در دنیای غم انگیز تربیت هوش مصنوعی، نادیده گرفتن فرزندان خود نام بازی است

پسر من در یک مینی لیگ فوتبال فانتزی با تعدادی از دوستان مدرسه ای است که توسط یک چت واتس اپ اداره می شود که هفته گذشته دستوری بازیگوش صادر کرد. "یک یادآوری"، "پسران مدیران هستند و آنها تصمیم می گیرند. ما می توانیم راهنمایی کنیم، اما فقط مغز انسان مجاز است - بدون ChatGPT یا سایر ابزارهای هوش مصنوعی لطفا."

به عنوان یک نفر از هوش مصنوعی، من این را تشویق کردم، اما نه به این دلیل که پسرم از جانبازان بازی است. دور از آن. وقتی برای اولین بار تیم را تشکیل دادیم، یک تیم پیش فرض را به صورت تصادفی انتخاب کردم و سپس او 10 دقیقه لذت بخش را به جابجایی بازیکنان صرف کرد - او دروازه بانی را که نامش را شنیده بود، ستاره های لیورپول بیشتری می خواست و اصرار داشت که ارلینگ هالند را داشته باشد. زمانی که توضیح دادم که تعداد زیادی از محبوب‌های او باید با بازیکنان ارزان‌تری جایگزین شوند تا حضور اسکاندیناوی عجیب و غریب من سیتی را توجیه کنند، او علاقه خود را به کلی از دست داد و دیگر برنگشت.

این به دو دلیل عمده قابل توجه بود. برای یک چیز، این اثباتی بود که بازی رسمی فوتبال فانتزی لیگ برتر قوانین سخت گیرانه تری را برای امضای ارلینگ هالند فانتزی نسبت به تجربه من سیتی در امضای قرارداد واقعی اعمال می کند. ثانیا، علیرغم علاقه پسرم به فوتبال، فوتبال فانتزی اصلا او را هیجان زده نمی کند. در یک دنیای عالی، این یک تضاد شخصیتی نسبتا جالب خواهد بود که لازم نیست زیاد به آن فکر کنم، مانند این که گای فیری از تخم مرغ متنفر است یا اینکه کلینت ایستوود به اسب حساسیت دارد.

به جز اینکه الان او در یک لیگ است، یعنی هر هفته آچار بیهودگی را احساس می‌کنم، زیرا یا به طور کامل تیم را نادیده می‌گیرم یا بدتر از آن، وسوسه می‌شوم که به آنجا بروم و از طرف او تغییراتی ایجاد کنم.

با نگاه کردن به تیم بدون تغییر او، مملو از بازیکنان مصدوم یا غیرفعال، مملو از نام‌های ستاره‌ای که کالاها را ارائه نمی‌دهند، نمی‌خواهم آن جور پدری باشم - پدری که با بدخلقی به فرزندش دستور می‌دهد که او را تنها بگذارد، در حالی که کودک سنگ تمام می‌گذارد یک پروژه علمی را که به وضوح به‌طور کامل توسط خودش انجام داده است.

پدر خود من با بی اطلاعی از چیزی که در مدرسه من در تمام دوران کودکی من می گذشت از این امر اجتناب کرد. فکر می‌کنم او فقط می‌دانست که من به مدرسه می‌روم، زیرا اغلب من را با لباس فرم می‌دید. من نمی‌خواهم خودم آنقدر دست‌پاچه باشم و انصافا، با توجه به اینکه بیوه‌ام با 11 کودک مدرسه‌ای بیوه نیستم، احساس می‌کنم چنین مسیری در مورد من کمتر قابل توجیه است.

هوش مصنوعی فقط این مبارزه بین حضور و غیاب را افزایش می دهد. هفته گذشته، ماریسا مایر، مدیر اجرایی سابق یاهو به نیویورک تایمز گفت که معلم دخترش «سه نکته را می‌خواهد که خلاصه‌ای از ویژگی‌های او باشد». مایر، که احتمالا با دختر 10 ساله‌اش ملاقات کرده است، به سادگی از یک دستیار هوش مصنوعی خواست تا این سه ویژگی را ارائه دهد و او با سه نفر شگفت‌انگیز «همدل»، «خلاق» و «دوستدار حیوانات» بازگشت. او به قدری از نتایج خوشحال شد که این داستان دلخراش را با صدای بلند برای روزنامه آمریکایی گفت.

در ماه ژوئیه، سم آلتمن، مدیر اجرایی OpenAI، درباره یک «مورد استفاده جالب» از محصولش ChatGPT ابراز خوشحالی کرد: «هر روز صبح برای رانندگی به مدرسه، از آن بخواهید پادکستی بسازد که در مورد بازی فوتبال یک بچه در آن بعدازظهر، تولد یک بچه، اخبار و غیره صحبت کند.» به عبارت دیگر، توصیه هایی که مرزهای جسورانه جدیدی را در امتناع از صحبت با فرزندانتان ترسیم می کند.

شاید بدتر از آن، دوباره پستی از محقق هوش مصنوعی آلوین سنگ بود که مکالمه ای را که در آن همسرش از او می خواست تا یک داستان قبل از خواب برای نوزادشان بخواند، رونویسی می کرد. او گفت: "من فقط می توانم یک کتاب صوتی را از تلفنم پخش کنم." او پاسخ داد: «اما در آن صورت صدای تو نخواهد بود. او پیروزمندانه گفت: «من می‌توانم یک مدل صوتی تربیت کنم.

در دنیای غم انگیز تربیت هوش مصنوعی، نادیده گرفتن فرزندان خود نام بازی است

حداقل در مورد آخرین نکته با او موافقم. شاید من فقط متفاوت باشم، اما فکر می‌کنم فرزندانم بیشتر از نقاط داده‌ای هستند که باید جمع‌آوری شوند، وظایف کوچکی که در یک فلوچارت منتظر بهینه‌سازی کارآمد هستند. من از همراهی آنها لذت می برم و به راحتی می توانم بدون مشورت با صفحه گسترده به شما بگویم در زندگی آنها چه می گذرد. من به راحتی می توانم سه چیز را که در مورد هر دوی آنها دوست دارم به شما ارائه دهم، بدون اینکه از الگوریتم حدس کلمه ای بپرسم که هرگز یک فکر زنده را در مغز دیجیتال خود نگه نداشته است، و نه یک کودک انسان در دستان لرزان و سپاسگزار.

من حتی می‌توانم در انتخاب تیم فوتبال فانتزی پسرم از طرف او، ضربه خوبی بزنم. واقعا بهتر از شایسته است. و من او را خیلی خوب می شناسم که اگر به آن فکر کنید در واقع نوعی ادای احترام به او خواهد بود. درسته؟ درسته؟