در حالی که جنگ ایران در حال سوختن است، به نظر می رسد اریتره دور افتاده از سرما وارد خاک شده است

آسمارا، 5 اکتبر - وقتی حلیمه محمد شش ساله بود، والدینش او را در صحرا در مدرسه انقلاب رها کردند، جایی که فرزندان مبارزان چریکی اریتره در حالی که والدینشان برای استقلال می جنگیدند بزرگ شدند.

مبارزان مجروح در حالی که تفنگ به دست نداشتند دستور زبان را آموزش می دادند. مادران و پدران به ندرت قبل از ذوب شدن در کوه ها و بیابان های جنگی ظاهر می شدند که سه دهه قبل از جدایی اریتره از اتیوپی در سال 1993 ادامه داشت.

حلیمه، 56 ساله، اکنون وزیر آموزش و پرورش اریتره است، جایی که آن مبارزه انقلابی هنوز به شدت بر سر یکی از منزوی ترین و پرجمعیت ترین جوامع روی زمین است.

او بر یک سیستم آموزشی که آینده کودکان کشور را در خدمت دولت قرار می دهد، رهبری می کند. همه نوجوانان باید در پایان دوره دبیرستان تحت آموزش ارتش قرار بگیرند، قبل از اینکه نقش های اجباری و اغلب به مدت نامحدود در ارتش یا خدمت ملی، عمدتا مشاغل غیرنظامی با دستمزد کم مانند تدریس و پلیس به آنها اختصاص داده شود.

حلیمه به رویترز گفت: "همه فارغ التحصیلان مدارس حداقل شغلی برای کار پیدا می کنند و حقوق خود را می گیرند. و در عین حال به کشور خدمت می کنند." اگر قرار است آزادی بیشتری داشته باشید، ابتدا باید یک کشور داشته باشید، باید امنیت ملی داشته باشید، زیرا ما برای اریتره هزینه زیادی پرداختیم.»

اریتره مدت‌هاست که توسط غرب منزوی شده است، که این کشور شرق آفریقا را در زمره سرکوب‌گرترین کشورهای جهان می‌داند، در حالی که دولت در آسمارا خود سیاست انزوای سیاسی و اقتصادی را دنبال کرده است. از زمان تبدیل شدن این کشور به یک کشور مستقل در دهه 1990، هیچ انتخاباتی برگزار نشده است. رسانه‌های مستقل در سال 2001 تعطیل شدند. صدها هزار نفر از اریتره‌ای محدودیت‌های شدید سفر را که اکثر شهروندان در سن کار را از خروج از کشور و فرار به خارج از کشور منع می‌کند، نادیده گرفته‌اند.

این کشور کوچک با جمعیتی کمتر از 4 میلیون نفر با این وجود در سال جاری، در طول جنگ ایران، به دلیل خط ساحلی 1000 کیلومتری خود در امتداد مسیر کشتیرانی دریای سرخ بین مدیترانه و آسیا، اهمیت ژئوپلیتیک جدیدی پیدا کرده است. این مسیر جایگزینی حیاتی برای تنگه هرمز است، که مسیر اصلی صادرات محموله‌های انرژی خلیج‌فارس قبل از بسته شدن آن در اثر درگیری بود.

حملات شبه‌نظامیان حوثی تحت حمایت ایران به کشتی‌های تجاری دریای سرخ در یمن، که رو به روی اریتره در امتداد تنگه جنوبی مسیر است، آب‌های اریتره را به طور بالقوه امن‌ترین کریدور ترانزیتی تبدیل کرده است.

موریتی موتیگا، مدیر برنامه آفریقا در گروه بحران بین‌المللی، یک اندیشکده مستقر در بروکسل، گفت: «اریتره بر روی برخی از داغ‌ترین املاک و مستغلات جغرافیایی جهان نشسته است. جنگ در خلیج، اهمیت دریای سرخ را به عنوان یک خروجی جایگزین برای آن منطقه برجسته کرده است.

نشانه هایی از گرم شدن روابط با جهان وجود دارد: هفته گذشته، واشنگتن تحریم های خود علیه اریتره را که به دلیل نقش ارتش این کشور در درگیری تیگری در اتیوپی در سال های 2020-2020 اعمال شده بود، لغو کرد. وزارت خارجه آمریکا اعلام کرد که دولت ترامپ این تصمیم را "برای پیشبرد منافع منطقه ای آمریکا" گرفته است.

رویترز در سفر اخیر خود به اریتره با چند شخصیت ارشد دولتی و همچنین ده ها اریتره ای در داخل و خارج از کشور مصاحبه کرد تا تصویری از جامعه ای که عمدتا از دنیای مدرن جدا شده است را جمع آوری کند.

مقامات یک پیام ثابت را منتشر کردند: آنها گفتند اریتره آماده تعامل و تجارت است. این کشور آماده است تا به روی سرمایه گذارانی که مشتاق استفاده از طلا، مس و پتاس آن هستند، باز شود. این کشور به دنبال اصلاح نظام آموزشی خود است تا به جوانان در مورد سرنوشت خود نظر بیشتری بدهد.

با این حال، در زیر این آرزوها، دولتی نهفته است که بر اساس اعتقاد آهنین رهبرانش شکل گرفته است که بقای ملی به امنیت داخلی و هوشیاری شدید نظامی در برابر اتیوپی، همسایه بزرگترش بستگی دارد.

در سال‌های اخیر، کشورها بر سر درخواست‌های اتیوپی محصور در خشکی مبنی بر اینکه اریتره به آن دسترسی تجاری و دریایی به دریای سرخ، به‌ویژه بندر عساب در نزدیکی مرزشان بدهد، اختلاف داشتند. اتیوپی که برای چندین دهه قبل از جدا شدن اریتره به خط ساحلی دسترسی داشت، دسترسی دریایی را به عنوان موضوعی فوری برای امنیت ملی انتخاب کرده است. در همین حال، آسمارا گفته است که می ترسد آدیس آبابا تلاش کند عساب را به زور تصرف کند.

گتاچو ردا، مشاور نخست وزیر اتیوپی در امور منطقه، گفت آدیس آبابا هرگز تهدیدی به استفاده از زور یا نقض حاکمیت اریتره نکرده است. او گفت که اریتره به دلیل آمادگی اش برای تامین بودجه شورش ها در اتیوپی، یک تهدید امنیتی است، ادعایی که اسمارا آن را رد کرد.

گتاچو گفت که دسترسی به دریای سرخ برای اتیوپی، کشوری با 130 میلیون نفر، یک ضرورت اقتصادی است و دولت او مایل است با اریتره به توافقی صلح‌آمیز مانند قرارداد اجاره بلندمدت برای استفاده از بنادر دست یابد.

هفته گذشته، این کشورها روابط دیپلماتیک خود را قطع کردند و اتیوپی دیپلمات های اریتره ای را اخراج کرد و اسمارا نیز به تلافی آن پرداخت.

اریتره همیشه از غرب منزوی نبوده است. این کشور در سالهای پس از استقلال خود از روابط دوستانه با ایالات متحده و چندین کشور اروپایی برخوردار بود، قبل از اینکه روابط دیپلماتیک در سال 2001 با سرکوب مخالفان سیاسی و روزنامه نگاران از بین رفت.

آسمارا، پایتخت ارتفاعات اریتره، شهری به نظر می رسد که در زمان معلق شده است.

مردان مسن، که بسیاری از آنها جانبازانی با ویلچر یا عصا دارند، هنگام غروب روی ماکیاتوها در زیر تابلوهای ایتالیایی محو شده در بار ویتوریا و بار آمریکا، میراث حکومت استعماری ایتالیایی که قبل از کنترل اتیوپی بود، درنگ می‌کنند.

دسترسی به اینترنت کاملا کنترل شده پراکنده و کند است. تعداد کمی از مردم حوصله خیره شدن به تلفن را دارند. جوانان بطری های آبجو بدون برچسب را از کارخانه دولتی می نوشند. در بحبوحه سهمیه بندی شدید سوخت توسط دولت، تقریبا هیچ خودرویی در خیابان ها دیده نمی شود، به جز چند تاکسی آسیب دیده که در شرایط اقتصادی که به دلیل دهه ها تحریم غرب جان سالم به در برده اند، زنده مانده اند.

حتی زمانی که وزرا از اصلاحات و تعامل صحبت می کردند، بسیاری از مردم عادی اریتره تمایلی به بحث در مورد سیاست نداشتند.

مکالمات اغلب به همین شکل خاتمه می یابد. یک نگاه از روی شانه. صدایی پایین تر یه لبخند مودبانه هنگامی که سؤالات به خدمات ملی یا آزادی های سیاسی تبدیل شد، چندین نفر گفتند: «بهتر است این کار را نکنیم. دیگران تنها در صورت عدم شناسایی موافقت کردند که صحبت کنند.

با قدم زدن در یک محله مسکونی در آسمارا، صدای تشویق از یک سینمای قدیمی خارج شد. جلسه اطلاع رسانی ساوا در حال برگزاری بود.

کمتر از ساوا، یک اردوگاه نظامی دورافتاده در صحرای نزدیک مرز با سودان، تنش‌هایی را که بر بافت کشور پاره می‌کند، تجسم می‌کند. این جایی است که نوجوانان باید برای تکمیل سال آخر دبیرستان خود بروند و آموزش نظامی را طی کنند.

در سینما، صفوف نوجوانان به دلیل ترک خانه به سمت ساوا با صحنه‌ای مواجه شدند که در آن زن جوانی با کلیک بر روی یک پاورپوینت پر از عکس‌های دانش‌آموزانی با لباس‌های استتار، در حال راهپیمایی و مطالعه در کلاس‌های درس بود.

مجری، لونا ارمیاس 24 ساله، شلوار جین پوشیده بود، عینک آفتابی به سرش زده بود و بندهایی که هنگام لبخند زدن چشمک می زد. با اشتیاق صحبت می کرد.

او پس از آن به رویترز گفت: «من در سال 2019 آنجا بودم. "این به شما می آموزد که به خودتان تکیه کنید. شما پول و زمان خود را مدیریت می کنید. با مردم از هر بخش از اریتره ملاقات می کنید."

میوز گفت 17 ساله بود که تصمیم گرفت ترجیح می‌دهد به جای گزارش دادن به ساوا شرکت کند. او مطمئن بود که اگر بماند، زندگی اش هرگز مال خودش نخواهد بود.

او تقریبا چیزی بسته بندی نکرد. او زیر پوشش تاریکی از خانه دور شد و امیدوار بود قبل از دستگیری مقامات از مرز با اتیوپی عبور کند.

میوز گفت که شش ماه بعد را در زندان گذراند. او افزود که وقتی آزاد شد، او را به خانه فرستادند. او در عوض در ارتش به عساب، بندر دریای سرخ اعزام شد.

او پیش از رسیدن به یکی دیگر از کشورهای آفریقای شرقی، جایی که رویترز با او مصاحبه کرد، از صحرای تاول زا داناکیل به اتیوپی گذشت. این سفر برای او هزاران دلار هزینه داشت که به قاچاقچیان پرداخت شد، پولی که از اقوامش که قبلا در خارج از کشور زندگی می کردند، قرض گرفته بود.

رویترز اسناد پناهندگی میوز را بررسی کرد و با سه نفر از اعضای خانواده که داستان او را تایید کردند صحبت کرد. این خبرگزاری به طور مستقل نمی‌توانست تمام عناصر اکانت این نوجوان را که خواستار مخفی کردن نام کامل و مکان او شده بود، تأیید کند.

داستان او منحصر به فرد نیست. بر اساس گزارش سازمان ملل، بیش از 679000 اریتره ای به عنوان پناهنده یا پناهجو در خارج از کشور زندگی می کنند که بخش قابل توجهی از جمعیت کوچک این کشور است. دیده‌بان حقوق بشر و بسیاری دیگر از گروه‌های حقوق بشری می‌گویند که چشم‌انداز طولانی‌مدت خدمت اجباری، نسل‌های جوان را به فرار سوق داده است و اغلب سفرهای خطرناک در سراسر صحرا و دریای مدیترانه را به خطر می‌اندازد.

دولت اریتره در مورد جزئیات حساب Muse اظهار نظری نکرد، اگرچه گفت که پناهجویان معمولا ادعاهایی را برای دریافت پناهندگی جعل می کنند.

دولت با ارقام سازمان ملل مخالفت کرد و گفت که بخش قابل توجهی از کسانی که به عنوان پناهنده طبقه بندی می شوند، در واقع از کشورهای همسایه هستند که به عنوان اریتره ای ظاهر می شوند تا از پناهندگی سریع و مزایای اجتماعی برخوردار شوند. در این بیانیه آمده است که جوانان اریتره ای اساسا توسط خدمات ملی رانده نشده اند، بلکه توسط عوامل خارجی از جمله انگیزه های اقتصادی، اتحاد مجدد خانواده ها و سیاست های سخاوتمندانه پناهندگی در غرب به خارج از کشور کشیده شده اند.

به گفته سازمان ملل، آلمان، سوئیس، سوئد، بریتانیا و ایالات متحده از جمله محبوب ترین مقاصد غربی برای پناهجویان و پناهجویان اریتره ای هستند.

همه کسانی که می خواهند ترک کنند موفق به انجام این کار نمی شوند.

در اسمره، رویترز با یک مهندس مکانیک ملاقات کرد که در میان دانشجویان ساوا برای کسب نمرات عالی بود و به همین دلیل اجازه حضور در دانشگاه را پیدا کرد. او مشتاقانه در مورد مهندسی آلمان صحبت می کرد. او آرزو داشت روزی برای مرسدس بنز کار کند. در عوض، او به عنوان مکانیک خودرو به یک شغل دولتی منصوب شد.

او گفت: «شما آنچه را که می خواهید مطالعه نمی کنید. حتی اگر دانشگاه را تمام کنید، اغلب در رشته خود کار نمی کنید.

مقامات آسمارا اظهار داشتند که دولت‌های غربی و گروه‌های حقوق بشر مدت‌هاست که با نادیده گرفتن فشارهای امنیتی که کشور از سوی اتیوپی با آن مواجه است، برنامه خدمات ملی اریتره را که یکی از آشفته‌ترین روابط آفریقا با آن است، نادرست معرفی کرده‌اند.

اریتره از جنگ 30 ساله استقلال بیرون آمد که ده ها هزار نفر از هر دو طرف را کشتند، اما هفت سال بعد درگیری ویرانگر مرزی با همسایه خود را آغاز کرد. خشونت های منطقه ای مداوم حس بسیج دائمی را در داخل دولت جوان تقویت کرده است.

حلیمه، دختری که یک عمر پیش در صحرا رها شده بود، اکنون پشت میز چوبی صیقلی در وزارت آموزش و پرورش در آسمارا نشسته است که در کازا دل فاسیو قرمز رنگی که در زمان استعمار به عنوان مقر اریتره حزب ملی فاشیست ایتالیا ساخته شده است، قرار دارد.

او با داشتن چهار فرزند، ناامیدی جوانان اریتره ای را رد نمی کند. او می گوید که هدف نهایی او جایگزینی خدمت اجباری ملی با دانشکده های حرفه ای و مدارس فنی است. اما همه طرح ها تابع امنیت ملی است.

او گفت: "اول باید به اریتره فکر کنیم. ما باید از آن محافظت کنیم." "به عنوان یک مادر، ابتدا باید به اریتره فکر کنم." رویترز