در این داستان سورئال، یک هنرمند از نارنجی شدن لذت می برد

io9 مفتخر است که داستان های تخیلی را از مجله Lightspeed ارائه می دهد. یک بار در ماه، داستانی از شماره فعلی Lightspeed ارائه می دهیم. منتخب این ماه «مانیفست تمشک پروفسور وارانا» اثر آدام-تروی کاسترو است. لذت ببرید!

اما ابتدا، پیامی از Lightspeed: "Lightspeed در حال حاضر اولین کمپین Kickstarter ما را در بیش از یک دهه گذشته برای تامین مالی سال 17 لایت اسپید و سال 15 مجله خواهر و برادرمان، Nightmare، اجرا می کند. اگر کمپین بودجه مالی داشته باشد، ما همه چیز جدید، تا به حال منتشر نشده، و درخشان ترین داستان های علمی تخیلی، از جمله بزرگترین ستارگان را برای شما ارائه خواهیم کرد. چارلی جین اندرس، تراویس بالدری، اولیو بلیک، پی.

دیلی کلارک، تاناناریو دو، گریدی هندریکس، هیو هوی، استفن گراهام جونز، کن لیو، ویکتور لاوال، سینان مک‌گوایر، سیلویا مورنو-گارسیا، ربکا روآنهورس، ورونیکا راث، پل ترمبلی، جف واندرمیر، چاک وندیگ و دانیل ویلسون.

به علاوه، چارلز یو یک مقاله جدید برای ما خواهد نوشت، و جان اسکالزی قرار است چیزی بنویسد - دقیقا چه چیزی هنوز تصمیم گیری نشده است، اما او قول می دهد که سرگرم کننده خواهد بود. این کمپین در 15 اکتبر به پایان می رسد، پس لطفا همین امروز حمایت خود را در نظر بگیرید!»

اتفاقی افتاده است. شگفت انگیز است. ناشنیده و غیر قابل تصور است. این چیزهای بسیار، بسیار، بسیار است، و صفت های زیادی را جمع می کند که نشان دهنده توانایی آن در ایجاد حیرت و سردرگمی در بین کسانی است که آن را می بینند. این بنای هیبت به اندازه کوه است. اینکه آیا این وحشتناک، غم انگیز یا یک جهش به جلو است، هنوز تصمیم گیری نشده است.

هنرمند مشهور Dejuik به یک پرتقال تبدیل شده است.

البته همه ما Dejuik را می شناسیم. دژویک گفت: همه ما مجسمه تحسین شده او، همه چیز را دیده‌ایم، بلوک ساده‌ای که به وسیله آن به جاودانگی هنری دست یافت و به این معنی است که بقیه جهان کجا می‌تواند چنین چیزی باشد. برخی از مسخره‌کنندگان گفتند: "این همان بلوک گرانیتی است که شما با آن شروع کردید! شما آن را کوچکترین مجسمه سازی نکردید!" که دژویک پاسخ داد که این نکته اصلی است و اگر کسی آن را نفهمید، این مشکل خودش است. بعدا، پس از ده سال مدیتیشن، دژویک یک بلوک گرانیتی مشابه برداشت، یک گوشه را برید و این مجسمه را تقریبا همه چیز نامید.

این باعث شد تا مسخره‌کنندگان فریاد بزنند، اما اکنون همه آنها در اثر خودسوزی مرده‌اند، بنابراین هیچ‌کس به آنها اهمیت نمی‌دهد. اینکه بعدا معلوم شد که دژویک می‌تواند چهره‌هایی به خوبی تعریف شده از میکل آنژ تولید کند، صرفا یک منبع سردرگمی است. آن‌ها ویژگی‌های خاص بودند و دژویک با انجام هر کاری ابتدا همه چیز را زیر پا گذاشته بود.

دژویک می‌گوید: «ببینید، در نقطه‌ای پس از تبدیل شدن به پرتقال، جهان کمال است، درست است؟ پس چگونه می‌توان غرور حیوان انسانی را اندازه‌گیری کرد و درباره آن اظهار نظر کرد، گفت که می‌توان با هنر کمال را بهبود بخشید؟ طبق تعریف، عمل توصیف کمال، عمل کاهش دادن آن است، با قرار دادن آن در یک جعبه غم‌انگیز است. با گفتن این که این بلوک گرانیتی من است.

و یک پاسخ اجتناب ناپذیر می رسد، کسانی که فکر می کنند آن را پوسیدگی ادعایی؟

دژویک گفت: "این یک تفسیر اضافی است. نظر شما چیست؟"

ما فکر می کنیم که نیاز به بحث اضافی در مورد نارنجی شدن شما داریم.

مطمئنا، دژویک هرگز یک فرد معمولی نبود. آن‌ها بیش از یک نفر بودند، در نقطه‌ای از تکامل بشریت که یک فرد می‌تواند تصمیم بگیرد که چند نفر باشد، و اینکه توده‌های پرآب و انباشته باشند، بی‌سابقه نیست. همه ما «ایریشیتی» را می‌شناسیم، شهری میلیون‌ها نفر که در آن همه بخشی از یک ذهن گروهی هستند، با نور خورشید زندگی می‌کنند و ارتباط نزدیکی دارند، جایی که برای هر جمعیت دیگری صمیمی‌ترین مکان آن‌ها با تاک‌ها است. این ایده خوبی به نظر می رسید، زمانی که همه تصمیم گرفتند که این مدل تمدن آنها باشد. آنها داستان دیگری هستند.

دژویک از این تعداد بسیار دور بود. تنها پنج نفر از آنها، یکی از هر جنسیت شناخته شده، برای همیشه در پروژه های بزرگی که چشم انداز دنیایی را که در آن زندگی می کردند، متحول کردند، همکاری می کردند، که شامل اقداماتی مانند مجسمه سازی رشته کوه ها بود. اکثر افرادی که در دنیای خود زندگی می کردند حداقل یکی از Dejuik را دوست داشتند و بسیاری از آنها حداقل از یکی دیگر متنفر بودند. بنفش به طور کلی ناخوشایندترین است.

این اتفاق می افتد. بسیاری از هنرمندان از داشتن چند چهره سود می برند. همیشه دارند.

حالا Dejuik یک پرتقال است. یکی شدن به نظر همان کاری است که پنج نفر از آنها فقط برای برانگیختن واکنش انجام می‌دادند، اما نارنجی قادر به برقراری ارتباط است و قاطعانه معتقد است که این تحول برخلاف میل آنها بوده است. فلان شخص شرور - اگر بخواهید یک دانشمند دیوانه - آنها را اسیر کرد و کاری را انجام داد که هرگز انجام نشده بود، که هیچ انسان عاقلی به انجام آن فکر نمی کرد. دژویک قاطعانه است که آنها اعتراض کردند. دژویک حتی جنگید.

در یک نقطه قبل از این عمل، Dejuik از اسارت فرار کرد و در تالاب های نزدیک پنهان شد، در حالی که شکارچیان بومی، چیزهایی که بهتر است به عنوان دهان با پا توصیف شوند، سعی کردند آنها را بخورند. این یک درام زنده بقای واقعی و خونین بود. برخی از مردم فکر می کنند که دو نفر از Dejuik در واقع خورده شده اند و از دست دادن چهل درصد از گشتالت آنها ضربه ای بود که بدن باقی مانده آنها را به سرنوشت خود تسلیم کرد.

در هر صورت، به نظر می رسد که Dejuik در حال حاضر از خود بسیار خوشحال است.

دژویک توضیح می دهد: "من با میوه ای که بود یکسان نیستم." "این میوه بی فکر یک درخت منقرض شده بود. نمی توانست ارتباط برقرار کند و چیزی برای برقراری ارتباط نداشت. چنین چیزی کسل کننده است. فقط یک پرتقال بود."

"بله، خوب. برای صریح بودن در این مورد، من تنها نماینده شکل حیات موجود در این مقطع از تاریخ هستم، و بنابراین ویژگی های پرتقال را فقط با وجود تعریف می کنم. اینها چیزهایی هستند که من با پرتقال تاریخی مشترک هستم: من کروی هستم؛ من آنقدر کوچک هستم که بتوانم در کف دست انسان قرار بگیرم؛ می توانم پوستم را بکنند و دوباره ببلعم). آبمیوه (اگرچه باز هم اگر خودداری کنید ممنون می شوم و مطمئنم که من از نظر ژنتیکی یک پرتقال هستم زیرا مهمترین چیزی که در مورد خودم می دانم این است که این کار به شکل میکروسکوپی نیاز دارد).

برای تعیین هر چیزی که من را از پرتقال های گذشته جدا می کند، تلاش می کنم. اما همانطور که به وضوح می بینید، من هیچ یک از توانایی های شناختی یا بلاغی خود را از دست نداده ام و هنوز هم می توانم در مورد پیامدهای فلسفی وضعیت خود و همچنین بزرگ ترین دانشمندان عصرم بحث کنم. همه اینها باید از جایی آمده باشد. آیا من مغز دارم؟ نه. من یک پرتقال هستم. آیا من ذهن و روح دارم؟ واضح است. از من چیزی بپرس و من به آن پاسخ خواهم داد.»

کنفرانس های زیادی با این پرتقال برگزار شده است. پنج نوبت پیش به مؤسسه پرسش‌های عمیق تحویل داده شد، جایی که اکنون در آزمایشگاه شخصیتی دانش‌آموز به نام پروفسور کلاریکوس وارانا، مسئول پرسش‌های مصاحبه‌ای که قبلا گزیده‌شده است، اشغال می‌کند. ما از کلمه اشغال استفاده می کنیم زیرا تمام کلماتی که به طور معمول برای بدن انسان در حالت استراحت به کار می روند دیگر کاربرد ندارند. این یک پرتقال است و بنابراین نمی نشیند. این یک پرتقال است و بنابراین نمی ایستد. نه می دود، نه می پرد و نه می رقصد. عشق نمی ورزد و چانه اش را متفکرانه نمی خراشد. یک پرتقال است.

پروفسور کلاریکوس وارانا در مقابل پروفسور کلاریکوس وارانا است که نمونه‌ای از هر فرد انسانی است، زیرا او نقطه اوج بسیاری از تصمیمات زندگی است که یک نوزاد ناله بی‌فایده را گرفت و طی سال‌ها مراقبت و انضباط او را به بزرگسالی تبدیل کرد که اکنون است. او کاملا، کاملا خودش است. او به یاد می آورد که یک جنین در رحم خوابیده بود. او به یاد می‌آورد که مادرش او را از رحم مادر خارج کرده است.

او بیست دقیقه سخت تحصیلش را به یاد می آورد، روان رنجوری ها و مجموع دانشی که از کتابخانه ای از ویژگی های احتمالی زندگی که از یک پایگاه داده برای او انتخاب شده بود به مغزش تزریق می شد. او ناراحتی را به یاد می آورد که به عنوان نوزادی شکل نیافته در واکنش به ظهور ناگهانی تاریخ امپراتوری چین، زیست شناسی دوزیستان، و لذت آشپزی فرانسوی در ماده خاکستری شکل نیافته اش مانند عفونت های قارچی، واکنش نشان می داد. او اولین فلسفه های خود را به یاد می آورد که مانند این دوره های تحصیلی بود که برای او انتخاب شده بود. او به یاد می آورد که آگاهانه تصمیم گرفت غیراجتماعی و غیرعادی باشد.

او تنها ارگاسم خود را که در پانزده سالگی از یک غرفه خیابانی به شکل قرص خریده بود به یاد می آورد. او همیشه آموخته بود. اما او هرگز در انسان بودن خوب نبود، چیزی که تصمیم گرفت با مجسمه سازی سرش به شکل سمندر زمینی باستانی، زیر آن خط بکشد و مورب بنویسد. او، از نظر عادت، تنها محققی است که برای حل مشکلی که برای دژویک آمده است، مجهز است.

مراقبت از پرتقال دشوار بوده است. چند بار، قبل از اینکه یک گهواره سیمی دایره ای برای نگه داشتن آن ساخته شود، به طور تصادفی به آن ضربه زده شد، و بنابراین غلتید. قبل از اینکه کسی فریاد بزند، خودش را به طرف اتاق پرتاب کرد و درست زمانی که از لبه پرید، به سمت دژیک نزدیک شد.

هیچ‌کس نمی‌داند که آیا دژویک از فرود سخت روی زمین جان سالم به در می‌برد یا نه - که به دلایلی که در زمان طراحی آزمایشگاه برای کسی منطقی بود، به شکل مربع‌های سفید و سیاه متناوب طرح‌ریزی شده بود، نمونه‌های سفید تا بالای نقطه جوش آب گرم می‌شوند، و سیاه‌ها تا دمای اکسیژن مایع خنک می‌شوند. محققان در آنجا کار می کنند، اما کار در کنار هم دشوار است و بیشتر افراد پای خود را اصلاح می کنند.

این احتمال وجود دارد که برخورد با کف، پرتقالی را که دژویک بود، کشته باشد، از این رو گهواره، که پرتقال را برای بسیاری از جلسات پرسش و پاسخ در جای خود نگه می دارد که پس از آوردن آن به اینجا نیاز داشت تا تحمل کند.

پرتقال، برای افرادی که نمی‌دانند، همان‌طور که دژویک اشاره کرد، یک مرکبات است که زمانی در جهان وجود داشت، تا یک انقراض دسته‌جمعی که در اواسط آن دوره رخ داد و سپس قرن بیست و یکم آن اندازه‌گیری شد، اگرچه در واقع مدت زیادی بیشتر از آن وجود داشت. مردم آن‌ها را می‌خوردند، یا آب‌میوه‌های حاصل از آن‌ها را می‌نوشیدند، تا حدی به این دلیل که طعم خوبی داشتند و تا حدودی به این دلیل که بلعیدن از برخی بیماری‌های بدی که نمی‌خواستید به آن مبتلا شوید، جلوگیری می‌کرد، به خصوص اگر تنها کاری که برای اجتناب از آنها باید انجام می‌دادید خوردن یک پرتقال بود.

هنگامی که پرتقال از بین رفت، در بروز چنین بیماری هایی افزایش یافت، و این یک تراژدی برای دنیای خانه بود و بنابراین چیزی که ما نیازی به نگرانی نداریم. یکی از موارد جالب در مورد پرتقال این است که آنها از کلمه نارنجی الهام گرفته اند، برای رنگی که پرتقال ها به آن شهرت داشتند. پیچیده است. به نظر می رسد هیچ ربطی به این ندارد که چرا Dejuik را پرتقال ساخته اند.

دژویک به کلاریکوس می‌گوید: «شما باید از خالق شروع کنید.»

من مطمئن نیستم که ما برای بازگشت به این دور زمان داریم.

"منظورم روح قادر مطلق، دانای مطلق و همه جا حاضر نیست که به جهان هستی دمید. ما دیگر در روزهایی زندگی نمی کنیم که وجود آنها برای روحانیون و فیلسوفان بود. این دوران مدرن است. ما با آن موجود ابدی ارتباط برقرار کرده ایم و دیپلمات ها را فرستاده ایم. می دانیم که آنها آسمان ها و پروژه های عظیمی را ایجاد کردند، زمین یا پروژه های عظیمی را که انجام دادند.

نه. بگذارید فقط بگوییم "نارنجی"، خوب؟ آن شخص دیوانه ای بود که با دقت به دژویک که برهنه نشسته بود و در اتاقک دگرگونی می لرزید توضیح داد که او همیشه می خواست آن چیزی را که او انباهی از پوزه های پرمدعا می نامید را به پرتقال تبدیل کند. این همان جزئیاتی است که او تا به حال به آن پرداخته است.

من او را توصیف کرده ام، اما البته ممکن است فایده محدودی داشته باشد، زیرا فردی که می تواند مردم را به رنگ نارنجی تبدیل کند، مطمئنا می تواند شکل کلی صورتش را تغییر دهد. او می تواند هر کسی باشد. یا یک خرمالو. مردی که مردم را به پرتقال تبدیل می کند ممکن است بخواهد خودش را به خرمالو تبدیل کند. اما اگر او را بیابید و از او بپرسید، ممکن است مایل باشد در مورد انگیزه‌هایش بیشتر توضیح دهد.»

مکثی طولانی و متفکرانه. او در مورد بازی با سگ دوران کودکی خود صحبت کرد.

گونه‌ای دیگر که از دنیای مادری باقی مانده است، یک چهارپا نیمه دانا با استدلال محدود اما هوش هیجانی بسیار زیاد. ثابت شده است که قادر به زنده ماندن در بیشتر جهان‌های کهکشانی ما نیست، اما برخی مکان‌ها هنوز آن‌ها را دارند، و برخی از جهان‌ها مانند آن چیزی که مردی را که مرا به نارنجی تبدیل کرد، به سگ‌هایی شبیه به آن‌ها دستکاری کرده‌اند. گونه‌ای که به گونه‌های زیادی تقسیم شده است، که خود کلمه سگ عملا چیزی به شما نمی‌گوید.

گفت همیشه بهترین دوستش بود. او گفت که این خود را یک انسان می‌داند، او توضیح داد که این فرضیه‌ای است که او با آن موافق است، و این منجر به تفکر شخصی زیادی در مورد اینکه چقدر انسان‌های اساسی می‌توانند دگرگون شوند و همچنان خود را اعضای گونه‌های پایه می‌دانند، انجامید. ما باید نمایشی از اصل باشیم.»

"من می‌گویم که من یک پرتقال را تعریف می‌کنم. من انتخاب می‌کنم که انسانی را نیز تعریف کنم که به یک پرتقال تبدیل شده است. من حاوی مقادیر زیادی هستم. همچنین ویتامین C. مقدار زیادی از آن. بسیاری از آن‌ها."

این که پرتقال اصلا صحبت می کند، البته یکی از اسرار بسیاری است که در دگرگونی آن نقش دارد. دهان ندارد و باید ارتباط برقرار کند، که این کار را با صدای شیرین و موسیقایی یکی از پنج من گذشته اش انجام می دهد، کارالیتا، زنی با چشمان سیاه و موهای زاغی و روشی برازنده برای حرکت، که هیچ کدام از اینها در مورد نارنجی که تبدیل شده صدق نمی کند.

نارنجی نشان داده است که می‌تواند از هر یک از پنج صدایی که به‌عنوان افرادی که دژویک را تشکیل می‌دادند، استفاده کند، از پیرمرد موهور اوکتاو گرفته تا گلون، غول بزرگی که بیش از حد بزرگ است که نمی‌تواند از درب ورودی خانه‌ای که محل اقامت رسمی آن‌ها بود جا بیفتد. به سادگی ترجیح می دهد به عنوان کارالیتا صحبت کند. او بهترین صدا را داشت. پرتقال هنوز هم دارد.

کلاریکوس وارانا روی یک مربع گرم و یک مربع سرد ایستاده است، دو حالت را در هم می‌پیچد و دوگانگی را در آغوش می‌گیرد، در حالی که به خودش اعتراف می‌کند که می‌خواست بداند آب پرتقال چه طعمی دارد. او موضع خود را برای دستیابی به تعادل دما تغییر می دهد و همچنین به این فکر می کند که آیا واقعا مهم است که چگونه این موجود دگرگون شده وجود خود را توجیه می کند؟ او به سختی می تواند خود را توجیه کند. او زندگی ندارد

این چیزی است که غالبا در مورد دانش‌آموزان، توسط مردم‌های بی‌سواد گفته می‌شود که فکر می‌کنند فقط احمق‌ها از لذت‌های زندگی لذت می‌برند. در میان آن‌ها، تزریق کتاب به رگ‌های شخص و احساس وجود متن کامل در میان ماده خاکستری خود، با اصالت زندگی ناسازگار است. اما او واقعا زندگی ندارد.

او وقف کار خود است و به دنبال تبدیل سرش به سمندر، خود را طوری تغییر داده است که غذا، نفس، خواب و نیاز به استراحت باعث حواس پرتی نشود. نه نشستن، به همین دلیل است که او زانوهایش را در حالت ایستاده به هم چسباند. چیزی که او در عوض دارد، یک موقعیت دائمی در پشت پیشخوان است، با مشاهده موارد عجیب و غریب مانند این مجموعه هنرمندان که به پرتقال تبدیل شده است. بعدا، او تفسیر خود را در اختیار هر علاقه‌مندی قرار می‌دهد. این یک وجود کسل کننده است، اما او همچنین خود را تغییر داده است تا نیازش به علاقه مندی را برطرف کند.

به همین دلیل است که می توان گفت او زندگی ندارد: زندگی حواس پرتی است. با این حال، او نارنجی را جذاب می‌یابد. می گوید چطور کار کرد؟

"در سطح مولکولی. اتاق بزرگی بود با یک در در یک طرف و یک تسمه نقاله از طرف دیگر. ما را به یک طرف هل دادند و از طرف دیگر جمع کردند. این روند ناخوشایند نبود، حتی اگر از موسیقی متنفر بودیم. او گفت که اکنون همه ما یک پرتقال می شویم. ما فریاد زدیم، مطمئن بودیم که با همدیگر کاملا غیرقابل تصور خواهد بود، اما قبل از آن ترسیمی بود. نتوانستیم مقاومت کنیم سپس بدن‌های ما شروع به ادغام کردند، و سپس اندام‌هایمان جذب شدند، و تا آن زمان این احساسات شامل شادی کاملا غیرقابل محاسبه‌ای بود که هیچ‌یک از ما هرگز به عنوان انسان احساس نکرده بودیم.

مثل حمام کردن در یک سرخوشی موضعی بود. هر وجب از ما از اتفاقی که افتاده خوشحالیم. به ذهنمان رسید که اینها لذت بخش ترین احساساتی بودند که تا به حال دیده بودیم. یکی از آخرین چیزهایی که قبل از اینکه به ذهنمان خطور کند که الان نارنجی هستیم فکر می‌کردیم این بود که خوش شانس بودیم که به دست دانشمند دیوانه‌ای افتادیم که آنقدر با ملاحظه بود. و بعد ما یک پرتقال بودیم. و من تصمیم گرفتم که آن را دوست دارم.»

این بخشی است که از من خواسته شده است که بررسی کنم. چرا پرتقال بودن اینقدر خوب است؟

"ببینید، به عنوان یک پرتقال تکامل یافته با حواس تقویت شده ای که فقط یک پرتقال فوق تکامل یافته می تواند داشته باشد، من واژگانی ندارم که بگویم این چه حسی دارد. اما عالی است. پرتقال بودن مرا به جهان حسی متصل می کند به گونه ای که انسان بودن هرگز انجام نداده است. می دانم شادی هایی را که نمی توانم با هیچ نوع لذتی توصیف کنم، نمی دانم. من احساس می کنم که یک ابرنواختر از بین رفته است، و باید به شما بگویم که هیچ نشانه ای از کاهش نشان نمی دهد.

می‌دانم که پیشنهاد کرده‌ای به دنبال درمانی بگردی، و از این حرکت قدردانی می‌کنم، اما این حقیقت وجود من است: وقتی نارنجی شدی، هرگز نمی‌روی، هر کلمه‌ای که با نارنجی هم قافیه باشد. من هنوز به دنبال راهی برای گنجاندن این اخلاق در محدودیت طرح قافیه هستم. من می خواهم این ایده را به بقیه نسل بشر بفروشم. همه ما باید نارنجی باشیم فکر نمی‌کنم هیچ‌کدام از ما هرگز چنین شادی را ندیده باشیم.»

و اگر ما درمان پیدا کردیم؟ اگر ما موفق شدیم شما را به افرادی که بودید برگردانیم؟

"ما هر کاری می کنیم تا دوباره پرتقال شویم. این سرنوشت ماست. باید سرنوشت شما باشد. پرتقال بودن عالی است."

و در آنجا، دژویک از صحبت کردن باز می‌ماند، و هرگز کلمه دیگری به زبان نمی‌آورد. نمرده است. مقدر شده است که برای همیشه زندگی کند، کاملا مستقل و از هر منبع نوری که می تواند به عنوان نور خورشید تعبیر شود زنده بماند. هر چند وقت یکبار تله پات ها وارد می شوند تا تأیید کنند که هنوز در حال فکر کردن است. این است، اگرچه افکارش کمی یکنواخت هستند. همه آنها به "من یک پرتقال هستم، بله!"

من یک ثانیه بعد هنوز یک پرتقال هستم، بله!» به این ترتیب این حقیقت نشان می دهد که یک پایان خوش واقعی - و آنچه برای Dejuik اتفاق افتاده است اگر یک پایان خوش نباشد - برای هر کس دیگری که در آن سهیم نیست کسل کننده است. در یک جهان روایی صرف، دژویک سوگند انتقام می‌گرفت، ساخت اسکلت بیرونی را ترتیب می‌داد که از آن محافظت و حرکت می‌کرد، و در حوزه‌های عمومی فرو می‌رفت که در آن بشریت برای ردیابی شکنجه‌گر خود، دیوانه‌ای که انسانیتش را از بین برد، غوطه‌ور می‌کرد.

پرتقال می‌تواند دیوانه را در نبرد تن به تن شکست دهد، اما دژویک این را نمی‌خواهد، زیرا قبلا به بسته شدن رسیده است و خود واقعی خود را یافته است. Happy Ever After، اگر هیچ چیز دیگری، یک سفر است. از نظر دژویک نیز مقصد است و پس از بحث های فلسفی فراوان، مراجع به این نتیجه رسیده اند که نیازی به اصلاح در کمال نیست.