در زیر سطح: آنچه فلسطینیان در مورد خود و آینده خود فکر می کنند - نظر

پس از 48 سال زندگی و کار با فلسطینی‌ها، شانس زیادی وجود دارد که من بیشتر از هر اسرائیلی یهودی دیگری، فلسطینی‌ها را می‌شناسم. بیشتر عمرم را در خانه‌ها، ادارات، دانشگاه‌ها، اردوگاه‌های آوارگان، روستاها و شهرهای فلسطینی گذرانده‌ام. من روسای جمهور، نخست وزیران، رهبران سیاسی، دانشگاهیان، تجار، دانشجویان، فعالان و مبارزان را می شناسم. من با رهبران حماس مذاکره کرده‌ام و با فلسطینی‌هایی که به صلح با اسرائیل پایبند هستند کار کرده‌ام. آنچه در ادامه می‌آید تحقیقات علمی نیست.

اینها برداشت هایی است که در طی نزدیک به پنج دهه انباشته شده است، که توسط هزاران گفتگو، روابط شخصی، و تلاش برای درک آنچه در زیر بیانیه های سیاسی، شعارها و نظرسنجی های فلسطینی نهفته است شکل گرفته است. درک آنچه فلسطینی ها فکر می کنند مهمترین مشاهدات من این است که اغلب شکاف قابل توجهی بین نحوه صحبت سیاسی فلسطینیان و نحوه زندگی آنها وجود دارد. همچنین شکافی بین هویت سیاسی فلسطینی ها وجود دارد که خود را موظف به طرح ریزی می کنند و سؤالاتی که به طور خصوصی درباره جامعه، رهبری و آینده خود می پرسند.

من این تناقض را دهه‌ها پیش متوجه شدم. در گفتمان سیاسی فلسطین، کلماتی مانند سازش و امتیاز اغلب دلالت بر ضعف، تسلیم یا خیانت دارند. رهبرانی که با سرکشی صحبت می کنند و بر هر حق فلسطینی بدون صلاحیت پافشاری می کنند، ممکن است تحسین بیشتری را نسبت به کسانی که به زبان میانه رو صحبت می کنند، برانگیزند. آنها هر روز مذاکره می کنند، سازش می کنند و همکاری می کنند.

برخی از تندترین اظهارات علیه اسرائیل که من شنیده ام از جانب فلسطینی هایی است که از من در خانه های خود استقبال کردند، با من مانند خانواده رفتار کردند و دوستی واقعی با اسرائیلی ها داشتند. این ریاکاری نیست. برای مردمی که نسل‌ها بدون آزادی زندگی کرده‌اند، مقاومت نیز زبان عزت است. سازش می تواند مانند پذیرش بی عدالتی به نظر برسد. سرپیچی سیاسی اعلام می‌کند که فلسطینی‌ها از حقوق ملی خود تسلیم نشده‌اند. اما زبانی که از کرامت جمعی محافظت می‌کند می‌تواند از بحث سیاسی صادقانه نیز جلوگیری کند.

تکرار شعارهای آشنا آسان تر از این است که بدانیم آیا آنها هنوز در خدمت منافع فلسطین هستند یا خیر. من معتقدم اینجاست که جامعه فلسطین امروز خود را پیدا می کند. استراتژی های سیاسی سنتی نتوانسته اند به وعده های خود عمل کنند. فتح قول داده بود که دیپلماسی و مذاکرات استقلال را به ارمغان بیاورد، با این حال لوگوی آن همچنان تفنگ و نارنجک را نشان می دهد که به سختی نمادهای صلح هستند. حماس وعده داد که مقاومت مسلحانه فلسطین را آزاد خواهد کرد. تشکیلات خودگردان فلسطین در ایجاد حکومت دموکراتیک پاسخگو شکست خورده است.

غزه ویرانی فاجعه باری را متحمل شده است، در حالی که کرانه باختری همچنان اشغال شده و شهرک سازی ها همچنان در حال گسترش است. فلسطینی ها این واقعیت ها را بهتر از هر کسی می دانند. اما اعتراف به شکست زمانی دشوار است که هویت ملی حول راهبردهای مورد تردید ساخته شده باشد. در زیر سطح، بسیاری از فلسطینی ها در حال ارزیابی مجدد تفکر سیاسی خود هستند. آنها نمی‌پرسند که آیا لیاقت آزادی را دارند یا خیر، بلکه می‌پرسند چگونه می‌توان به آزادی دست یافت. آنها شایستگی، صداقت و کارایی کسانی را که مدعی نمایندگی آنها هستند زیر سوال می برند. مقاومت مسلحانه را در نظر بگیرید.

نظرسنجی های فلسطینی اغلب حمایت قابل توجهی از مبارزه مسلحانه را نشان می دهد. اسرائیلی ها اغلب این را به عنوان مدرکی تفسیر می کنند که فلسطینی ها خشونت را به صلح ترجیح می دهند. اما من در مورد سوالاتی که نظرسنجی ها اغلب نمی پرسند تعجب می کنم. آیا شما شخصا اسلحه را بردارید و دعوا کنید؟ آیا پسرت را برای جنگ می فرستی؟ آیا در خطر از دست دادن خانه، خانواده و هر چیزی که ساخته اید هستید؟ من معتقدم که حمایت به طور چشمگیری کاهش می یابد، شاید تنها به چند درصد برسد. تفاوت بین تایید مقاومت به عنوان یک اصل و پذیرش شخصا پیامدهای آن، اساسی است.

فرهنگ سیاسی فلسطین فداکاری، پایداری و مقاومت را جشن گرفته است. این ارزش ها هویت ملی را در شرایط فوق العاده دشوار حفظ کردند. اما بین احترام به قربانی و پرسیدن اینکه آیا فداکاری های بیشتر آزادی را نزدیک تر می کند تفاوت وجود دارد. غزه این سوال را اجتناب ناپذیر کرده است. ویرانی های پس از 7 اکتبر باعث رویارویی دردناک با انتخاب های سیاسی و نظامی شده است. اسرائیل مسئولیت تصمیمات و اقدامات خود را بر عهده دارد، اما رهبران فلسطینی نیز باید در قبال تصمیمات خود پاسخگو باشند.

اگر فلسطینی‌ها این مسئولیت را انکار می‌کنند، آن‌گاه خودشان عاملیت سیاسی مورد نیاز خود را انکار می‌کنند. من معتقدم که تعداد فزاینده‌ای از فلسطینی‌ها متوجه می‌شوند که کشتن اسرائیلی‌ها رهایی را به همراه نخواهد داشت. با این حال، درک آنچه شکست خورده است، به طور خودکار به توافق در مورد اینکه چه چیزی باید جایگزین آن شود، نمی شود. همچنین یک بحران عمیق نمایندگی وجود دارد که با تصمیم رئیس جمهور محمود عباس برای به تعویق انداختن انتخابات فلسطین برای یک سال دیگر بدتر شده است. آخرین انتخابات پارلمانی در ژانویه 2006 و آخرین انتخابات ریاست جمهوری در سال 2005 برگزار شد.

یک نسل کامل بدون انتخاب نمایندگان ملی خود به بزرگسالی رسیده است. میلیون‌ها نفری که در زمان پیروزی حماس کودک بودند یا حتی به دنیا نیامده‌اند، هنوز به دلیل انتخاب سیاسی مورد قضاوت قرار می‌گیرند که هرگز انجام نداده‌اند. آنها از فرصت انتخاب متفاوت محروم شده اند. توضیحات رسمی به محدودیت ها و شرایط دشوار اسرائیل در غزه، اورشلیم و کرانه باختری اشاره می کند.

اینها موانع واقعی هستند، اما اگر فلسطینی ها قبل از اعمال حقوق دموکراتیک خود باید منتظر شرایط ایده آل باشند، ممکن است برای همیشه منتظر بمانند. ابتکارات سیاسی جدیدی خارج از شکاف فتح و حماس ظهور کرده است. لیست انتخاباتی راه نو سامر سینجلاوی 9200 امضای تأیید جمع آوری کرد در حالی که تنها 3000 امضا لازم بود. راه نو یک حزب سیاسی فلسطینی است که صلح با اسرائیل در راس برنامه های خود قرار دارد.

این نشان دهنده تمایل به سازماندهی حول آلترناتیوها است. جوانان فلسطینی خواهان آزادی از اشغال هستند، اما همچنین خواستار آزادی از فساد، اقتدارگرایی و رهبری غیرپاسخگو هستند. آنها می خواهند نمایندگان خود را انتخاب کنند، به چالش بکشند و جایگزین کنند نه اینکه وفاداری سیاسی والدین خود را به ارث ببرند. فلسطینی ها نمی توانند جنبش ملی خود را تجدید کنند، در حالی که مکانیسم های تجدید سیاسی بسته است.

ماندن بر روی زمین، آموزش کودکان، ایجاد مشاغل، توسعه موسسات و حفظ جوامع نیز اشکال مقاومت هستند. آنها ممکن است پایه های قوی تری برای استقلال نسبت به چرخه دیگر خشونت ایجاد کنند. اکثر فلسطینی هایی که من می شناسم، آرزوی تبدیل شدن به نمادهای دائمی فداکاری قهرمانانه را ندارند. آنها خواهان زندگی عادی با حقوقی هستند که برای نسل‌ها از آنها محروم شده است: آزادی حرکت، امنیت شخصی، نمایندگی سیاسی، فرصت‌های اقتصادی، و خودمختاری ملی. آنها خواهان عادی شدن بدون تسلیم شدن هستند.

چه جامعه ای می خواهند؟ آنها سزاوار چه رهبری هستند؟ چه استراتژی می تواند به استقلال برسد؟ چگونه جنبش ملی آنها می تواند به جای سازمان های سیاسی به مردم خدمت کند؟ فلسطینی ها باید خودشان به این سؤالات پاسخ دهند. اما تفکر سیاسی آنها به تنهایی رشد نمی کند. سیاست ها و بیانیه های اسرائیل دائما بر انتخاب های فلسطینی ها تأثیر می گذارد. هنگامی که رهبران اسرائیل اعلام می کنند که فلسطینیان هرگز استقلال نخواهند داشت و اسرائیل به طور دائم سرزمین آنها را کنترل خواهد کرد، آنها کسانی را که استدلال می کنند که میانه روی بی فایده است، تقویت می کنند.

یک فلسطینی طرفدار مذاکرات باید توضیح دهد که این مذاکرات چه چیزی می تواند به دست آورد. در عوض تصور کنید یک رهبر اسرائیلی می گوید: اگر فلسطینی ها رهبرانی را انتخاب کنند که واقعا متعهد به صلح با اسرائیل هستند، یک شریک واقعی در اسرائیل پیدا خواهند کرد. چنین بیانیه ای جامعه فلسطین را یک شبه دگرگون نمی کند.

اما می‌تواند فلسطینی‌هایی را که در جستجوی جایگزین‌هایی برای خشونت، مذاکرات ناموفق و رهبری گذشته هستند، تقویت کند. پس از 48 سال، من متقاعد شده‌ام که جامعه فلسطینی ظرفیت بسیار بیشتری برای عمل‌گرایی، اعتدال‌گرایی و تغییرات سیاسی نسبت به لفاظی‌های عمومی آن دارد. تغییرات سیاسی اغلب به آرامی آغاز می شود، در گفتگوهای خصوصی، بحث های خانوادگی و سؤالاتی که نسل جوان از والدین خود می پرسند.

اما این تغییرات باید در نهایت بیان سیاسی پیدا کند. سوال اصلی فلسطینی ها این نیست که آیا آنها به مبارزه برای آزادی ادامه خواهند داد یا خیر. این این است که آیا آنها آماده هستند تا دوباره تعریف کنند که این مبارزه چگونه باید باشد، چه چیزی باید به آن برسد و چه کسی باید آن را رهبری کند. آزادی فلسطین تنها به معنای آزادی از اشغال اسرائیل نیست. همچنین باید به معنای آزادی انتخاب، چالش و جایگزینی رهبران فلسطینی باشد. بدون هر دو، هیچ تجدید سیاسی واقعی فلسطینی وجود نخواهد داشت.

و بدون این تجدید، چشم انداز آینده ای متفاوت بین اسرائیلی ها و فلسطینی ها بسیار دورتر می شود. نویسنده مدیر خاورمیانه سازمان جوامع بین المللی و رئیس مشترک اتحاد برای دو کشور است.