در داخل شهر ویران شده خط مقدم که روسیه می خواهد اوکراین از آن دست بکشد

واحد پهپاد پیکی بلایندرز اوکراین کلاه‌های مسطح می‌پوشد، که نشانه‌ای از مجموعه تلویزیونی فرقه‌ای است که نام خود را از آن گرفته‌اند.

خطرات در اسلویانسک از ابتدا مشخص است.

تتیانا به ما می گوید: "اگر من بگویم فرار کن، تو فرار کن." او و همکارش یاشا ما را به شهری همراهی می‌کنند که اکنون تحت بمباران مداوم هواپیماهای بدون سرنشین، موشک‌ها و بمب‌های گلاید روسیه است.

وقتی وارد شهر می‌شویم هوا بارانی و ابری است و اسکورت‌های نظامی ما به این هوا «خوب» می‌گویند، یعنی برای هواپیماهای بدون سرنشین بد است.

اما تهدید هنوز وجود دارد، و یاشا چشمانش را به آسمان نگاه می‌کند، در حالی که تتیانا 21 ساله تلفن خود را برای یافتن آخرین اطلاعات نظامی در مورد تهدیدات احتمالی از هوا جستجو می‌کند.

آنها اعضای یک واحد هواپیماهای بدون سرنشین هستند که خود را Peaky Blinders می نامند و نشان متمایز آنها یک کلاه صاف است که توسط سریال تلویزیونی بی‌بی‌سی محبوبیت پیدا کرده است، اگرچه مال آنها استتار شده است.

اسلویانسک یکی از چهار شهری است که "کمربند قلعه" اوکراین را تشکیل می دهد - سیستمی از خطوط دفاعی به شدت تقویت شده در بخش هایی از منطقه شرقی دونتسک که هنوز تحت کنترل آن است.

روسیه از کیف می‌خواهد که شهرهای قلعه را رها کند و آنها در مذاکرات بر سر توافق صلح احتمالی که پس از 9 ماه بین اوکراین، روسیه و ایالات متحده در ابوظبی از سر گرفته شده است، محور هستند.

اوکراینی‌ها نگرانند که انجام این کار، پیشروی بیشتر روسیه را به سمت غرب، از جمله تا پایتخت کیف، بسیار آسان‌تر کند.

بخش بسیار کمی از شهر توسط ماه‌ها بمباران سنگین آسیبی ندیده است

هنگامی که وارد شهر می شویم، وسایل نقلیه خود را زیر پوشش درختان پنهان می کنیم و با پای پیاده به بیرون می رویم. یاشا یک تفنگ ساچمه ای حمل می کند - آخرین راه حل برای سرنگونی پهپادهای روسی. در توقف زبان انگلیسی، تتیانا به ما می گوید پیاده روی ایمن تر از سفر با ماشین است.

وسایل نقلیه رها شده خیابان‌ها را پر می‌کنند - اخیرا توسط پهپادهای دید اول شخص روسی که از راه دور کار می‌کنند نابود شده‌اند. توری ضد پهپاد که جاده ها را می پوشاند هیچ تضمینی برای ایمنی نیست.

تتیانا ویدیویی را که چند روز قبل از آن گرفته شده در گوشی خود به ما نشان می دهد.

می‌توانید صدای وزوز چندین هواپیمای بدون سرنشین را در بالای سر او بشنوید، و سپس صدای شلیک سلاح‌های سبک را در حالی که نیروهای اوکراینی تلاش می‌کنند آنها را ساقط کنند، بشنوید. تتیانا اذعان می‌کند که می‌تواند ترسناک باشد، اما توضیح می‌دهد که چگونه احساس می‌کرد مجبور به کمک به کشورش بود و رویاهایش برای تبدیل شدن به یک خواننده اپرا را رها کرد.

اسلویانسک اکنون پوسته ای از خود سابق خود است. تعداد بسیار کمی از ساختمان ها آسیب ندیده اند و بسیاری از آنها به ویرانه تبدیل شده اند.

تتیانا مدرسه‌ای را به ما نشان می‌دهد که اخیرا توسط بمب‌های روسی تخریب شده است. در سراسر جاده یک سوراخ در یک بلوک مسکونی متروکه وجود دارد. شیشه های شکسته کف پیاده رو را پر کرده است. معدود مغازه‌هایی که هنوز کار می‌کنند، تخته‌بندی شده‌اند - تشخیص آنچه هنوز باز است دشوار است. اکثر آنها بسته شده اند.

تتیانا می‌گوید روس‌ها هر کاری می‌کنند تا مردم را بترسانند و از شهر بیرون کنند. او می‌گوید: "این استراتژی آنهاست - وادار کنند مردم در هرج و مرج ترک کنند، آخرین وسایل خود را جمع کنند و در میان ترس و رنج عظیم فرار کنند. آنها می خواهند مردم جایی برای زندگی نداشته باشند".

این یک الگوی آشنا است که قبلا در سایر شهرها و شهرهای اوکراین در دونباس - مانند پوکروفسک و باخموت - دیده شده است. اینها اکنون شهرهای ارواح هستند که به ویرانه تبدیل شده اند، اما در نهایت به دست روس ها می افتند.

روسیه در حال حاضر نزدیک به 90 درصد از دونباس - متشکل از مناطق لوهانسک و دونتسک - را تصاحب کرده است، اما پیشرفت‌های این کشور در سال جاری در مقابل مقاومت شدید اوکراین متوقف شده است.

علیرغم امتناع ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین از واگذاری این سرزمین، کاخ سفید در مورد گفتگوهای احیا شده در ابوظبی نظر مثبتی دارد.

به گفته ستاد کل اوکراین، اکتبر مرگبارترین ماه برای سربازان روسیه از زمان آغاز تهاجم تمام عیار این کشور بوده است – با بیش از 54000 کشته یا زخمی. با وجود این، نیروهای روسی هنوز زندگی در شهرهای کمربند قلعه را تقریبا غیرممکن می کنند.

ایرینا که در یکی از آخرین کافه های باقی مانده شهر کار می کند، یکی از معدود ساکنانی است که تصمیم به ماندن گرفت.

قبل از جنگ، اسلویانسک شهری با بیش از 200000 نفر جمعیت بود. کمتر از 10 درصد از آنها باقی می مانند و روز به روز از جمعیت کاسته می شود.

اما در میان ناله‌ای از هشدارهای تقریبا مداوم حمله هوایی، هنوز نشانه‌هایی از مردم وجود دارد که به زندگی در اینجا چسبیده‌اند. ایرینا در یکی از آخرین کافی شاپ های باقی مانده شهر کار می کند. اسلویانسک جایی است که او متولد شد.

او به من می گوید: "من مجبورم با گریه در اطراف قدم بزنم." چگونه می توانند این کار را انجام دهند؟

او می گوید که زندگی به طرز باورنکردنی دشوار شده است. او قبلا خانه خود را از دست داده است. اما علیرغم اشک های او، هنوز سرکشی وجود دارد: "من اسلویانسک را ترک نمی کنم. اینجا خانه من است."

اینگا 53 ساله نیز در اینجا به دنیا آمده و بزرگ شده است و با وجود خطر در شهر به کار خود ادامه می دهد.

او می گوید: "این استرس زا است. راستش، من حتی نمی دانم چه بگویم."

من به سادگی جایی برای رفتن ندارم و پولی هم ندارم که بعد از آن ترک کنم یا از خودم حمایت کنم.» او می‌گوید که هیچ جای دیگری در اوکراین نیست که او واقعا امن بداند.

فرمانده اولکساندر می گوید که هیچ یک از طرفین قادر به پیشروی به دلیل تعداد زیاد هواپیماهای بدون سرنشین در حال استفاده نیستند

ما اولین بار دو سال پیش با واحد پهپاد در منطقه خارکف، در شمال شرقی اوکراین، ملاقات کردیم.

فقط چهار نفر از تیم اصلی باقی مانده اند - بقیه به واحدهای دیگر نقل مکان کرده اند، یا زخمی یا کشته شده اند.

در میان کشته شدگان، برادر مسئول یگان به نام الکساندر بود که اکنون واحد خود را خانواده خود توصیف می کند.

او به شوخی می گوید که درست مانند برنامه تلویزیونی Peaky Blinders - "اما بدون جرم و مواد مخدر". هر روز عصر به پایگاه خود باز می گردند.

الکساندر دعای شکرگزاری را برای زنده ماندن یک روز دیگر می خواند - او می گوید که این کار روحیه آنها را تقویت می کند. این غذا با موسیقی کلاسیک که از بلندگو پخش می شود همراه است. این کمک می کند تا صدای انفجارهای اطراف را خفه کنید.

الکساندر که بر اهمیت حفظ خط تاکید می‌کند، می‌گوید: «من احساس می‌کنم این سخت‌ترین وضعیتی است که تا به حال با آن مواجه شده‌ایم.

او تاکید می‌کند: "ما باید اینجا باشیم تا حداکثر آسیب را به دشمن وارد کنیم. ما اینجا می‌جنگیم زیرا اینجاست که شدیدترین مرحله جنگ در حال وقوع است. ادعای روسیه مبنی بر اینکه آنها به مرزهای دونباس می‌رسند، آن را تصرف می‌کنند و سپس جنگ به پایان می‌رسد، کاملا نادرست است."

شهرهای کمربند قلعه باقیمانده خط دفاعی قوی را برای اوکراین فراهم می کنند و مانع بزرگی برای هرگونه پیشروی روسیه هستند. اشباع پهپادها در این منطقه همچنین اکنون پیشروی هر یک از طرفین در اینجا را تقریبا غیرممکن کرده است.

مذاکرات صلح ممکن است از سر گرفته شده باشد، اما الکساندر خاطرنشان می کند که آنها تاکنون به چیزی منجر نشده اند.

او می‌گوید: «من واقعا می‌خواهم این جنگ پایان یابد، اما آیا معتقدم این مذاکرات به نتیجه خواهد رسید؟

خیابان‌ها عمدتا خالی هستند و با تشدید حملات هواپیماهای بدون سرنشین، تعداد بیشتری از ساکنان تخلیه می‌شوند

صبح روز بعد ما تنها کسی نیستیم که خروج می کنیم. ده ها غیرنظامی به یک نقطه تخلیه در مرکز رسیده اند تا اسکورت شوند.

آنها تمام وسایلی را که می توانند حمل کنند نگه می دارند و برای امنیت آنها به پناهگاهی منتقل می شوند. در خارج، انفجار شدید دیگری از سلاح های سبک وجود دارد، که نشان می دهد پهپادهای بیشتری در نزدیکی هستند.

آلینا شیرکو که خود ساکن اسلویانسک است، حرکت غیرنظامیان به خارج از شهر را هماهنگ می کند و می گوید که وضعیت طی چند ماه گذشته به سرعت وخیم شده است. خانواده های دارای فرزند قبلا دستور خروج داده شده اند.

او می گوید: «همه به رفتن فکر می کنند، من هم به آن فکر می کنم.

اوکراین هنوز اسلویانسک را در اختیار دارد، اما رگ حیات آن، مردمش، در حال فروکش کردن هستند.

تخلیه‌شده‌های اوکراینی پس از سال‌ها گرفتار شدن در شهر تحت اشغال روسیه، دوباره به خانواده خود می‌پیوندند

"شهر زنده است": یک صلح کوتاه در Kherson، اما ساکنان از آنچه در آینده خواهد آمد می ترسند

در داخل تهاجمی اوکراین، روسیه را به عقب می راند - با استارلینک نقش کلیدی ایفا می کند