در داخل ظهور دردسرساز TeleICU

—عکس-تصویر توسط TIME (تصاویر منبع: Pexels, Arafat Uddin via Canva)

نیمه های شب در بخش مراقبت های ویژه (ICU) بیمارستان آیلند در آناکورتس، واشنگتن بود و یک بیمار دچار توهم و ترک الکل بود. آتیوانی که به او داده شده بود برای کاهش ضربان قلبش کافی نبود و جویس سلف، یک پرستار قدیمی، برای کمک فراخوانده شد.

او می دانست که پروتکل این بود که با پزشک معالج تماس بگیرد و مراحل بعدی را مشخص کند، اما مشکلی وجود داشت. این بیمارستان از یک مدل teleICU استفاده می‌کرد که در آن پزشکان در طول روز ICU را پرسنل می‌کردند، اما فقط پزشکان از راه دور در طول شب از طریق صفحه رایانه در دسترس بودند. سلف و سایر پرستاران سعی کرده بودند با دکتر teleICU تماس بگیرند، اما هیچ کس به تماس ها پاسخ نداد.

کسی نبود که بپرسد و حال بیمار به سرعت رو به وخامت بود. بنابراین سلف، که بیش از 30 سال پرستار بود، کاری را انجام داد که تصور می‌کرد یک پزشک انجام دهد. او بیمار را با Precedex شروع کرد، دارویی که می تواند به آرام کردن بیمار کمک کند.

سلف می‌دانست که دادن دارو بدون دستور پزشک مجوز او را به خطر می‌اندازد، اما انجام ندادن هیچ کاری جان بیمار را به خطر می‌اندازد. بیمار زنده ماند. سلف به قدری از این حادثه ناراحت بود که به سرپرستان پرستاری و مدیریت بیمارستان شکایت کرد که داشتن یک پزشک روی صفحه نمایش به جای حضوری، سیاست بدی است، اما آنها تصمیم گرفتند به دلایل مالی آن را حفظ کنند.

او می‌گوید به زودی پس از آن، سلف کار خود را در بیمارستان جزیره ترک کرد، زیرا احساس می‌کرد که تله آی‌سی‌یو امنیت بیماران را به خطر می‌اندازد و عمل او را خارج از محدوده کاری خود می‌سازد.

سلف می‌گوید: «آن‌ها این کار را به عنوان یک اقدام صرفه‌جویی در هزینه‌ها انجام دادند، زیرا در جذب بیمارستان‌ها برای حضور در آنجا مشکل داشتند. "اما من به شدت احساس کردم که ناامن است." (آیلند هلث در بیانیه‌ای به تایم گفت که یک برنامه teleICU را در سال 2021 راه‌اندازی کرد تا سطح مراقبت‌های حیاتی موجود در جامعه روستایی خود را تقویت کند. سخنگوی گفت: از یک فروشنده برای اجرای برنامه استفاده کرده است، و "هر گونه چالش فنی که به وجود آمده است مستقیما با [فروشنده] برای اطمینان از تداوم مراقبت ایمن و مؤثر از بیمار بررسی شده است.")

بیمارستان های بیشتری در حال پیاده سازی teleICU هستند، به خصوص یک شبه، زیرا آنها در تلاش برای استخدام ارائه دهندگان کافی و در عین حال پایین نگه داشتن هزینه ها هستند. داشتن یک پزشک از راه دور که می تواند چندین ICU بیمارستان را به طور همزمان پرسنل کند، می تواند ICU را باز نگه دارد و درآمد را حتی در بحبوحه کمبود مداوم پزشک حفظ کند. اگرچه این مدل در ابتدا به عنوان راهی برای کمک به سیستم‌های روستایی در استقرار کارشناسان در همه ساعات مطرح شد، اما اغلب در مناطق شهری و حومه شهر نیز استفاده می‌شود. یک مقاله در سال 2025، 574 ICU بزرگسالان را در سراسر کشور مورد بررسی قرار داد و دریافت که حدود یک سوم آنها نوعی از پزشکی از راه دور را اجرا می کنند.

مدل teleICU اخیرا پس از مرگ Conor Hylton، دانشجوی 26 ساله دندانپزشکی، در سال 2024 پس از انتقال به یک teleICU در پردیس Milford بیمارستان بریجپورت در کانکتیکات، بخشی از بهداشت Yale New Haven مورد توجه قرار گرفته است. در مارس 2026، خانواده او در مورد معالجه او شکایت کردند.

این شکایت شامل یک گزارش بازرسی از مراکز خدمات مدیکر و مدیکید (CMS) بود که در میان سایر ناکامی‌ها متوجه شد که هیچ پزشکی بر مراقبت‌های هیلتون پس از انتقال به آی‌سی‌یو نظارت نکرده است و پزشک اورژانس که برای انتوبه کردن او فراخوانده شده بود، راه رسیدن به آی‌سی‌یو را نمی‌دانست و به دلیل تأخیر در درمان Hylton گم شد.

ویلیام هیلتون، پدر کانر، در مورد تجربه تماشای مرگ پسرش به تایم گفت که یک پزشک روی یک صفحه نمایش بزرگ سعی می کرد به پرستاران دستوراتی بدهد تا دستگاه تنفس مصنوعی او را تنظیم کنند. او شب قبل پسرش را با معده درد به اورژانس آورده بود و به او گفته شد که در بستری هیدراته شده و اندکی بعد مرخص می شود. کانر بعد از رفتن ویلیام برای عصر به ICU منتقل شد، زیرا پانکراس او ملتهب بود و قلبش تند می زد. گزارش CMS نشان داد که بیمارستان با اطلاع ندادن به والدین کانر مبنی بر انتقال او، خط مشی خود را نقض کرده است.

والدین او در ساعت 4:30 صبح تماس گرفتند و به آنها هشدار دادند که پسرشان نزدیک به مرگ است و در eICU است. آنها 11 ساعت پس از رسیدن پسرشان به بیمارستان به سرعت به سمت بیمارستان رفتند و در آنجا شاهد مرگ پسرشان بودند. هیلتون می‌گوید: «من شروع کردم به فکر کردن در مورد پسری که در صفحه نمایش بود، و به این فکر کردم که «این چه لعنتی بود؟» "چرا کسی کنار تختش نبود؟"

بیمارستان در کانکتیکات تنها teleICU نیست که به نظر می رسد مراقبت از بیمار به دلیل راه اندازی از راه دور در آن آسیب دیده است. TIME گزارش‌های بازرسی بیمارستان را در شش سال گذشته توسط مراکز خدمات مدیکر و مدیکید بررسی کرد و سه مورد دیگر را یافت که در آن بیماران پس از تعامل با پزشک teleICU جان خود را از دست دادند یا مراقبت‌های غیر استاندارد دریافت کردند. در یکی از نمونه‌های سال 2024 در لوس بانوس، کالیفرنیا، یک پزشک تله آی‌سی‌یو برای بیماری که ضربان قلبش به‌سرعت کاهش می‌یابد، داروی تجویز کرد، «اما سوابق نشان‌دهنده تجویز آن نبود» و بیمار فوت کرد.

در سال 2021 در یک مرکز پزشکی در ریدینگ، پن.، یک پزشک teleICU دستور داد که یک بیمار مبتلا به کووید را انتوبه کنند، اما هیچ پزشک حضوری که بتواند لوله قفسه سینه را وارد کند به مدت دو ساعت در دسترس نبود. بیمار در حالی که لوله قفسه سینه در نهایت وارد می شد، رمزگذاری کرد. و در بیمارستانی در لوئیزیانا، یک بیمار بدحال نمی‌توانست برای مراقبت به مرکز دیگری منتقل شود، زیرا کارکنان بیمارستان «در ساعات بعد از ساعات کاری که هیچ پزشک داخلی در خانه وجود نداشت، از روند مناسب پیروی نکردند». آنها نمی دانستند که قرار بود با دکتر teleICU تماس بگیرند و بیمار در حالی که فوت کرد

منتظر انتقال

کارشناسان می گویند در حالی که teleICU می تواند در ارائه مراقبت مفید باشد، بسیاری از بیمارستان ها از آنها به طور موثر استفاده نمی کنند و در عوض از آنها در درجه اول برای کاهش هزینه ها استفاده می کنند. دکتر اریک شولتن که به عنوان پزشک teleICU در سیستمی در غرب آمریکا کار می‌کند، می‌گوید: «اگر هدف این باشد که صفحه‌گسترده خوب به نظر برسد و تا جایی که ممکن است تخت‌های بیشتری با یک پزشک ارائه شود، قطعا می‌توان از آن سوء استفاده کرد. (بیمارستان او به او اجازه نداد که از طرف خود صحبت کند.)

سلف می‌گوید که پرستاران اغلب کسانی هستند که باید وظایف معاینه یک بیمار و ارزیابی حضوری آن‌ها را بر عهده بگیرند، زیرا پزشک از راه دور نمی‌تواند. به نظر او اشتباه است. او می‌گوید: «این بیماران برای مراقبت هزینه دریافت می‌کنند و فکر می‌کنند که از یک پزشک برای نظارت بر پرونده‌شان استفاده می‌کنند. اما در واقع آنها حتی خود بیماران را ارزیابی نمی کردند، این پرستار بود که ارزیابی می کرد و اطلاعات می داد.

این یک راز آشکار در میان بسیاری از پزشکان و پرستاران است که برخی از بیمارستان‌های دارای ICU مراقبت‌های با کیفیت پایین ارائه می‌کنند. یکی از پزشکانی که مطب او با یک teleICU در کارولینای شمالی قرارداد می بندد و در آنجا خدمات ارائه می دهد - که می خواست ناشناس بماند - به تایم گفت که هیچ یک از پزشکان مطب او خانواده های خود را به بیمارستانی که از teleICU استفاده می شود نمی فرستند زیرا همه آنها فکر می کنند که این مراقبت غیر استاندارد است. او می‌گوید: «شوخی این است که اگر مریض هستم مرا به آن بیمارستان نفرست.

ظهور teleICU

دینا کوستا، پروفسور دانشکده پرستاری ییل که تله آی سی یو را مطالعه کرده است، می گوید: TeleICU برای اولین بار در اواسط دهه 2000 پس از تحقیقات نشان داد که بیماران بستری در ICU از داشتن چیزی که به آن "Intensivist" نامیده می شود، سود می برند، متخصص در درمان بیماران ICU، که 24-7 در دسترس است، محبوب شدند. در آن زمان، بسیاری از بیمارستان‌ها یک شبه پزشک ویژه نداشتند.

شرکتی به نام Visicu، که در سال 1998 توسط دو متخصص در بیمارستان جانز هاپکینز تأسیس شد، به شرکت پیشرو در ارائه این فناوری teleICU تبدیل شد و تبلیغ می‌کرد که می‌تواند هزینه‌ها را تا 25 درصد کاهش دهد و در عین حال یک دستگاه فشرده را به صورت شبانه روزی در دسترس قرار دهد و تعداد مرگ و میرهای ICU را کاهش دهد: برد-برد-برد.

کاستا، که قبل از ورود به دانشگاه، پرستار ICU بود، می‌گوید که هیاهوی سیستم Visicu در آن زمان را به خاطر می‌آورد، اما پرستارانی که با او مصاحبه کرد، احساسات متفاوتی در مورد اثربخشی آن داشتند. برخی به او گفتند که احساس می‌کنند تحت نظارت و مدیریت خرد هستند. او می‌گوید از آن زمان، برخی از مطالعات نشان داده‌اند که حضور شبانه‌روزی یک متخصص آن‌قدر که محققان زمانی فکر می‌کردند ضروری نیست، زیرا تأثیری بر مرگ و میر ندارد.

اما بسیاری از بیمارستان‌ها قبلا سیستم teleICU را پذیرفته بودند و برای برخی دیگر بازگشتی وجود نداشت. تا سال 2016، فیلیپس که در سال 2008 Visicu را خریداری کرده بود، با استناد به مطالعه‌ای که نشان می‌دهد حجم پرونده‌ها را تا 44 درصد افزایش داده و با کاهش نیاز به پزشک در محل، ده‌ها میلیون دلار برای بیمارستان‌ها صرفه‌جویی می‌کند، از مزایای مالی teleICUها سخن می‌گفت.

دکتر ناندیتا نادیگ، دانشیار دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورث وسترن و پزشک مراقبت‌های ویژه، می‌گوید: ICU به تنهایی درآمد زیادی برای بیمارستان‌ها به همراه ندارد. او می‌گوید، اما برخی از بیمارستان‌هایی که تخصص‌های دیگری دارند که ممکن است درآمد داشته باشند، مانند مرکز سکته مغزی یا جراح‌هایی که عمل جراحی بای‌پس را انجام می‌دهند، اگر بخواهند این تخصص‌ها را داشته باشند، ملزم به داشتن ICU هستند.

یک مطالعه نشان داد تا سال 2018، حدود 18 درصد از کل تخت‌های ICU در ایالات متحده از مراقبت‌های ویژه از راه دور استفاده می‌کردند که این میزان در سال 2010 کمتر از 5 درصد بود.

سپس همه گیری فرا رسید. با پر شدن ICU ها از افراد بدحال و بیمارستان ها با کمبود پزشکان مراقبت های ویژه، امکانات بیشتری از این فناوری استفاده کردند.

تا اکتبر 2020، فیلیپس گفت که شاهد "علاقه بیشتر به راه حل های بهداشت از راه دور مانند Tele-ICU" است.

مزایای teleICU

برای بیمارستان‌ها، مزیت بزرگ teleICU این است که می‌تواند چشم‌انداز یک پزشک مراقبت‌های ویژه را بدون نیاز به پرداخت هزینه برای حضور پزشک در تمام ساعات در مرکز شما فراهم کند. این امر به‌ویژه برای بیمارستان‌های روستایی که نمی‌توانند به طور شبانه روزی یک متخصص مراقبت‌های ویژه را تامین کنند، یا برای یک سیستم بهداشتی بزرگ‌تر که در آن یک متخصص مجازی می‌تواند بیماران را در چندین بیمارستان بررسی کند، مفید است.

دکتر آلیسون هریوت، پزشک مراقبت‌های ویژه و فوریت‌های پزشکی که در مورد teleICU تحقیق کرده است، می‌گوید: «واقعیت این است که هر مکانی برای تشکیل خانواده یا ساختن زندگی مطلوب نیست، بنابراین شما به مقداری از این پشتیبان نیاز دارید - من معتقدم جایی برای آن وجود دارد. "اما آیا می تواند به طور کامل جایگزین کاری شود که من در کنار تخت انجام می دهم؟ فکر نمی کنم."

ناندیگ می گوید که داشتن یک متخصص از راه دور برای ارائه تخصص می تواند برای بیماران در مناطق روستایی مفید باشد. به عنوان مثال، متخصصان شدت ممکن است یک پرچم قرمز را ببینند که یک بیمار باید روی دستگاه قلب-ریه قرار گیرد، یا اینکه نیاز به پیوند ریه دارد. او می‌گوید، آنها همچنین می‌توانند به بیمارانی که در بیمارستان‌های کوچک و محلی هستند کمک کنند تا در جوامع خود بمانند، نه اینکه صدها مایل به یک مرکز با یک متخصص منتقل شوند.

ناندیگ می‌گوید که ایالات متحده کمبود متخصصین ویژه دارد و با بالا رفتن سن بیماران و پیچیده‌تر شدن مراقبت از آنها، پزشکان teleICU می‌توانند بهتر از نداشتن پزشک فشرده باشند.

یک مطالعه در سال 2025 که توسط فیلیپس تامین مالی شد، نشان داد که از سال 2012 تا 2020، بیمارستان‌هایی با قابلیت‌های مراقبت از راه دور، میزان مرگ و میر بیماران در ICU کمتر و مدت اقامت در ICU کوتاه‌تر بود. Martijn Hartjes، یکی از مدیران فیلیپس که نظارت بر بیماران بیمارستان را رهبری می کند، می گوید: مشتریان فیلیپس از این فناوری برای گسترش دسترسی به تخصص فشرده، حمایت از پزشکان کنار بالین، نظارت بر جمعیت بیماران و کمک به شناسایی بیمارانی که ممکن است نیاز به مداخله اولیه داشته باشند، استفاده می کنند.

اما هارتجس و ناندیگ هر دو موافقند: یک پزشک teleICU نباید جایگزین پزشکان کنار بالین شود. ناندیگ می‌گوید: «ارزش یک teleICU واقعا به میزان خوبی است که از آن استفاده می‌شود. هارتجس این احساس را تکرار کرد. او می‌گوید: «برنامه فیلیپس eICU برای تکمیل و نه جایگزینی مراقبت‌های کنار تخت در نظر گرفته شده است.»

مشکلات اجرا

ناندیگ می گوید که به نظر می رسد هدف اصلی تله آی سی یو در سال های اخیر از بین رفته است. مطالعه ای در سال 2021 نشان داد که تله آی سی یو در بیمارستان های روستایی نسبت به بیمارستان های شهری و حومه شهر کمتر غالب است.

برآوردهای اخیر نشان می دهد که حدود یک پنجم بیمارستان ها در کشور از تله آی سی یو استفاده می کنند. اکنون، از آنجایی که بیمارستان‌های بیشتری در پاسخ به کاهش بودجه در قوانینی مانند H.R. 1 - قانون یک لایحه بزرگ زیبا - و کاهش قریب‌الوقوع Medicaid از نظر مالی با مشکل مواجه می‌شوند، برخی در نظر دارند به تله آی‌سی‌یو روی بیاورند. در سال 2025، ژورنال سنتینل میلواکی گزارش داد که آسنشن، یک زنجیره غیرانتفاعی از بیمارستان‌های ویسکانسین، در حال جایگزینی برخی از پزشکان مراقبت‌های ویژه خود با پزشکانی از یک آژانس ملی کارکنان، از جمله پزشکان از راه دور، است.

(Ascension در بیانیه‌ای گفت که قابلیت‌های بهداشت از راه دور را «به عنوان مکملی برای ارائه‌دهندگان و تیم‌های مراقبتی ما، مدلی که به‌طور گسترده در سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد» گنجانده است.) یک مرکز پزشکی مستقر در مونتانا در ژوئن ۲۰۲۶ به NBC گفت که قصد دارد خدمات مراقبت‌های ویژه کودکان خود را به‌رغم تلاش شبانه‌روزی پزشکان از راه دور و پشتیبانی از مدل‌های تحت حمایت پزشکان از راه دور، تغییر دهد.

دکتر کلودیا اسپیس، مدیر پزشکی Charite Universitatsmedizin Berlin، یک بیمارستان آموزشی که دارای teleICU است، می گوید: TeleICU در ایالات متحده بسیار متفاوت از سایر کشورها عمل می کند. Spies که در مورد teleICU تحقیق کرده است، می‌گوید که در آلمان و سایر کشورهای با درآمد بالا، teleICU وجود دارد تا به بیماران امکان دسترسی به متخصصان بیشتری را بدهد که بتوانند پرونده آنها را بررسی کنند. اما این مکمل مراقبت حضوری است. او می‌گوید بیمارستان‌های دارای ICU معمولا کارمندان را کاهش نمی‌دهند.

درعوض، هنوز یک پزشک از نظر فیزیکی در teleICU حضور دارد که با پزشکان دیگر از طریق صفحه نمایش مشورت می‌کند تا بهترین نحوه درمان بیمار را تصمیم بگیرد.

اسپیس می‌گوید: «در اینجا، هرگز واقعا برای صرفه‌جویی در هزینه کارکنان استفاده نشد. "به نظر من، این راهی نیست که باید یک ICU ایجاد شود." او می‌گوید که بیمه سلامت عمومی در آلمان در صورت نبود پزشک از نظر فیزیکی، هزینه درمان در ICU را بازپرداخت نمی‌کند.

در برزیل، teleICUها در طول همه‌گیری کووید گسترش یافتند، اما عمدتا برای آموزش پزشکان و پرستاران در پاسخگویی به بیماران بدحال، به جای جایگزینی مراقبت‌های بهداشتی حضوری استفاده می‌شدند. این برنامه پس از همه‌گیری در بسیاری از بیمارستان‌هایی که متخصصین ویژه در محل نداشتند، باقی ماند.

شولتن، دکتری که در یک teleICU در ایالات متحده کار می‌کند، می‌گوید که اگر پزشک مجازی با سیستم بیمارستان و پزشکانی که در آنجا کار می‌کنند آشنا باشد، این سیستم می‌تواند به خوبی کار کند - حتی بدون حضور فیزیکی پزشک در ICU. پزشک باید از نزدیک فرآیندهای عملکرد بیمارستان را درک کند، مانند اینکه با چه کسی تماس بگیرد تا بیمار را انتوبه یا ترخیص کند. برای مثال، بیمارستان‌های او فلو شیت‌هایی دارند که به پرستاران می‌گوید اگر وضعیت جسمانی به سرعت رو به وخامت است و جراح قلب در آن نزدیکی وجود ندارد، چه کاری انجام دهند.

او می گوید که برون سپاری teleICU به پیمانکاران شخص ثالث معمولا مدل خوبی نیست. او می‌گوید: «این کار به منابع زیادی نیاز دارد تا آن را به خوبی کار کند، به عنوان خدمتی برای نگه داشتن مردم در جامعه محلی خود».

او می‌گوید، در تجربه‌اش، تله‌ای‌سی‌یو در خارج کردن بیماران از ونتیلاتورها زودتر از زمانی که می‌توانستند منتظر بمانند تا پزشک منتظر بمانند، مفید بوده است، که خطر عفونت را کاهش می‌دهد. او می‌گوید برای پنومونی معمولی یا نارسایی قلبی معمول، تله آی‌سی‌یو می‌تواند به پزشکان محلی کمک کند تا بیماران را به‌طور مؤثرتری مدیریت کنند.

او می‌گوید، اما teleICU نباید راهی برای صرفه‌جویی در پول در نظر گرفته شود، زیرا اغلب اوقات اینطور نیست. او می‌گوید: «من استدلال می‌کنم که از نظر هزینه خنثی است. "این مراقبت با کیفیت بالا را به مکان های روستایی ارائه می دهد و به شما امکان می دهد به طور موثر از بیماران مراقبت کنید."

شولتن می‌گوید: «وقتی می‌گویند ما از پوشش کنار تخت خلاص می‌شویم، ممکن است خراب شود، و شما فقط به این فردی که خیلی دور است و فرهنگ آن را نمی‌شناسد زنگ بزنید.

قلمرو ناآشنا

مشکل ناآشنا بودن یک پزشک teleICU با عملکرد داخلی یک بیمارستان بارها در پرونده های عمومی جستجو شده توسط TIME مطرح شد. بسیاری از اوقات، بیمارستان‌هایی که دارای تله آی‌سی‌یو مشکل‌دار بودند، روند مشخصی برای ارتباط بین پزشکان مجازی و پزشکان بستری نداشتند. در موارد دیگر، به بیماران و خانواده‌هایشان گفته نشد که چرا بیمار توسط یک پزشک teleICU به جای پزشک کنار بالین ویزیت می‌شود.

پس از مرگ کانر هیلتون، CMS پردیس میلفورد بیمارستان بریجپورت را مورد بررسی قرار داد و دریافت که "بیمارستان از ارائه مراقبت های پزشکی با کیفیت به بیماری که به بخش اورژانس مراجعه کرده و به بخش مراقبت های ویژه منتقل شده است، شکست خورده است." از جمله، تحقیقات نشان داد که بیمارستان teleICU را به خوبی با بقیه سیستم ادغام نکرده است: برای مثال، هیچ فرآیندی برای پزشک اورژانس حضوری وجود ندارد که به پزشک teleICU وارد شود.

و زمانی که هایلتون در ساعت 4:33 صبح دچار ایست قلبی شد، تنها دکتری که می‌توانست او را انتوبه کند - پزشک اورژانس - تا ساعت 4:45 صبح نرسید، زیرا دکتر نمی‌دانست چگونه به آی‌سی‌یو برود: وکیل خانواده‌اش استدلال می‌کند که اثبات سیستمی که به اندازه کافی برای موارد اضطراری برنامه‌ریزی نکرده است. بر اساس این گزارش، پرستاران، دکتر teleICU و پرستار بیمارستان همگی مطمئن نبودند که چه کسی قرار است کد را در ICU هدایت کند، زمانی که Hylton دچار ناراحتی شد.

Yale New Haven Health در بیانیه‌ای به TIME گفت: "اولویت ما همیشه ارائه مراقبت ایمن و با کیفیت بالا به بیمارانمان بوده و باقی می‌ماند. ما به بررسی مستمر و بهبود شیوه‌های ایمنی بیمار متعهد هستیم. از آنجایی که این یک دعوی قضایی فعال است، ما نمی‌توانیم در مورد ادعاهای خاص اظهار نظر کنیم و ادعاها را در انجمن قانونی مناسب بررسی خواهیم کرد."

به طور مشابه، در سال 2024، CMS بیمارستان Memorial Los Banos در کالیفرنیا را بررسی کرد، زیرا پزشک teleICU یک داروی مهم را برای بیمار تجویز کرد که ممکن است تجویز نشده باشد و بیمار فوت کرد. در این گزارش هیچ سابقه ای از اطلاع پزشک داخلی از وضعیت بیمار و هیچ سابقه ای از هیچ دکتری - مجازی یا غیر مجازی - که بیمار را مرده اعلام کرده باشد، یافت نشد. CMS تشخیص داد که بیمارستان و شرکت خارج از teleICU که با آن قرارداد بسته بود، مراقبت‌های لازم را هماهنگ نمی‌کردند.

بر اساس این گزارش، مدیران پزشکی teleICU و بیمارستان قرار بود هر سه ماه یک بار برای بهبود مراقبت در teleICU جلسه داشته باشند، اما این کار را نکردند. ساتر هلث در بیانیه‌ای گفت: «ما به‌طور مداوم از فرصت‌ها برای بررسی مجدد و ارزیابی مجدد خط‌مشی‌ها و گردش‌های کاری بالینی در تمام تنظیمات مراقبتی خود استفاده می‌کنیم تا توانایی‌های خود را برای مراقبت از بیماران خود افزایش دهیم،» اما الزامات قانونی بیمارستان را از ارائه اطلاعات اضافی باز می‌دارد.

فقدان یک زنجیره فرمان روشن بین پزشکان در بیمارستان و پزشک در teleICU اغلب در تحقیقات CMS در مورد حوادث مربوط به این نوع مراقبت ظاهر شد. در مرکز پزشکی منطقه‌ای گلنوود در وست مونرو، لوئیزیانا، یک بیمار ICU در انتظار انتقال به بیمارستان دیگری بود، اما یکی از پزشکان به تلفن آنها پاسخ نداد و کارکنان به هیچ ارائه‌دهنده پزشکی دیگری از جمله کسانی که در teleICU بودند که از ساعت 7 بعد از ظهر در تماس بودند، اطلاع ندادند. تا ساعت 7 صبح

بر اساس گزارش CMS، در اواخر همان شب هنگامی که بیمار در ناراحتی شدید بود، teleICU تماس گرفت و بلافاصله پس از آن، بیمار فوت کرد. افسر ارشد پزشکی بیمارستان بعدا در مصاحبه با CMS گفت که کارکنان باید برای انتقال با teleICU تماس می گرفتند، اما گزارش بازرسی نشان داد که کارکنان آموزش ندیده اند که با چه کسی تماس بگیرند. (Healthcare Systems of America که مالک مرکز پزشکی منطقه ای گلنوود است، به درخواست اظهار نظر پاسخ نداد.)

عدم حضور پرسنل حضوری برای درمان بیمارانی که نیاز به مراقبت فوری دارند نیز به طور مکرر در تحقیقات CMS مربوط به teleICU مطرح شد. در مرکز پزشکی سنت جوزف بهداشت ایالت پن، ریه یک بیمار سقوط کرد و یک پزشک مجازی ICU دستور لوله گذاری و قرار دادن یک لوله قفسه سینه را صادر کرد، اما طبق بررسی CMS، "پزشک قلب قفسه سینه به موقع نرسید" و بیمار زمانی که لوله قفسه سینه قرار داده شد، کد گذاری کرد.

این گزارش نشان می‌دهد که هیچ زنجیره فرماندهی برای کارکنان وجود ندارد که در صورت عدم حضور پزشک حضوری به موقع، روند را تشدید کند. Penn State Health به درخواست برای اظهار نظر پاسخ نداد.

ویلیام هیلتون می‌گوید که بیماران، مانند پسرش، این حق را دارند که بدانند آیا بیمارستانی که به آن می‌روند دارای تله آی‌سی‌یو است یا خیر، و آیا بیمارستان‌های نزدیکی وجود دارند که ممکن است منابع حضوری بیشتری برای کمک به بیمارانی که در مضیقه هستند در دسترس داشته باشند.