در دهه 80 خود، به فیلیپین نقل مکان کردم تا از عهده مراقبت های طولانی مدت بهتر برآیم. من قصد دارم بقیه عمرم را اینجا زندگی کنم.

لموئل بری به فیلیپین نقل مکان کرد و یک آپارتمان دو خوابه را گسترش داد. لموئل بری لموئل بری، 85 ساله، به فیلیپین نقل مکان کرد تا از عهده مراقبت های طولانی مدت بهتری برآید.

بری مجددا در فیلیپین ازدواج کرد و مراقبت های بهداشتی محلی و هزینه های زندگی را مقرون به صرفه تر یافت.

برای زندگی در کاندو، از هزینه های کمتر و جامعه حمایتی برخوردار است. این مقاله همانطور که گفته می شود بر اساس گفتگو با لموئل بری، 85 ساله است که به فیلیپین نقل مکان کرده است تا هزینه مراقبت طولانی مدت را بهتر بپردازد. او گفت که هزینه زندگی او کمتر است و مراقبت هایی که دریافت می کند بیشتر از آنچه در ایالات متحده دریافت کرده است. این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

من با نه خواهر و برادر بزرگ شدم. پدرم پس از مرگ مادرم بر اثر سرطان دهانه رحم، از همسر دوم صاحب فرزند شد. من یک جانباز معلول هستم و غرامت از کارافتادگی می گیرم. من بیش از 13 سال سرکارگر بیمارستان در نیروی دریایی بودم که دو سال از آن در ویتنام بود.

من دچار یک ضربه مغزی شدم که بر توانایی من برای کار تأثیر گذاشت. من نزدیک به 52 سال ازدواج کردم. من و همسرم مدت زیادی در فقر زندگی می کردیم. من برای مدتی در ژاپن زندگی کردم، در حالی که پدر و مادرش هنوز زنده بودند و در آخرین سال های زندگی به آنها کمک می کردم. آخرین شغل تمام وقت من در سال 1985 بود. در آوریل 2020 حقوق معوقه دریافت کردم، اگرچه آن را با سرمایه گذاری ضعیف املاک تلف کردم.

آیا برای مراقبت طولانی مدت خود یا عزیزتان هزینه می کنید؟ آیا فکری برای به اشتراک گذاشتن در مورد مراقبت طولانی مدت در ایالات متحده دارید؟ برای به اشتراک گذاشتن داستان خود با یک خبرنگار، لطفا این فرم سریع را پر کنید.

ما پس از رکود اقتصادی به ایالات متحده بازگشتیم. ما بچه نداشتیم ما می‌دانستیم که در آن زمان زندگی در فیلیپین که یکی از مکان‌های مورد علاقه همسرم بود برایمان ارزان‌تر است، اما واقعا به آن اشاره نکردیم.

او در دسامبر 2023 به طور ناگهانی و غیرمنتظره درگذشت و من به مرگ او بسیار عصبانی واکنش نشان دادم. او هرگز به متخصص مغز و اعصاب مراجعه نکرد و ما از کیفیت مراقبتی که در طول زندگی خود دریافت کردیم ناامید شدیم. ما در آن زمان در وایومینگ زندگی می کردیم.

زندگی در ایالات متحده به تنهایی بسیار گران بود.

من مجوز هفت ساعت کمک بهداشتی در خانه را داشتم، اما به کسی نیاز داشتم که بیشتر وارد خانه شود، به خصوص با توجه به زمین خوردن هایم. من واقعا نمی‌خواستم از خواهر و برادرهایم بخواهم که وارد عمل شوند و مراقب من باشند، زیرا آنها قبلا با سایر عزیزان آن را پشت سر گذاشته بودند.

تسهیلات مراقبت طولانی مدت VA که من به آنها نگاه می کردم از من می خواست که از خانواده دور شوم، بدون حیوان خانگی. به دلیل ناتوانی هایم نمی توانم از تلفن همراه بدون صفحه کلید استفاده کنم.

فکر کردم خانه سه خوابه ام را بفروشم و به زندگی کمکی بروم. در جایی که من بودم، عواید حاصل از فروش خانه ام 36 ماه زندگی کمکی را با نظارت داروی پرستار فراهم می کرد.

من یک تبلیغ برای ویزای بازنشستگی در فیلیپین دیدم.

می‌دانستم که می‌توانم از پس هزینه‌های مراقبتی که در فیلیپین نیاز دارم برآیم. شروع به برقراری تماس کردم و با زنی به صورت آنلاین آشنا شدم. تصمیم گرفتم که این حرکت مناسبی برای من باشد.

پسر عموی مرحوم همسرم در استرالیا زندگی می کند و آنها برای دیدن من و دیدن قبر همسرم به سفر رفتند. آنها به من کمک کردند تا به فرودگاه دنور بروم، سوار هواپیما شوم و به فیلیپین برسم. من خیلی سبک سفر کردم. من یک واکر و یک کیف داشتم که می‌توانستم وسایل ضروری خود را در آن قرار دهم. وقتی برای اولین بار در اکتبر 2024 فرود آمدم، برای سلامتی من سخت بود، اما وقتی به ارتفاع پایین‌تر نسبت به وایومینگ عادت کردم، وضعیت بهتر شد.

یک ماه بعد از نقل مکان من ازدواج کردیم. همسرم خیلی کوچکتر از من است و پنج فرزند دارد. دو نفر از آنها در آپارتمان ما با ما زندگی می کنند. او موافقت کرد که مراقبتی را که لازم دارم ارائه دهد.

یک ماه پس از زندگی در فیلیپین، طوفان ما را به شهری دورتر در شمال سوق داد. ما آنجا زندگی می‌کردیم تا اینکه در ژوئن 2025 خانه‌ای را حدود شش ساعت در خارج از مانیل خریدیم. هزینه ملک زیر 50000 دلار بود، از جمله موارد اضافی مانند پاسیو روی پشت بام.

من از عصا برای ثبات استفاده می کنم.

من اول اکسیژن داشتم. من سعی می کنم همیشه در دسترس چیزی باشم که از من حمایت کند. من یک بار در اثر زمین خوردن کاسه زانو شکستم، بنابراین سعی کردم از آن اجتناب کنم. از زمانی که به اینجا نقل مکان کردم، متوجه شدم که پریکاردیت یا التهاب ماهیچه قلب دارم. مرغ و خوک اغلب بیرون از خانه او بازدید می کنند. لموئل بری مراقبت طولانی مدت من تحت پوشش غرامت ناتوانی VA من است، که شامل مزایای تحصیل برای افراد تحت تکفل و غرامت برای همسرم پس از مرگ من می شود. یک کلینیک VA در مانیل برای پیگیری های آزمایشگاهی و نسخه های مرتبط با خدمات وجود دارد. در اینجا، من می توانم با سکه خودم کمک بگیرم.

من یک پرستار کمکی را با 7000 پزو در ماه استخدام کردم که حدود 111 دلار است. اگر می‌خواستم به خانه سالمندان بروم، اصلا سخت نبود. یک گروه نظامی بزرگ در شهر آنجلس وجود دارد، و تبلیغاتی برای خانه های سالمندان ارزان تر وجود دارد.

دختر ناتنی من به مدرسه پرستاری می رود و آنها در مدرسه خواندن، نوشتن و صحبت کردن انگلیسی را یاد می گیرند. همه پزشکان و پرستاران اینجا انگلیسی صحبت می کنند.

آپارتمان دو خوابه ما حدود 500 دلار در ماه هزینه دارد، به علاوه خدمات آب و برق.

دارای محل تمرین، اتاق وزنه، استخر و اتاق مطالعه است. از آنجایی که من 100٪ معلول هستم، فرزندان ناتنی من می توانند به دانشگاه بروند و در عین حال که کتاب ها و شهریه آنها پوشش داده شده است، کمک هزینه دریافت کنند.

غذا در اینجا بسیار ارزان تر است. با تاکسی و اوبر رفت و آمد می کنم و جیپنی هم هست که حدود 25 سنت قیمت دارد. من در جزیره میندورو که در جنوب مانیل است زندگی می کنم.

مردم اینجا بسیار دوستانه تر هستند. در ایالات متحده، من در خیابان افتادم، و مردم از کنار من عبور می کردند و فکر می کردند که مست هستم. در اینجا، من می دانم که من هیچ مشکلی نداشتم. احترام زیادی برای بزرگترها وجود دارد. بچه های ناتنی ام که می آیند معمولا برای احترام دستم را می گیرند و به پیشانی شان می زنند.

قطعا دلم برای خانواده ام تنگ شده است. من بعد از ازدواج مجدد پدرم هرگز آنقدر با خواهر و برادرهایم ارتباط نداشتم، اما دلم برای برادر کوچکتر و کوچکترین خواهر کاملم که با سرطان سینه دست به گریبان است، تنگ شده است.

می دانم که می میرم و اینجا دفن می شوم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید