در حالی که مسی از بازی های بین المللی خارج می شود، رونالدو زیر ابر می ماند

آنها دو بازیکنی هستند که دو دهه اخیر را تعریف کرده اند. با محبوبیت، تجاری و مسلط شدن فوتبال در چشم انداز فرهنگی و ورزشی، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی قله های دوقلوی آن باقی ماندند.

همراه با آن، پست های بی پایان رسانه های اجتماعی، داستان ها و بحث ها در مورد اینکه چه کسی بهتر است، آمده است. آیا مسی در جام جهانی و دو قهرمانی در کوپا آمریکا با آرژانتین بر قهرمانی رونالدو در یورو 2016 و دو قهرمانی لیگ ملت ها برتری دارد؟ یا اینکه تعداد گل های پرتغالی بیشتر به معنای بیشتر است؟ افتخارات باشگاهی آنها چطور؟

این اساسا یک بحث ذهنی است و هرگز قابل حل نیست. باید دید که آیا این در مورد اختلاف عمومی بین رونالدو و سرمربی پرتغالی اش خورخه ژسوس نیز صادق است یا خیر.

روز سه شنبه مسی در بیست و هشتمین بازی خود برای آرژانتین گل صد و بیست و ششم را به ثمر رساند. رونالدو کمی قبل از این کار، بیانیه ای 2000 کلمه ای منتشر کرد که در آن از ترک تیم ملی خودداری کرد اما گفت که بین او و مربی "اعتماد مطلق" وجود دارد.

اظهارات رونالدو به بازی اخیر پرتغال مقابل نروژ اشاره دارد که در آن او گفت که ابتدا باید استراحت کند و قبل از اینکه از او خواسته شود به عنوان بازیکن تعویضی بدون اینکه هرگز وارد زمین شود، او را گرم کند. مهاجم 41 ساله برای باقیمانده تعطیلات بین المللی از اردوی تیم دور شد اما گفت این داستان تمام نشده است.

رونالدو که در تیم النصر عربستان بازی می کند، گفت: "من می توانم به همه هوادارانم و طبیعتا به همه پرتغالی ها قول بدهم که یک یا چند بازی خداحافظی خواهیم داشت. برای آن زمان وجود دارد."

رونالدو گفت: علیرغم نقض مطلق اعتماد به حرف مربی، همانطور که هر کسی که شاهد این گفتگوها بود می تواند تأیید کند، من نباید این کار را می کردم. "مسئولیت کاملا با من است. من یک بار دیگر از مردم پرتغال عذرخواهی می کنم، اما شکستن حرف یک نفر برای من تأثیر تعیین کننده ای دارد."

او قبل از اینکه بپذیرد ممکن است نیاز باشد مربی یا فدراسیون او را تنبیه کنند ادامه داد: «احساس می‌کردم که از آن نقطه به بعد، ماندن من فقط به گروه آسیب می‌زند و کاری را که همیشه گفته بودم اگر احساس مفید بودن نکنم انجام می‌دهم: چمدان‌هایم را برداشتم و رفتم.»

با صحنه های احساسی روزاریو آرژانتین فاصله زیادی داشت. به جای عصبانیت و سرزنش، احساسات غالب در آنجا شکرگزاری، دلتنگی و اندوه بود.

مسی که اکنون فوتبال باشگاهی خود را برای اینتر میامی در ایالات متحده بازی می کند، به 80000 هوادارش گفت: "دیگر نیامدن عمیقا دردناک خواهد بود. قسم می خورم که دوست دارم تا آخر عمرم بازی کنم، زیرا بازی برای تیم ملی آرژانتین زیباترین اتفاقی است که می تواند برای شما بیفتد."

برای برخی، شب‌های متضاد خلاصه‌ای از این جفت را ارائه می‌کرد. رونالدو که به طور طبیعی استعداد کمتری نسبت به همتای خود دارد، با تمرکزی منحصر به فرد از استعدادهای خود نهایت استفاده را کرده است که بسیاری معتقدند اغلب باعث می شود که او خود را بر تیم اولویت دهد. او پیش از این نیز برخوردهای مشابهی با مدیران و سرمربیان داشته است، از جمله ژوزه مورینیو در رئال مادرید، اریک تن هاگ در منچستریونایتد و مربی پرتغال در جام جهانی 2022، فرناندو سانتوس.

هدف بسیار مورد بحث رونالدو برای رسیدن به 1000 گل حرفه ای توسط برخی به عنوان شواهد دیگری از اینکه انگیزه های او در کجا نهفته است، تلقی می شود.

او در دسامبر گذشته گفت: "می دانید هدف من چیست. من می خواهم جام ها را ببرم و می خواهم به آن عدد (1000 گل) که همه شما می دانید برسم. اگر مصدومیتی نداشته باشم، مطمئنا به این عدد خواهم رسید." او در حال حاضر در 979 است.

برای دیگران، این همان چیزی است که برای بهترین بودن لازم است. در حالی که شخصیت آرام مسی و امتناع عمومی از اجرای زندگی خود در ملاء عام نشان از شخصیت متواضع تری دارد که روی کمک به تیم متمرکز شده است، بدون شک نبوغ او تیم های اطرافش را تغییر داده است. در جام جهانی 2026، او به سختی موفق شد به مرحله نهایی برسد، اما همچنان آرژانتین نسبتا محدود را با هشت گل به فینال رساند.

دیگر هیچ گلی برای مسی برای آرژانتین وجود نخواهد داشت و علیرغم وعده های او، هیچ اطمینان مطلقی مبنی بر اینکه جهان دوباره رونالدو را با پیراهن پرتغال خواهد دید، وجود نخواهد داشت. در حال حاضر، هر دو به تیم های باشگاهی خود برمی گردند تا سال های گرگ و میش خود را به دور از شدت لیگ های برتر اروپا انجام دهند. اما هر کجا که از اینجا بروند، کانون توجهات همچنان دنبال خواهد شد.