در این روز در فضا! 6 نوامبر 1572: یک ستاره شناس آلمانی ابرنواختر تیکو را با چشم غیرمسلح کشف کرد، اما همه فکر می کردند که انفجار کیهانی یک "ستاره جدید" است.

در 6 نوامبر 1572، ستاره شناس آلمانی، ولفگانگ شولر، ابرنواختری را با چشمان خالی خود رصد کرد. او ستاره در حال انفجار را در صورت فلکی Cassiopeia مشاهده کرد. به اندازه زهره روشن بود و حتی در طول روز هم دیده می شد.

ستاره شناسان واقعا گیج شده بودند، زیرا به نظر می رسید که ستاره ای از ناکجاآباد ظاهر شده است. شولر ممکن است اولین کسی باشد که آن را دیده است، اما ستاره شناس دانمارکی تیکو براهه به طور گسترده برای این کشف اعتبار دارد. براهه آن را به تفصیل مطالعه کرد و یک کتاب کامل درباره این به اصطلاح «ستاره جدید» نوشت. سپس به "ستاره تیکو" معروف شد.

در آن زمان، ابرنواخترها هنوز کشف نشده بودند. ستاره تایکو سرانجام در دهه 1940 به عنوان یک ابرنواختر طبقه بندی شد. اکنون دانشمندان فکر می کنند این ستاره کوچکی به نام کوتوله سفید بوده که هزاران سال پیش منفجر شده است. از آنجایی که ستاره تیکو 13000 سال نوری از زمین فاصله دارد، مدتی طول کشید تا کسی بتواند آن را ببیند.

بقایای ابرنواختر تیکو که توسط تلسکوپ فضایی پرتو ایکس چاندرا دیده می شود. (اعتبار تصویر: اشعه ایکس: NASA/CXC/RIKEN & GSFC/T. Sato و همکاران؛ نوری: DSS) چرا مهم بود

ابرنواختر Tycho، که از نظر فنی با نام SN 1572 شناخته می شود، امروزه به عنوان یک ابرنواختر نوع Ia شناخته می شود، که یک انفجار ستاره ای در یک منظومه ستاره ای دوتایی است که در آن یک ستاره کوتوله سفید مواد را از شریک خود دور می کند، سپس منفجر می شود. اما در سال 1572، ابرنواختر تیکو به عنوان چیزی بسیار متفاوت ظاهر شد: یک ستاره جدید درخشان.

در حالی که شولر اولین بار بود، ستاره شناسان دیگر نیز ستاره به ظاهر جدید را در آسمان مشاهده کردند. مشاهدات متعدد تیکو براهه مشهورترین مشاهدات است، در بخش کوچکی چون او کتابی در مورد آنها در "De Stella Nova" (به لاتین "On The New Star") نوشت. در آن زمان، نظریه غالب در بین دانشمندان این بود که ستارگان تغییر ناپذیر هستند، اما اینجا یک ستاره جدید وجود دارد - یک آسمان تغییر یافته.

دانشگاه کالیفرنیا برکلی در سال 2004 نوشت: "ستاره در حال انفجار قرن شانزدهم، که در صورت فلکی Cassiopeia ظاهر شد، حدود دو هفته در نور روز دیده شد و به مدت 16 ماه با چشم غیر مسلح قابل مشاهده بود." سوابق دقیق براهه از درخشندگی و کم نور شدن ابرنواختر اکنون به اخترشناسان اجازه می دهد تا "امضای نور" آن را به عنوان یک ابرنواختر نوع Ia شناسایی کنند."

الکس فیلیپنکو، ستاره شناس، که در سال 2004 پژوهشی را در مورد منشأ ابرنواختر تیکو رهبری کرد، گفت: "این در پایان قرون تاریک در اروپا بود، و این مشاهدات شواهد مهمی بود که آسمان ها تغییر ناپذیر نبودند."

امروزه ستاره شناسان ستاره دیگری را که ممکن است منفجر شود را از نزدیک تماشا می کنند. انتظار می رود این شی که T Corona Borealis یا ستاره شعله ور نامیده می شود در آستانه انفجار در یک نواختر باشد (انفجار ستاره ای که کوچکتر از یک ابرنواختر است و ممکن است ستاره را نابود نکند). یکی از 11 ستاره شناخته شده ای است که در فاصله 100 سال یا بیشتر، انفجارهای نووای مکرر مشاهده شده است.

تاریخچه فضایی بیشتری می خواهید؟ آرشیو کامل داستان On This Day In Space ما را بررسی کنید و ویدیوهای On This Day In Space ما را در YouTube تماشا کنید.