در این روز در فضا! 11 نوامبر 1966: ناسا ماموریت Gemini 12 را با نمادهای فضانورد باز آلدرین و جیم لاول به فضا پرتاب کرد.

در 11 نوامبر 1966، ماموریت جمینی 12 یک خدمه فضانورد را به مدار فرستاد و زمینه را برای برنامه آپولو ناسا برای فرود انسان بر روی ماه فراهم کرد.

Gemini 12 آخرین ماموریت برنامه Gemini بود. این هواپیما دو فضانورد داشت: جیم لاول و باز آلدرین. ناسا می خواست انسان را به ماه بفرستد. اما ابتدا باید اطمینان حاصل شود که خدمه از مهارت‌های مناسبی مانند لنگر انداختن وسایل نقلیه در فضا و پیاده‌روی فضایی برخوردار هستند.

قبل از Gemini 12، فضانوردان با راهپیمایی فضایی مشکل داشتند، زیرا به اندازه کافی دستگیره در فضاپیمای آنها وجود نداشت. ناسا برای Gemini 12 تغییراتی در راهپیمایی فضایی ایجاد کرد. آلدرین سه راهپیمایی فضایی انجام داد و بیش از پنج ساعت در فضا بدون هیچ مشکلی کار کرد. Gemini 12 همچنین با موفقیت به تقویت‌کننده Agena بدون پایلوت متصل شد که در همان روز راه‌اندازی شد.

فضانوردان پس از چهار روز در فضا به زمین بازگشتند. هم آلدرین و هم لاول به برنامه آپولو پیوستند. آلدرین دومین فردی بود که در طول آپولو 11 روی ماه قدم گذاشت و لاول فرمانده آپولو 13 شد.

فضانوردان جمینی 12، جیمز لاول و ادوین آلدرین، در 11 نوامبر 1966، یک ساعت و نیم پس از آن که وسیله نقلیه هدف آگنا توسط موشک اطلس به دور زمین چرخید، از روی یک وسیله پرتاب تیتان از مرکز فضایی کندی بلند شدند. (اعتبار تصویر: NASA/MSFC) چرا مهم بود

جمینی 12 ممکن است برنامه جمینی ناسا را برای مأموریت‌های فضایی دو نفره بسته باشد، اما این مأموریت اصول راهپیمایی فضایی را نیز ایجاد کرد که فضانوردان آپولو هنگام قدم زدن بر روی ماه از آنها استفاده می‌کردند.

مناسب است که آلدرین راهپیمای فضایی اصلی این ماموریت بود. آلدرین یک فضانورد تازه کار (و اولین کسی که مدرک دکترا گرفت) با تمرین برای پیاده روی فضایی خود در یک استخر شناور خنثی در مریلند برای شبیه سازی بهتر کار در حالت بی وزنی، سابقه ای ایجاد کرد. سپس او این کار را دوباره به عنوان دومین فردی که در آپولو 11 روی ماه قدم گذاشت، انجام داد.

مقامات ناسا در بررسی اجمالی مأموریت خود گفتند: «این رویکرد بسیار موفق شد، آموزش زیر آب به روش اولیه آموزش پیاده روی فضایی تبدیل شده است که توسط ایالات متحده، روسیه و چین استفاده می شود. "امروزه، آزمایشگاه شناوری خنثی ناسا در هیوستون به اندازه‌ای بزرگ است که ماکت‌های بخش‌های اصلی ایستگاه فضایی بین‌المللی را در بر می‌گیرد. به این ترتیب، این آزمایشگاه با 6.2 میلیون گالن آب، بزرگ‌ترین آب سرپوشیده در جهان است." فضانورد باز آلدرین در سال 1966 در یک مدل زیر آب از فضاپیمای خود، وظایف راهپیمایی فضایی را برای Gemini 12 انجام می دهد.

ناسا فضانوردان جمینی 12 با علائمی در پشت خود که "پایان" برنامه جمینی را نشان می دهد، به سمت سکوی پرتاب خود می روند. NASA/MSFC NASA هدف داکینگ Agena برای جمینی 12 کمی بیش از 90 دقیقه جلوتر از لاول (فرمانده ماموریت) و آلدرین به مدار پرتاب شد. آلدرین پس از از دست دادن قفل رادار در فاصله 74 مایلی وسیله نقلیه، از یک سکستانت برای کمک به لاول استفاده کرد.

آلدرین در طول پیاده‌روی‌های فضایی‌اش، نرده‌هایی نصب کرد، از تکیه‌گاه‌های پا و ابزارهای دیگری استفاده کرد که از آن زمان در پیاده‌روی‌های فضایی در مدار عادی شده‌اند. آنها همچنین ابزارها و تکنیک هایی را که آلدرین و دیگر راهپیمایی های ماه روی ماه استفاده می کردند، آزمایش کردند.

Gemini 12 همچنین هنگام بازگشت به زمین در 15 نوامبر، یک روش ورود مجدد با کنترل کامپیوتر را آزمایش کرد و لاول و آلدرین را در فاصله 3 مایلی هدف خود در نزدیکی کشتی بازیابی USS Wasp در اقیانوس اطلس، در حدود 600 مایلی شرق کیپ کاناورال فرود آورد.

تاریخچه فضایی بیشتری می خواهید؟ آرشیو کامل داستان On This Day In Space ما را بررسی کنید و ویدیوهای On This Day In Space ما را در YouTube تماشا کنید.