهای غذایی دولتی کمتر است.

اما جاده جهنم با نیت خیر هموار شده است و از زمان شروع آن، این طرح انتقاد بسیاری از طرفداران غذا، معلمان، والدین - و از جمله کودکانی که انتظار می رود 183 روز در سال آن را بخورند، به دنبال داشته است. گوشت گاو آنها این است که غذا به اندازه کافی خوب نیست.

هفته گذشته، وزیر Dara Calleary، که وزارت حفاظت اجتماعی او این طرح را مدیریت می کند، یک بررسی تغذیه و یک نظرسنجی ملی انجام شده توسط Ipsos را منتشر کرد. او اصلاحاتی را شامل گزینه های سرد بیشتر، چرخه های منوی استاندارد شده و بهبودهایی برای کودکان با نیازهای غذایی خاص اعلام کرده است. اندازه‌های وعده‌های متناسب با سن نیز پیشنهاد شده‌اند، که آن‌قدر نیاز بدیهی است که به سختی می‌توان به آن اشاره کرد که از ابتدا در آن پخته نشده بود. به طور کلی، Calleary از یافته ها و سطوح رضایت راضی است، در حالی که اذعان می کند که فضایی برای بهبود وجود دارد.

او اشتباه نمی کند.

طرح غذای گرم مدارس پس از اینکه گزارش ها کیفیت پایین و ضایعات بالا را نشان می دهد، بازنگری خواهد شد

با وجود اینکه وزیر غذا در آوریل 2025 اعلام کرد که این گزینه‌های ناسالم از فهرست خارج می‌شوند، تنها 7 درصد از وعده‌های غذایی مطابق با پنج استاندارد اصلی تغذیه هستند، نیمی از آنها فاقد سبزیجات هستند و 15 درصد آنها دارای چربی، نمک و شکر بالا هستند. تقریبا یک پنجم کل غذاها خورده نمی شوند.

یک بررسی جامع می‌تواند نقص‌های عمیق‌تری را در معماری طرح شناسایی کند. این قرارداد عظیم تقریبا به طور کامل توسط ارائه دهندگان سودآور بسته شده است و 45 درصد از ارزش کل آن در اختیار تنها چهار تأمین کننده است. حتی اگر مدرسه ای اشتها و منابع لازم برای تهیه غذای خود را داشته باشد، از این کار منع می شود.

وعده‌های غذایی که از اجزای از قبل پخته شده در کارخانه‌ای مثلا در لیمریک جمع‌آوری می‌شوند، می‌توانند تا دونگال سفر کنند تا برای مدت کوتاهی در اجاق‌های ریجن به حیات بازگردند، با تأثیرات تغذیه‌ای و خوش طعم اجتناب‌ناپذیر. این در بسته های یکبار مصرف می رسد، تا در همان میزی که در آن یادگیری اتفاق می افتد، پیچ شود. این طرح سالانه 100 میلیون مورد از آنها را تولید می کند که نشان دهنده توجه اندک به دستورالعمل های پایداری دولت است.

این 3.20 یورو به ازای هر کودک می تواند کارهای سنگین تغذیه ای زیادی را انجام دهد، اما، متأسفانه، بررسی جایی که هزینه مواد باکیفیت در سلسله مراتب بسته بندی، تدارکات، بازاریابی و حاشیه سود قرار دارد را روشن نمی کند. این می تواند در سیستم غذایی ایرلندی که به طور فزاینده ای اسکلروتیک تر می شود، پیشرفت بیشتری داشته باشد. در زمانی که بخش‌های حیاتی برای امنیت غذایی ما، مانند باغبانی، در حال سقوط آزاد هستند، این طرح می‌تواند تأثیر عمیقی بر استراتژی‌هایی مانند چشم‌انداز غذایی 2030 داشته باشد - به عنوان مثال روی هدف آن برای تولید 10 درصد ارگانیک.

اما اگر دولت در رویه‌های تدارکات خود قدم بر نمی‌دارد و از چند تولیدکننده آخر هویج ایرلند حمایت نمی‌کند، چرا باید تصور کنند که دیگران این کار را خواهند کرد؟

غذا دارای بار عاطفی و بردار نابرابری است.

ممیزی دریافت که وعده های غذایی مدرسه با غذاهای فرآوری شده به گزینه های سالم ترجیح داده می شود

به بچه‌ها به دلیل «گزین‌گر» بودن انگ می‌زنند، اما تعداد کمی از بزرگسالان را می‌بینم که نسبت به آنچه در مقابلشان قرار می‌گیرد بی‌تفاوت باشند. این به یک رسانه دیجیتال قدرتمند تبدیل شده است. شما تصاویری از برخی وعده‌های غذایی واقعا افتضاح در مدارس ایرلند را دیده‌اید. گوژون مرغ تبدیل به تیر برق در جنگ های فرهنگی شده است و دولت خود را درگیر موضوعی می بیند که بحث ها را فراتر از دروازه مدرسه شعله ور می کند.

این گزارش و توصیه‌های آن ممکن است به بهبودهایی منجر شود، اما این طرح همچنان نیازمند بازنگری سرسختانه در مدل کسب‌وکار، تولید و خدمات خود است. دستکاری در لبه‌ها ممکن است فقط برای بی‌اعتنایی به ارائه‌دهندگان موجود مفید باشد، همان‌طور که در مدلی غیرقابل انعطاف که هم سرمایه‌بر و هم کربن بر است، قفل شده‌اند.

https://www.irishtimes.com/health/2026/06/09/public-and-experts-have-differing-views-on-causes-of-obesity-epidemic-esri-study-finds/

در جاهای دیگر ساختمان های دولتی، در مورد "جزیره غذا" ما هذل زیادی وجود دارد. حقیقت این است که از نرخ چاقی و انتشار محصولات کشاورزی گرفته تا فقر و امنیت غذایی، وضعیت خوبی نداریم. اگر در آن ادعا صداقت هست، باید از کوچکترین ما شروع شود. شاید ما هرگز ژاپن نباشیم، با متخصص تغذیه‌اش در هر مدرسه، اما در سراسر اروپا مدل‌های جایگزین پررونقی وجود دارد، از جمله ابتکار سرآشپزان در مدارس بریتانیا.

رشته طلایی آن «رویکرد غذای کل مدرسه» است که غذا را به‌طور کل‌نگر در زندگی درسی گنجانده و آن را انعطاف‌پذیر و متعلق به جامعه، آغشته به روحیه‌ی میتیل‌آمیز و متصل به پس‌زمینه غذایی بریتانیا می‌کند.

بچه‌های کالسکه دار در حال خوردن نودل فوری هستند. تو هیچوقت نمیدونی کسی داره چی میگذره"

نزدیک‌تر به خانه، Duhallow Community Food Services یک مرکز غذایی غیرانتفاعی برای شمال کورک است که به 30 مدرسه خدمات می‌دهد و در عین حال وعده‌های غذایی روی چرخ، نانوایی و رستوران محلی را نیز ارائه می‌کند. این یک پرنده کمیاب است، نوعی راه حل اختصاصی و ظریف برای نیاز محلی که ایرلند بیش از حد متمرکز تلاش می کند اجازه دهد پرواز کند. در غیاب آشپزخانه و غذاخوری در هر مدرسه، مطمئنا در توان ما است که آن مدل مرکز اجتماعی را در جای دیگری تکرار کنیم، به سمت یک اقتصاد مختلط از ارائه دهندگان که به مدارس آژانس واقعی در مورد تغذیه و توانمندسازی مواد غذایی در سال های شکل گیری می دهد.

چیزی که ما در حال حاضر ارائه می کنیم به یک جیره غذایی نزدیک تر است تا یک وعده غذایی - و اغلب به دلیل خستگی، ناخوشایند بودن و از بین رفتن هدف تغذیه ای، دور ریخته می شود. همانطور که دولت متوجه می شود، غذا دادن به مردم پیچیده است و راضی کردن همه تقریبا غیرممکن است، اما اگر ما همانی باشیم که می گوییم، می توانیم و باید بهتر عمل کنیم.

جری گادلی یکی از اعضای سیاست غذایی ایرلند است، ائتلاف تازه تأسیسی از کارشناسان و حامیان مواد غذایی