در این روز در فضا! 5 نوامبر 2002: فضاپیمای گالیله ناسا در کنار قمر مشتری آلماتیا پرواز کرد و متوجه شد که "تپه ای از قلوه سنگ های یخی کم تر از آب" است.
در 5 نوامبر 2002، فضاپیمای قدیمی گالیله ناسا در کنار قمر کوچکی به نام آمالتیا پرواز کرد و به کشف شگفت انگیزی دست یافت. در اینجا دلیل اهمیت آن است.
در 5 نوامبر 2002، سوخت فضاپیمای قدیمی گالیله ناسا تقریبا تمام شد. اما مأموریت مشتری هنوز مقداری علمی برای انجام دادن داشت. گالیله در کنار قمر کوچکی به نام آمالتیا پرواز کرد. آمالتیا کوچک است، اما برای دانشمندان جالب است.
قمر مشتری آمالتیا قرمزترین جرم منظومه شمسی است. همچنین گرمای بیشتری نسبت به خورشید تولید می کند. دانشمندان بر این باورند که آمالتیا در حین گردش در میدان مغناطیسی عظیم مشتری، جریان های الکتریکی ایجاد می کند. در نزدیکی این ماه کوچک، تشعشعات قوی مشتری برای فضاپیماها خطرناک است.
این پرواز باعث ایجاد مشکلاتی برای گالیله شد. فضاپیما تنها 30 دقیقه پس از عبور از آمالته به حالت ایمن رفت. ناسا اعلام کرد که برای مشکلات آماده است، زیرا گالیله در آخرین پاهای خود بود و تشعشعات نزدیک آمالتیا قوی بود. با این حال، ناسا به سرعت مشکل را برطرف کرد و گالیله را دوباره به کار انداخت.
کمتر از یک سال بعد، گالیله خود را در جو مشتری پرتاب کرد. فضاپیما در اثر فشار زیاد جو مشتری خرد شد، اما داده‌های آن هنوز روی زمین باقی مانده است.
قمر مشتری آمالتیا توسط فضاپیمای گالیله ناسا در 5 نوامبر 2002 مشاهده شد. (اعتبار تصویر: NASA/JPL-Caltech) چرا مهم بود
فضاپیمای گالیله تا زمانی که به آمالتیا رسید روی دود کیهانی کار می کرد و این آخرین باری بود که کاوشگر در کنار یکی از قمرهای مشتری می چرخید.
در حالی که ممکن است در تصاویر سیاه و سفید گالیله در بالا و پایین شبیه آن نباشد، آمالتیا به دلیل آلودگی گوگردی روی سطحش قرمز رنگ شده است. این ماه کوچک است، حدود 168 مایل طول دارد و در حدود 112468 مایل (181000 کیلومتر) از مشتری (بسیار نزدیکتر از زمین و ماه آن به سیاره) می چرخد.
گالیله در طول پرواز خود در فاصله 99 مایلی آمالتیا پرواز کرد، که همچنین نشان دهنده نزدیکترین فاصله گالیله به مشتری قبل از شیرجه مرگ در سپتامبر 2005 بود.
ناسا در می 2005 اعلام کرد: «دانشمندانی که داده‌های فضاپیمای گالیله ناسا را مطالعه می‌کنند دریافتند که قمر مشتری آمالته آ تلی از قلوه سنگ‌های یخی کمتر از آب است. دو نما از قمر مشتری آمالتیا که توسط فضاپیمای گالیله ناسا دیده می شود. NASA/JPL-Caltech این تصاویر از قمر مشتری آمالتیا با فضاپیمای گالیله و وویجر ناسا گرفته شده است. تصویر گالیله در سمت راست و نمای ویجر در سمت چپ است. تصویر مرکزی ترکیبی از هر دو کاوشگر است.
NASA/JPL-Caltech تورنس جانسون، یکی از نویسندگان مطالعه در مورد پرواز آلماتیا و دانشمند پروژه ماموریت گالیله در JPL، در سال 2005 گفت: «آمالته یک توپ منحنی به ما پرتاب می کند». چگالی آن بسیار کمتر از یخ آب است و حتی با وجود تخلخل قابل توجه، آمالتیا احتمالا حاوی مقدار زیادی یخ آب و همچنین سنگ است.
آمالتیا که در ابتدا با نام مشتری پنجم شناخته می شد (به دلیل اینکه پنجمین قمر مشتری بود که پس از قمرهای به اصطلاح گالیله ایئو، اروپا، گانیمد، کالیستو کشف شد)، از اساطیر یونانی به نام نایاد یا پوره آب نامگذاری شد.
مناسب است که آمالتیا آخرین قمر مشتری بود که توسط فضاپیمای گالیله بازدید شد. این قمر همچنین آخرین قمر مشتری بود که توسط مشاهدات بصری کشف شد، زمانی که برای اولین بار توسط ستاره شناس ادوارد امرسون بارنارد در سپتامبر 1892 با استفاده از تلسکوپ رصدخانه لیک در کالیفرنیا کشف شد.
فضاپیمای گالیله در نهایت در 21 سپتامبر 2005، کمتر از یک سال پس از پرواز خود در آمالتیا، به مشتری سقوط کرد.
تاریخچه فضایی بیشتری می خواهید؟ آرشیو کامل داستان On This Day In Space ما را بررسی کنید و ویدیوهای On This Day In Space ما را در YouTube تماشا کنید.
متن اصلی (انگلیسی)
On this day in space! Nov. 5, 2002: NASA's Galileo spacecraft flies by Jupiter moon Almathea only to find it's a 'pile of icy rubble less dense than water'
On Nov. 5, 2002, NASA's old Galileo spacecraft flew by a small moon called Amalthea and made a surprising find. Here's why it mattered.