«در حالی که از در می‌آیم پژمرده می‌شوم»: سفر به میلان برای خرید پنبه، کتانی و ابریشم

شهر مترادف با مد، میلان زادگاه برندهای بزرگی مانند پرادا، ورساچه و آرمانی است و مقر بسیاری دیگر نیز در آن قرار دارد. سالی چهار هفته مد برگزار می‌شود و در طول مدتی که در شهر هستم، بیش از یک مدل باند فرودگاه را می‌بینم که در میان جمعیت پرواز می‌کند.

سبک میلانی رسمی است، با تمرکز بر کیف های دستی طراحان و خیاطی های شیک. من چند روزی است که اینجا هستم و نادیده گرفتن جذابیت مجموعه مد دشوار است. متأسفانه امیدهای من برای کشف لباس اسلیپ ورساچه دهه 1990 یا یک لباس میو میو در یکی از بسیاری از مغازه های قدیمی شهر به سرعت توسط یک قاب نامناسب با اندازه ایتالیایی مسدود می شود. بعد از اینکه امتحان کردن در اتاق رختکن به گیر افتادن ساق پا در یک شلوار جین روانگردان دولچه و گابانا به قیمت 90 یورو ختم شد، با کیارا سودینی، صاحب Hello Vintage، صحبت می کنم.

کیارا یک آرشیویست سابق مد، تمایل من برای درگیر شدن در چیزی را که او دومین سرگرمی مورد علاقه میلان می نامد، خرید، درک می کند. (اولین مورد، سرو غذای قبل از شام است.)

به عنوان یک خیاطی سرگرمی، برای من خرید پارچه راه رو به جلو است. در حالی که میلان یک مکه برای محصول نهایی است، همچنین مرکزی برای مواد خام است. کیارا قبل از اینکه توصیه هایش را به من بدهد، به سختی فکر می کند و آنها را روی یک Post-it زرد می نویسد. اولین بار در لیست، Fonte Della Moda است که توسط خانواده اداره می شود، در Via Marcello Malpighi در منطقه زیبا Porta Venezia.

چند کیلومتر دورتر است، بنابراین من مستقیما آنجا راه می روم. قدمی در داخل این مغازه کوچک قدمی به تاریخ مد ایتالیا است. صدها پیچ و مهره پارچه روی قفسه‌های کف تا سقف چیده شده‌اند، هزاران زیورآلات و کشو و کشو دکمه‌ها، و همه چیز با دست فهرست‌بندی شده است. گابریل، که به دخترش مونیکا کمک می‌کند تا مغازه را اداره کند، سه کلاسور بزرگ نمونه پارچه را به من می‌دهد تا از آن‌ها بروم.

ایتالیایی من محدود است، اما زبان پارچه بصری است و به راحتی رمزگشایی می شود. لینو برای کتان، کوتون برای پنبه و ستا برای ابریشم. در حالی که صفحات گینگه کتانی، پنبه‌های شیک و پوپلین گل‌دار را ورق می‌زنم، گابریل کیسه‌های دکمه‌های مرواریدی را مرتب می‌کند و مونیکا در مورد پدربزرگش که برای اولین بار مغازه را در سال 1945 افتتاح کرد، به من می‌گوید.

او می‌گوید: «در گذشته مغازه‌های پارچه‌فروشی بسیار بیشتری وجود داشت. اما مد سریع و افرادی که خودشان لباس‌هایشان را درست نمی‌کنند، همه چیز را تغییر داده است. من نمی‌توانستم بدون کرایه فروشگاه پاپ آپی که در همسایگی خود داریم ادامه دهم، اما مهم است که این کار را انجام دهم. این برای من و خانواده‌ام سابقه دارد.»

مونیکا به دنبال یافتن مقداری کش برای مشتری دیگر است و مطمئن نیستم چه می‌خواهم، به رستوران همسایه، پسا پابلیکا، می‌روم تا یک لیوان شراب سفید و بهترین پنینی زندگی‌ام، نان تست با گوجه‌فرنگی، خامه استراسیاتلا و تپناد زیتون بخورم.

خرید پارچه به مهارت‌های متفاوتی از خرید لباس نیاز دارد و من به عنوان یک مبتدی، هنوز هم وقتی با انتخاب‌های زیاد احاطه می‌شوم گیج می‌شوم. در نیاز به الهام، به Bivio می روم، یک مغازه طراحان دست دوم معروف با چهار فروشگاه در سراسر شهر. نزدیکترین آنها فقط چند دقیقه با Via Lambro فاصله دارد. با انتخاب لباس‌های نخی گشاد با طرح‌های برجسته و کشیده شده به ردیف روسری‌های ابریشمی گوچی به قیمت ۱۰۰ یورو، متوجه شدم که می‌خواهم الگوهای روشن را برای کار به خانه بیاورم نه رنگ‌های ثابتی که بیشتر کمد لباس من را تشکیل می‌دهند.

Emporio Tessile ایستگاه بعدی پارچه من در Via Pier Lombardo در ناحیه Porta Romana است. درست قبل از بسته شدن به آنجا می رسم. جلوی مغازه با اثاثه یا پارچه های روغنی پوشانده شده است، بنابراین به اتاق های پشتی می روم که به مواد آرایشی اختصاص داده شده است. در اینجا، صدها رول پارچه به ارتفاع 20 فوت روی هم چیده شده است.

مارتینو، یک فروشنده جوان، که مرا به سمت دیواری از نمونه های روی جا کلیدی راهنمایی می کند، به این سوال که چگونه هر کسی می تواند هر چیزی را انتخاب کند، در حالی که من فقط می توانم کسری از چیزهای موجود را ببینم، پاسخ داده می شود. قبل از اینکه چشمانم به پیچ و مهره های ابریشم افسانه ای کشیده شود، از پنبه های زیبا و کتانی های راه راه نگاه می کنیم. ایتالیا به خاطر ابریشم هایش، به ویژه نواحی اطراف دریاچه کومو، در یک ساعت شمال میلان، مشهور است.

مارتینو که مشتاق یکی از معروف‌ترین محصولات کشورش است، رولی را باز می‌کند که با شیرها و گورخرهایی که در بستر سرخس‌ها پرسه می‌زنند، چاپ می‌کند. متری 45 یورو است، و من آن را به عنوان یک دامن کامل تصور می‌کنم، با کمر باریکی که در هر قدم می‌چرخد. ابریشم لغزنده است و مهارت‌های من هنوز وجود ندارد، بنابراین من روی یک پنبه راه راه قرمز و سفید پررنگ که مرا یاد لباس شنای دهه 1930 می‌اندازد فرود می‌آیم و سه متر را به قیمت 57 یورو می‌خرم.

صبح روز بعد، با عبور از جنگل عمودی، به منطقه Porta Nuova می روم. یکی از ویژگی‌های بارز معماری معاصر در میلان، آسمان‌خراش‌های دوقلو است که توسط استفانو بوئری طراحی شده‌اند و اکنون بیش از ۸۰۰ درخت و هزاران درختچه و گیاه را در خود جای داده‌اند. این یک استراحت زیبا در یک شهر شلوغ است. من یکی از اولین افرادی هستم که در Tessuti e Scampolii، که به انگلیسی به پارچه و ضایعات ترجمه می‌شود، هستم.

فلورانس مانند یک محلی: راهنمای نهایی برای خوردن و نوشیدن، از یک غذای ماکارونی 6 یورویی تا غذاهای عالی توسکانی

این مغازه در دو طبقه گسترده شده است، تا کنون بزرگترین مغازه پارچه فروشی است که من تا به حال در آن حضور داشته ام. هر ترکیبی از رنگ و پارچه در اینجا وجود دارد: الیاف طبیعی و همچنین رول هایی از وینیل، چرم، ارگانزا، پلی استر، ابریشم مصنوعی و سبدهایی از بقایای با قیمت مناسب که بر حسب وزن فروخته می شوند. شروع به شلوغ شدن با مردم محلی می کند و به محض ورود و احوالپرسی به دوستان خود، بوونگیوورنو را صدا می کنند.

معاملاتی در اینجا وجود دارد، اما ظرفیت تصمیم‌گیری من ضعیف شده است، بنابراین قبل از آخرین مغازه‌ام در کافه گوریل مجاور یک قهوه سرد می‌خورم. این موردی است که توسط ویتوریو جیومو، بنیانگذار گروه طراحی پارچه میلان، و یک خریدار پارچه خبره که چندین دهه در این صنعت کار کرده است، توصیه شده است. ما تلفنی چت می کنیم و او مرا به Tessuti Lagosta در Piazzale Lagosta، ​​مکانی لوکس که در سال 1957 افتتاح شد، راهنمایی می کند.

در پنجره زیر سایه بان قرمز یکی از زیباترین پارچه هایی است که تا به حال دیده ام: کتانی اخرایی رنگ با گل های جسورانه گلدوزی شده. متری 85 یورو است. از در که وارد می شوم غمگین می شوم. پائولا، که 10 سال است اینجا کار می کند، من را نشان می دهد. او به من می گوید که بیشتر دانشجویان مد و خیاطان هستند که به اینجا می آیند. مغازه دو بار در سال مواد جدید را سفارش می دهد، اغلب در دسته های کوچک، بنابراین می توان پارچه های منحصر به فرد را در اینجا پیدا کرد.

این بهترین مکان و بصری ترین مکان برای مرور است که در میلان بوده ام. من یک تکه ابریشم سبز با گل‌های بنفشه را به عنوان سوغات می‌خرم و قول می‌دهم برای پشم‌های شاه ماهی قدیمی ایتالیایی که نظرم را به خود جلب می‌کند با قیمت 19 یورو برگردم.

در نیاز به تجدید، مترو را به ترمه د مونتل، یکی از بزرگترین اسپاهای حرارتی اروپا، در نزدیکی استادیوم فوتبال سن سیرو می رسانم. د مونتل که در محوطه اصطبل های هنر نو در اوایل قرن بیستم ساخته شد، سال ها بازسازی شد و سال گذشته افتتاح شد. اگر میلانی‌ها نتوانند آخر هفته به سمت شمال به دریاچه‌ها بروند، به اینجا می‌آیند. آب های حرارتی از عمق 396 متری زیرزمین پمپاژ می شوند و به استخرهای آبی می ریزند که به طور متفاوتی برای شناور، آرامش و "شوک سرد" در 22 درجه طراحی شده اند.

هنگام ورود، یک جفت لغزنده بژ، یک روپوش سفید و یک حوله سفید به من می دهند. به زودی، من یکی از بسیاری از افرادی هستم که با لباس یکنواخت بین صندلی‌های آفتاب‌گیر، استخر و سونا حرکت می‌کنند.

کشف جذابیت شمال ایتالیا: کاوش در پنج شهر زیبا تنها در پنج روز

پس از روزها رنگ کالیدوسکوپی، مشاهده پارچه سفید روی پوست برهنه احساس آرامش می کند. منطقی است که چرا برخی از طراحانی که بهترین پارچه ها را در اختیار دارند، مانند جاناتان اندرسون، مدیر خلاق دیور، یا سارا برتون، که همان نقش را در Givenchy بر عهده دارد، به ندرت از پیراهن های نخی و شلوار جین دیده می شوند.

روزانا کونی مهمان ترمه دی مونتل بود