در بزرگ‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین فینال‌های بزرگ، فقط شیرها باور کردند

پنجشنبه، 3 سپتامبر، 20:10، امتیاز نهایی، داکرز 40، هاکس 72

جمعه، 4 سپتامبر، 19:40، امتیاز نهایی، Cats 107، Blues 74

شنبه، 5 سپتامبر، 15:15، امتیاز نهایی، Swans 141، Lions 88

شنبه، 5 سپتامبر، 7:35 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، Crows 90، Bulldogs 68

جمعه، 11 سپتامبر، 20:10، امتیاز نهایی، Dockers 120، Cats 106

شنبه، 12 سپتامبر، 19:35، امتیاز نهایی، Lions 144، Crows 91

جمعه، 18 سپتامبر، 7:40 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، سوانز 71، داکرز 83

شنبه، 19 سپتامبر، 17:15، امتیاز نهایی، هاکس 122، لاینز 131

شنبه، 26 سپتامبر، 14:30، امتیاز نهایی، Dockers 89، Lions 96

یک پیروزی بریزبن برای طعم دادن، یک شکست فریمانتل که زخمی خواهد شد. (گتی ایماژ: مایکل ویلسون)

از کجا شروع می کنی؟ چگونه با چالش درک فینال بزرگ AFL 2026 مقابله می کنید؟

شاید واکنش یک نفر به این بازی، این اوردوز مزخرف یک بازی، بتواند نوعی آزمون رورشاخ باشد.

وقتی به این عکس‌ها نگاه می‌کنید، آیا شیرهای بریزبن و نیروی عظیم اراده، استعداد و اعصاب ظالمانه‌شان را می‌بینید، دستاوردی که با هر چیزی که در دوره مدرن AFL دیده می‌شود مطابقت دارد؟

یا آیا فرومانتل را می‌بینید، تسلی‌ناپذیر و گیج، یک باخت بی‌رحمانه و غیرقابل درک، در میان دلخراش‌ترین باخت‌هایی که در تاریخ بازی به یک باشگاه وارد شده است؟

کدام یک از این روایت ها بیشتر جذب شما می شود؟ چه احساسی شدیدتر از شما بیرون کشیده می شود؟ چون حتما یه چیزی حس کردی هیچ کس که شاهد این فینال بزرگ بود، صرف نظر از وفاداری یا دانش خود از این ورزش، نمی توانست ادعا کند که چیزی احساس نکرده است.

شیرها باورنکردنی ترین پیروزی بزرگ فینال را جشن می گیرند. (گتی ایماژ: کوین رونی)

بسیار مهم است که شما نمی توانید یکی را بدون دیگری داشته باشید. وزن طاقت‌فرسا دستاورد بریزبن باید به جایی برسد، و اتفاقا بر روح Fremantle Dockers افتاد.

ما می‌توانیم با خیال راحت در مورد Dockers در اینجا صحبت کنیم، زیرا می‌توانید مطمئن باشید که هیچ یک از طرفداران طولانی مدت آنها تا زمانی که زنده هستند قدمی برای ورود به این رسانه یا رسانه‌های دیگر در مورد این فینال بزرگ برخواهند داشت.

قبلا فینال‌های بزرگ نزدیکی وجود داشته است، شکست‌های دلخراش، شادی از بین رفته است، درست که آماده فوران بود. ولی هیچی مثل این

همانطور که پاتریک ووس برای جشن گرفتن هدف خود به راه افتاد، در حالی که زنگ ها به نشانه آنچه که مطمئنا باید آخرین زمان Wharfie باشد و در نهایت اشک از انبوه ارغوانی شکنجه شده فوران کرد، هیچ کس احتمالا نمی توانست آنقدر بی عاطفه باشد که اکنون آنها را انکار کند.

پنج دقیقه بعدی در فولکلور فوتبال فرو می‌رود، تا یک میلی‌ثانیه تجزیه و تحلیل می‌شود، اما بلافاصله پس از آن احساس تاری از صدا و رنگ می‌شود. چارلی کامرون جاده های کانتری را به هم زد، زک بیلی یکی را از هیچ جا فشار داد، لوگان موریس بزرگ ترین امتیاز را گرفت و بزرگترین گل زندگی اش را زد.

ویل اشکرافت در میان همه اینها بود، بارها و بارها. با خشونتی که شاید حتی خودش هم نمی دانست که تواناییش را دارد، اما با لطفی که هیچ کس تا به حال شک نکرده است. او آن تیم را از روی بوم خواست، اشکرافت.

او این بار مدال نگرفت، اما اشتباه نکنید. این بهترین ساعت ویل اشکرافت بود.

داکرز یکی از دلخراش ترین شکست های فینال بزرگ تمام دوران را متحمل شد. (گتی ایماژ: رابرت سیانفلون)

زمانی برای فریمانتل وجود نداشت تا آنچه را که برای آنها اتفاق می‌افتاد پردازش کند. ناگهان و بدون اخطار، در جریانی که قرار بود داستان خودشان باشد، قرار گرفتند.

رفته بود. آنجا بود، مال آنها بود. بعد رفت.

جاستین لانگمویر قبل از به صدا درآمدن آژیر پایانی در جعبه مربی گریه کرد. در حال حاضر، او به اندازه صدها هزار داکر در سراسر کشور که با او گریه می کردند، درمانده شده بود.

آنها احتمالا تیم بهتری در آن روز، داکرز بودند. آنها شیرها را در محوطه ها محو کردند، صاحب راه های هوایی و قلمرو شدند. بررسی داخلی بازی با توجه به این واقعیت که Dockers بسیار درست عمل کرده است، تلخ تر خواهد شد.

برای آسودگی بزرگ طرفداران فریمانتل و افراد خنثی، در عرض 15 دقیقه پس از اولین پرش مشخص بود که نورهای بزرگ نهایی احتمالا داکرها را کور نمی کنند.

Fremantle در اوایل به فشارسنج های خود تکیه کرد. چهره های عظیم جاش تریسی و ووس، استعدادهای منحصر به فرد لوک جکسون، انرژی بی امان کالب سرونگ و اندرو بریشاو.

داکرها، در صحنه ای ناآشنا، متعلق بودند. و با آن کار کوچکی که در راه بود، یک فینال بزرگ واقعا بزرگ اجازه پیدا کرد.

بازی در یک جعبه کفش، که در مواقعی در یک اینچ از عمرش فشرده شده بود، لحظات کوتاه مهارت شکستن بازی، مسابقه را بالا برد. هندبال نامرئی اما بسیار واقعی موریس به کای لومان، مورفی رید خطا را با تمیزترین دست‌هایی که می‌توان تصور کرد جبران کرد، کانر مک‌کنا زاویه‌ای را دید که کمتر کسی می‌توانست دید.

هیدن یانگ با دو گل کوارتر سوم روند را تغییر داد. (گتی ایماژ: کوین رونی)

اولین نشانه کوچک نگرانی برای فرئو در کوارتر سوم، پس از یک دوره تسلط که بیشتر از گل‌ها عقب بود، رخ داد. پنجره‌های فرصت در فینال‌های بزرگی مانند این نادر است، و وقتی چارلی کامرون جلوی شیرها را لگد زد، احساس می‌کرد که داکرها یک مسابقه بزرگ را از دست داده‌اند.

اما حتی در آن زمان، فریمانتل پاسخی داشت. هیدن یانگ که در آن روز فوق العاده بود، دو گل پر سر و صدا زد تا دوباره جریان را تغییر دهد. شیرها مشت می انداختند، داکرها آنها را می پوشیدند و آنها را به عقب می فرستادند.

داکرها در آخرین مسابقه برنده کشتی بودند. از دست دادن Treacy از محوطه دروازه درست با شوت واقعی ووس دقایقی بعد مشخص شد. برای همه مقاصد، آنها بالاخره شیرها را کنار گذاشته بودند.

آیا Wharfie Time یک اشتباه بود؟ یکی دیگر از ناشناخته های بزرگ در مورد این بازی. اکنون برای همیشه نفرین شده است، این زنگ ها اکنون بیشتر احتمال دارد که یک حمله نابهنگام PTSD را ایجاد کنند تا الهام بخشیدن به وفاداران فرئو.

آنچه مسلم است این است که شیرها از آن تغذیه می‌کردند و آن را نشانه‌ای می‌دیدند که داکرها به جشن‌ها توجه داشتند، زمانی که پنج دقیقه تعیین‌کننده روی ساعت باقی مانده بود.

این شیرها البته نیازی به دعوت ندارند. اعتماد به نفس و خونسردی و شخصیت مورد نیاز برای بردن این مقام برتر - سفری که فراتر از آن پنج دقیقه پایانی یا این فینال بزرگ حتی در شروع فصل - باعث حسادت کل AFL شده است.

شیرها از غنایم سه پیت لذت می برند. (گتی ایماژ: مایکل ویلسون)

یکی از مشکلات عظمت خاندان در ورزش این است که گاهی اوقات ممکن است چیزهایی برای صحبت کردن تمام شود. هنگامی که به قله صعود کردید و کمپ را برپا کردید، داستان چگونگی رسیدن به آنجا می تواند درخشش خود را از دست بدهد.

آنها این داستان را برای همیشه خواهند گفت. روزی که شیرها بر شکست ناپذیر پیروز شدند، روزی که دنیا بر داکرها فرو ریخت، یکی از بزرگترین و وحشتناک ترین روزهایی که پا تا به حال دیده است.