در سر پوتین، همیشه تابستان 69 است

«تابستان 69» ساخته برایان آدامز قصیده ای برای نوستالژی است: دنیای از دست رفته عاشقانه نوجوانی، امکانات بی حد و حصر، و اعتقاد به این که روزهای خوب ممکن است هرگز به پایان نرسد.

ولادیمیر پوتین در آن تابستان 16 ساله بود، اگرچه به جرات می توان گفت که تجربیات او از دوران نوجوانی کمی متفاوت بود. تا کلاس نهم، او قبلا برای پرس و جو در مورد پیوستن به KGB، بین کلاس های مدرسه، دعوا و شام در آپارتمان جمعی خانواده اش که پر از موش بود، رفته بود. با این حال می توان با خیال راحت فرض کرد که او نیز با علاقه فراوان به آن زمان نگاه می کند.

رئیس‌جمهور روسیه در حاشیه نشست ماه آینده در شنژن برای بحث در مورد چگونگی پایان دادن به جنگی که او علیه اوکراین به راه انداخته است، ایده گردهم آمدن با غول‌های دیگر جهانی، رئیس‌جمهور چین، شی جین پینگ و دونالد ترامپ را مطرح کرده است.

پیشنهاد او که از هیچ صندلی برای رئیس جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی یا هیچ مقام اروپایی دریغ نمی کند، نگاهی اجمالی به ذهن مردی دارد که کل جهان بینی اش در اوج قدرت شوروی شکل گرفته است.

خطر برای ترامپ در موافقت با چارچوب بندی پوتین نهفته است.

مردی که تانک‌ها، موشک‌ها و پهپادهای خود را به عنوان بخشی از یک «عملیات نظامی ویژه» به کشور مستقل دیگری فرستاد، به صراحت اعلام کرد که رهبر این کشور هیچ نظری در مورد چگونگی پایان عملیات خود نخواهد داشت.

برای خارجی ها، این ممکن است منحرف به نظر برسد. به هر حال، چگونه می‌توان کشوری را که هم میدان جنگ و هم یک طرف درگیری است، از میز مذاکره کنار گذاشت؟

اما اگر مانند پوتین، جهان را به عنوان یک صفحه شطرنج متعلق به قدرت های بزرگ در نظر بگیرید، کاملا منطقی است. کشورهای کوچکتر ممکن است پرچم ها، پارلمان ها و شاید حتی روسای جمهور خود را انتخاب کنند، مشروط بر اینکه این امتیازات را با حق انتخاب سرنوشت ژئوپلیتیکی خود اشتباه نگیرند.

این منطق حوزه شوروی بود. در سال 1956، تانک های شوروی وارد بوداپست شدند تا قیام مجارستانی را که خواستار آزادی بیشتر از کنترل مسکو بودند، سرکوب کنند. دوازده سال بعد - سالی که پوتین برای اولین بار وارد پذیرایی KGB در لنینگراد شد - الکساندر دوبچک از چکسلواکی سانسور را لغو کرد و اجازه داد تا بحث های سیاسی باز شود. مسکو با فرستادن تانک به پراگ، دستگیری دوبچک و انتقال او به پایتخت شوروی پاسخ داد. در بهار بعد، او جایگزین شد و اصلاحات او برچیده شد.

دو ماه قبل از غارت نیروهای روسی در سراسر مرز اوکراین در سال 2022، کرملین تفسیری معاصر ارائه کرد. مسکو در یک پیش‌نویس ترتیبات امنیتی ناگوار گفت که ایالات متحده و ناتو باید گسترش ائتلاف را متوقف کنند، عضویت اوکراین را رد کنند و حضور نظامی خود را در شرق اروپا کاهش دهند.

اینکه استدلال پوتین علیه گسترش ناتو را معتبر می‌دانید یا خیر، مهم نیست. در هر صورت، اوکراین در گفتمان روسیه به بازیچه ای تقلیل می یابد که آینده آن با توافقی که طرف آن نبوده تعیین می شود.

الکساندر باونوف، تحلیلگر سیاسی روسی، تمایل پوتین برای حل و فصل جنگ در اوکراین از طریق گفتگو با ایالات متحده را به عنوان تلاشی برای "یالتای جدید" توصیف می کند - اشاره ای به کنفرانس سال 1945 که در آن فرانکلین دی. روزولت با وینستون چرچیل نخست وزیر بریتانیا و جوزف استالین رهبر شوروی ملاقات کرد تا در مورد سرنوشت جهان پس از آلمان نازی صحبت کنند.

در ذهن پوتین، یک معامله بزرگ بین قدرت‌های بزرگ، راه درست و مناسبی برای تصمیم‌گیری در مورد مسیر تاریخ است، نه درگیر مینوس‌هایی مانند اوکراین.

البته چند مشکل در این طرز فکر وجود دارد که یکی از آنها این فرض است که روسیه مدرن همچنان یک قدرت بزرگ است.

پوتین در سال 2005 فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را "بزرگترین فاجعه ژئوپلیتیک قرن" نامید، اما این بیانیه اغلب نادرست ارائه می شود. او مشتاق کنگره های حزب کمونیست یا مزارع جمعی نبود. در عوض، او از گذشت زمانی که روسیه به عنوان مرکز اتحاد جماهیر شوروی، بر حوزه نفوذ آن ریاست می‌کرد و می‌توانست پا به پای آمریکا به‌عنوان یک ابرقدرت با حسن نیت ایستادگی کند، ابراز تاسف می‌کرد.

امروزه روسیه چندین ابزار قدرت و نفوذ را در اختیار دارد که مهمترین آنها بزرگترین زرادخانه تسلیحات هسته ای جهان، همراه با یک کرسی دائمی در شورای امنیت سازمان ملل و تخصص قابل توجه در انرژی هسته ای و تولید هیدروکربن است.

نهاد سیاست خارجی خود روسیه این سلسله مراتب تثبیت شده را تصدیق می کند، که تنها در سال های آینده تثبیت خواهد شد. ایوان تیموفیف، رئیس شورای امور بین‌الملل روسیه در ماه ژوئن نوشت که مثلث روسیه، چین و آمریکا "به وضوح نامتقارن" است.

وی گفت: چین به عنوان منبع واردات صنعتی و بازاری برای صادرات مواد خام و فناوری روسیه در بحبوحه تحریم های غرب برای روسیه بسیار مهم است. استفاده اصلی مسکو برای پکن، طبق تحلیل او، صرفا این است که «به عنوان یک گارد عقب در برابر رویارویی احتمالی آینده با واشنگتن عمل کند».

در تابستان 69، سربازان شوروی و چینی در کنار رودخانه Ussuri به یکدیگر تیراندازی می کردند. امروز، کشوری که مسکو زمانی به عنوان یک رقیب کمونیستی خطرناک در نظر می گرفت، یک خیرخواه ضروری است.

شاید مربع‌ترین میخ‌های ایدئولوژیکی که پوتین توانسته به زور وارد یک سوراخ کاملا گرد کند، در جولای 2021 آشکار شد، زمانی که وب‌سایت کرملین مقاله‌ای را منتشر کرد که مستقیما به رئیس‌جمهور روسیه نسبت داده می‌شود.

پوتین در متن طولانی با عنوان «وحدت تاریخی روس‌ها و اوکراینی‌ها» احترام خود را برای هویت و حاکمیت اوکراین ابراز کرد و در عین حال به طور مداوم آن را انکار کرد. این تناقض اساسی در فضای چهار خط زیر خلاصه می شود: "ما به زبان و سنت های اوکراینی احترام می گذاریم. ما به تمایل اوکراینی ها برای دیدن کشورشان آزاد، امن و مرفه احترام می گذاریم. من مطمئن هستم که حاکمیت واقعی اوکراین تنها با مشارکت روسیه امکان پذیر است."

در "روسکی میر" (دنیای روسیه)، اوکراین فقط یک اتاق را اشغال می کند. روسیه کلیدها را در اختیار دارد، صاحب خانه و زمینی است که روی آن ساخته شده است. اکنون، پس از چهار سال جنگ علیه کیف، زبان احترام و قدردانی از حاکمیت اوکراین از فرهنگ لغت پوتین ناپدید شده است.

او سال گذشته در مجمع اقتصادی بین المللی سن پترزبورگ به حضار گفت: «من مردم روسیه و اوکراین را یک ملت می دانم. از این نظر، تمام اوکراین مال ماست. جایی که یک سرباز روسی پا می گذارد، آنجا مال ماست.»

ترامپ تا کنون گفته است که برای دیدار با شی و پوتین آماده است که آیا زلنسکی «آنجا هست یا نه»، هرچند او گفت که هر بحثی بر تسلیحات هسته‌ای و خلع سلاح هسته‌ای متمرکز خواهد بود، نه سرنوشت اوکراین. اما جذب رئیس جمهور آمریکا در سراسر جهان برای گفتگوی سه جانبه در قلب نیمکره شرقی دقیقا همان چیزی است که پوتین می خواهد.

اگر ترامپ موافقت کند، پوتین قبل از اینکه کسی یک مایل مربع از خاک اوکراین را به کرملین بدهد، به رسمیت شناختن اصول تابستانی 69 خود را تضمین می‌کرد: قدرت‌های بزرگ تصمیم می‌گیرند، روسیه یکی از آن قدرت‌های بزرگ باقی می‌ماند، و بقیه باید فقط با آن زندگی کنند.