در سفر 42 ساله برای نمایش "نورومنسر" به روی پرده

او می‌گوید: «وقتی فهمیدم قرار است این کار را انجام دهیم، در مغازه خرج‌فروشی محله‌ام بودم و این را پیدا کردم.» سپس آن را به سمت دوربین می برد: شماره ای از WIRED از سال 1995 که کیانو ریوز را روی جلد در کنار خط «ویلیام گیبسون در ساخت جانی یادگاری» نشان می دهد. بسیار مناسب فیلم Johnny Mnemonic محصول 1995 بر اساس داستان کوتاهی از گیبسون ساخته شد که فیلمنامه آن را نیز نوشت. مولی، «دختر تیغ» میدلتون که در اقتباس آینده نورومنسر اپل تی‌وی بازی می‌کند، اولین حضور خود را در آن داستان کوتاه داشت.

رابطه او با شخصیت اصلی کیس، که در سریال توسط کالوم ترنر بازی می‌شود، بازتاب رابطه‌ای است که ریوز نئو با ترینیتی در ماتریکس داشت که غرق در افسانه‌های گیبسونیک است. برای میدلتون، مصاحبه با WIRED درباره سفر حماسی نورومنسر به پرده سینما، مدتی بعد از یافتن شماره‌ای از مجله در سال 1995 در یک فروشگاه دست دوم آنقدر عجیب و غریب است که تقریبا شبیه یک مشکل به نظر می‌رسد. او می‌گوید: «رفیق، هشت دلار بود،» او موافق است که هشت دلار برای یک WIRED قدیمی دزدی است. "من فکر می کردم، "این دیوانه است." شاید همه چیز دقیقا زمانی اتفاق بیفتد که قرار است.

گیبسون در ابتدا Neuromancer را در سال 1984 منتشر کرد، قبل از اینکه هکرها سردرگم باشند. قبل از اینکه هکرها مدیر عامل باشند. این فیلم بر روی کیس متمرکز بود، یک جوکی کامپیوتر جوان که می‌تواند از طریق یک جک در سرش آنلاین شود. او با مولی و یک مرد نظامی سابق به نام آرمیتاژ همکاری می کند تا به خانه خارج از جهان خانواده تسیر-اشپول نفوذ کند، خانواده ای که به لطف شرکت فناوری که تأسیس کردند به طرز شگفت انگیزی ثروتمند شدند. ایده‌های بدیع این کتاب - فضای مجازی، رابط‌های مغز و رایانه، هوش مصنوعی قدرتمند - سال‌ها با جریان اصلی فاصله داشتند، چه رسد به اینکه ممکن باشد.

در سال‌های پس از آن، صحبت‌های زیادی در مورد تبدیل Neuromancer به یک فیلم یا برنامه تلویزیونی وجود داشته است، اما هرگز مطرح نشد، حتی زمانی که هالیوود فیلم‌های علمی تخیلی را برای موفقیت‌ها استخراج کرد. در 22 ژانویه، زمانی که اپل تی وی اقتباس مورد انتظار خود را منتشر کند، همه اینها تغییر خواهد کرد. قبل از انتشار، WIRED با میدلتون، ترنر، و گراهام رولند و جی. در مورد اقتباس از یک رمان علمی تخیلی نمادین: گراهام رولاند: این کتاب بسیار مهمی است.

من تا تابستان 2020 آن را نخوانده بودم، اما می دانستم که یکی از آن نهنگ های سفید است. این الهام بخش چیزهای زیادی بود و مردم سال ها در تلاش بودند تا آن را تطبیق دهند. کالوم ترنر: دنیا سواری وحشیانه خواهد شد. این یک حماسه است. بلید رانر است. 2001: یک ادیسه فضایی است. این عنصر پنجم است. این اولین باری است که روی صفحه نمایش ما می آید و این یک لحظه بزرگ برای ما و طرفداران علمی تخیلی است. برایانا میدلتون: وقتی داشتیم از آن فیلمبرداری می‌کردیم و در ضخامت آن، راحت‌تر از این انتظارات ناامید نشدیم.

حس خوب بودن در حباب کوچکی با دنیایی که ما ایجاد کرده بودیم. من سعی کردم به انتظاراتی که مردم به وضوح دارند و عشقی که مردم نسبت به این کتاب دارند و معنای این شخصیت ها نگاه کنم. من قطعا گاهی اوقات عصبانی می شوم و فقط باید رایانه ام را ببندم و به آن فکر نکنم. در مورد گرفتن حقوق: رولاند: من در اسکای دنس جلسه ای داشتم و آنها کتاب را به من دادند و گفتند: "هی، حقوق این کتاب دوباره در دسترس خواهد بود. ما سعی می کنیم آن را به عنوان یک برنامه تلویزیونی به جای یک فیلم یا چند فیلم اقتباس کنیم." خیلی منطقی بود

بنابراین من کتاب را خواندم و واقعا بلافاصله به آن پاسخ دادم. من و جی دی سال ها قبل از آن با هم دوست بودیم و به دنبال راهی برای کار با هم بودیم. او در اسکای دنس هم جلسه گذاشته بود و کتاب را هم به او داده بودند. جی دی دیلارد: آره، یک کیسمت فوق‌العاده در این لحظه وجود داشت، و ما می‌گفتیم، "صبر کن، ما هر دو در حال صحبت با مردم در مورد این موضوع هستیم. چرا این کار را با هم انجام نمی‌دهیم؟" در مورد اینکه دریک چگونه تهیه کننده شد: دیلارد: دریک همیشه از طرفداران Neuromancer بوده و به عنوان یک داستان سرا ذوق خوبی دارد، اما این تنها بخشی از آن است.

جادوی واقعی این است که او تیمی باورنکردنی در [شرکت تولیدش] DreamCrew ساخته است که به آنها اعتماد می‌کند تا زمانی که چیزی را که دوست دارد یا به آن اعتقاد دارد، به همه چیز زنده شود. جیسون شریر، که کارگردان فیلم و تلویزیون برای DreamCrew است، یکی از افرادی است که در این برنامه به مغز کوچک ما اعتماد داریم، و کسی است که ما به آن افتخار می‌کنیم که همیشه انگشت خود را روی نبض دارد.

اما او با [شرکت سرگرمی] Content Anonymous و Skydance رابطه دارد، بنابراین خیلی عجیب بود که وقتی Drake و DreamCrew کتاب ها را شناسایی کردند، همه این احزاب شروع به تشکیل شدن کردند و متوجه شدند که می توانند با هم همکاری کنند تا حقوق را بدست آورند. Drake، به صورت جداگانه و از طریق DreamCrew، بخشی از ترکیب است و بخش مهمی از روند ما باقی می ماند. در مورد کار با ویلیام گیبسون: رولاند: نحوه راه اندازی این بود که ویلیام گیبسون تصمیم می گرفت که چه کسی حقوق را دریافت کند.

بنابراین ما رفتیم روی زمین کار کنیم و به این امید که افرادی باشیم که او انتخاب می کند. ما شنیده بودیم که نام‌های بزرگ‌تری وجود دارد، خیلی بزرگ‌تر از من و جی. فکر می‌کنم اگر بتوانیم به نحوی با اشتیاق خود نسبت به کتاب او ارتباط برقرار کنیم، و نه فقط برویم و بگوییم: «اوه، بدیهی است که ما از کتاب شما مراقبت می‌کنیم، شما می‌توانید به ما اعتماد کنید»، اما در واقع وارد کار شده و کار را انجام دهید و ارائه‌ای متفکرانه و طرحی متفکرانه ارائه کنیم، آن‌وقت فکر می‌کنم که ما به خوبی عکس‌های دیگری داشته‌ایم. دیلارد: من

مطمئنم که بیل بدش نمی‌آید که ما این بخش از آن را به اشتراک بگذاریم، اما بسیار آسان است که به این قطعات بزرگ ادبیات یا فیلم‌هایی که آزمون زمان را پس داده‌اند نگاه کنیم و فقط فکر کنیم که به‌طور بی‌نقصی تصور شده‌اند. فقط برای شنیدن صحبت های او در مورد اینکه کجا تلاش می کرد و در مورد چه چیزهایی خودآگاه بود و سپس اینکه چه چیز شگفت زده شده بود مؤثر بود و آرزو داشت چه کاری انجام دهد، آرزو داشت چه کاری انجام دهد - این اولین باری بود که گراهام و من هر دو به نورومانسر به عنوان یک متن زنده نگاه می کردیم. در مورد ساخت Neuromancer برای خود: دیلارد: یکی از اولین سوالاتی که از خود پرسیدیم این بود: "چگونه این را درست می کنی؟

علیرغم الهام بخشیدن به چیزهای زیادی که اکنون پیش از این ظاهر شده اند، احساس جدیدی دارید؟ هرگز آرزوی ما خارج شدن از Cyberpunk 2077 Cyberpunk 2077 نبود. اما کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که با گیبسون صحبت کنیم و بفهمیم برخی از آن نقاط لمسی بزرگ برای او کجا هستند. نکته جالبی که در اوایل صحبت با او مطرح شد این بود که او هرگز دنیای Neuromancer را به عنوان یک دیستوپیا درک نکرده بود.

حتی این چیز خوبی بود که فقط به یاد داشته باشیم وقتی راه خود را پیدا کردیم. بهترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که مردم را به تجربه‌ای بیاوریم که خواندن آن برای اولین بار در سال 1984 چه حسی داشت. زیرا هر چیزی فراتر از آن، نقاط مرجع شما در حال حاضر مشتق شده‌اند. اگر هنر مرجع Blade Runner را قرار دهید، در حال حاضر پشت آن هستید. شوخی که ما حتی هنگام استخدام [طراح تولید] لوک [هال] داشتیم اینگونه بود: اینجا کسی است که چرنوبیل و آندور را انجام داده است و در ذهن ما نورومنسر چرنوبیل به اضافه آندور است.

این قدیمی و Hi-Fi و برخورد آن چیزها با هم است. رولاند: ما نمی‌خواستیم دنیای نورومانسر چند سال بعد از دنیایی که ما در آن زندگی می‌کردیم احساسی داشته باشد. در تیزری که نمایش را افتتاح می‌کند، این تکه فناوری را در اواخر دهه 60، اوایل دهه 70 می‌بینید که می‌دانیم در آن زمان در دنیای ما وجود نداشت. می‌خواستیم بلافاصله اعلام کنیم: 50 سال دیگر به دنبال تکرار هر تلفنی که در جیب خود دارید نباشید. ما می خواهیم این دنیای خودش باشد. دیلارد: تماشای هک کردن شخصی برای مدت طولانی هیجان انگیز خواهد بود.

اما آن چیزی که مخاطره‌آمیز است، خطری است که کیس در انجام آن دارد و تلفاتی که بر بدن او وارد می‌کند. آیا او چیزی را که برای داستان بزرگتر نیاز دارند برای خودش می گیرد؟ آیا او می تواند به خودش ثابت کند که هنوز هم می تواند این کار را انجام دهد؟ همه آن چیزها بلافاصله بیشتر از تماشای انجام دادن او بود. چیزی که بیل [گیبسون] خیلی زود گفت این بود که او همیشه کیس را به عنوان یک ورزشکار عصبی تصور می کرد. ما آن را گرفتیم و با آن دویدیم، از این جهت که باید تلفات داشته باشد.

برای انجام این کار هزینه ای وجود دارد. در مورد اقتباس از کتاب مورد علاقه طرفداران: ترنر: سعی می‌کنم به اهمیت آن فکر نکنم و روی کارم که صحنه‌های مقابلم است تمرکز کنم. جی دی و گراهام از تایید ویلیام گیبسون برخوردار بودند، فیلمنامه ها درخشان بودند و جهان بسیار دقیق و واقعی بود. می توانید بوی این دنیا را ببویید که حسی منحصر به فرد دارد. رولاند: خیلی خوشحالم که یکی از اولین کارهایی که انجام دادیم این بود که بیل گیبسون را در ونکوور ببینیم. او بار را از دوش ما برداشت و به ما گفت که انتظار ترجمه تحت اللفظی متنش را نداشت.

او کسی است که ما واقعا به او وابسته هستیم. حتی در همان مکالمات اولیه با او، او گفت: "اوه، من همیشه می خواستم یک داستان Tessier-Ashpool بزرگتر بسازم، داستان خانواده [پشت هوش مصنوعی قدرتمندی به نام Wintermute]. من یک ضرب الاجل برای کتاب داشتم، و من واقعا هرگز نتوانستم آن داستان را بسط دهم. اما اگر خودتان را پیدا کردید که به دنبال چیزهای دیگری هستید، آزادی ها یا مکان های دیگری برای رفتن و ساختن یکی از آن ها خواهد بود." بنابراین به همین دلیل است که ما به آن خط داستانی رسیدیم. در مورد طراحی صحنه: رولاند: قبل از اینکه بخواهیم روسای هر بخش را استخدام کنیم، جی دی پرچمی گذاشت و گفت: «به اندازه ی

می‌توانیم، ما یک زیبایی شناسی در دوربین می‌خواهیم. ما می خواهیم عملی باشیم.» این واقعا تصمیم به رفتن به ژاپن را گرفت، زیرا تلاش برای بازسازی شهر چیبا، ما قبلا برنامه‌های افزودنی را تنظیم کرده‌ایم، بدیهی است، زیرا در آینده اتفاق می‌افتد، اما بافت‌های ژاپن [آنجا هستند]، و ما می‌خواستیم احساس کند که شما واقعا آنجا هستید. کار دیگری که انجام دادیم، کاری که من هرگز در هیچ نمایش دیگری انجام نداده بودم، این بود که ابتدا طراح تولید خود را قبل از هر رئیس دیگری استخدام کردیم. ما می دانستیم که در حالی که هنوز در حال نوشتن بودیم، به آن شخص نیاز داشتیم تا به ما کمک کند تا دنیا را بشناسیم.

کاری که آنها قرار بود عملا انجام دهند - از منظر پروپوزال، از منظر هنر مفهومی - قرار بود به نوشتن ما نیز اطلاع دهد. دیلارد: این یک نسخه بسیار سفارشی از آینده است. همه چیز باید ماشین کاری و ساخته می شد و طراحی می شد. ما همه این چیزها را نداشتیم که معمولا می‌توانستید به فروشگاه لوازم خانگی بروید و تهیه کنید.

اما این چیزی است که احساس Neuromancer را به وجود می آورد، احساس بافت و زمین و واقعی بودن و مکانی است که می توانید به آن بروید، و هم برای گذشته آشنا است اما هم برای آینده آرزومند است. در طراحی عرشه کیس، ترمینالی که او برای دسترسی به دنیای مجازی ماتریس استفاده می کند: دیلارد: ما عرشه های زیادی دیدیم. اگر درست به خاطر بیاورم، احساس می‌کنم در مسیری قرار داشتیم که بگوییم «باشه، این عرشه است». سپس لوک چنین گفت: "ببخشید، قبل از اینکه آن را بسازیم، اینم یکی دیگر." همونی که باهاش ​​رفتیم اما همه ما در برابر آن مقاومت می‌کردیم و فقط حس یک لپ‌تاپ را داشتیم.

ما چیزی می خواستیم که کمی شبیه ایستگاه باشد. در مورد دریافت موسیقی راک سین لوکس برای موسیقی: دیلارد: من و گراهام از همان ابتدا می‌دانستیم که می‌خواهیم نورومنسر متفاوت باشد، نه سایبرپانک. به همان ترتیبی که هر بخش دیگر مجبور بود به سبک خود به آینده‌نگاری قدیمی احترام بگذارد، ما می‌خواستیم آهنگساز خود را نیز موظف کنیم که این کار را انجام دهد. آنها بهترین هستند، و گروهی که ما مدتهاست طرفدار آنها بوده ایم. نمی‌دانم به چند کنسرت سون لوکس رفته‌ام، و در چند سال اخیر دیدن تبدیل آنها به موسیقی واقعا جالب بود.

بدیهی است که همه چیز در همه جا و به یکباره برای آنها یک اتفاق بزرگ بود. رایان [لات] و باند به تازگی امضای صوتی خود نورومنسر را پیدا کردند. در مورد بازیگری: رولاند: دو یا سه فیلمنامه را تمام کرده بودیم و شروع کردیم به گفتگو درباره انتخاب بازیگر. اپل تجربه خوبی با Callum در Masters of the Air داشت و آنها ما را تشویق کردند که با او ملاقات کنیم. این اولین و تنها دیداری بود که داشتیم.

او برای چیز دیگری در لس آنجلس بود و به ملاقات من و جی دی آمد و در عرض پنج دقیقه پس از شنیدن صدای او، اینطور بود: "این پسر است." ترنر: دید من با دید آنها همسو بود و خوشبختانه آنها از من خواستند که به آن ملحق شوم. من کتاب را نخوانده بودم، اما در حالت علمی تخیلی بودم. من می خواندم من افسانه هستم و آیا اندرویدی ها رویای گوسفند برقی را می بینند؟ وقتی این اتفاق افتاد یادم می‌آید زمانی که من بچه بودم [نورومانسر] را در خانه‌مان داشتیم، اما هرگز آن را نگرفتم.

گراهام و جی دی شخصیت فوق‌العاده‌ای نوشته بودند، و او در صفحه احساس ظریف و جزئی‌تر می‌کرد—من از نقطه شروع آنها پریدم. کیس ترکیب مناسبی از خطرناک، شجاع و ساده لوح را دارد. جو استرامر تأثیر زیادی داشت. تام یورک. ایگی پاپ. یک مستند باورنکردنی به نام Streetwise وجود دارد که من از آن به عنوان پایه استفاده کردم.

همیشه چیزهای زیادی وجود دارد که در یک قابلمه قرار می گیرند. در مورد احتمالا انتخاب بازیگری که جیمز باند بعدی خواهد بود: دیلارد: ما انگشتان دست و پا را روی هم می گذاریم. در مورد انتخاب مولی: دیلارد: ما کیس داشتیم، پس درباره «چه چیزی این دو را کامل می‌کند؟» بود. این یک چیز هیجان انگیز است؛ این یک چیز فیزیکی است کالوم خیلی قد بلنده و نه اینکه دوستان کوتاه‌قد ما هم نمی‌توانند دست و پا بزنند، اما شما فقط می‌خواستید روی صفحه نمایش معنا پیدا کند. کالوم در ونکوور تیراندازی می کرد و ما چند نفر را برای خواندن در مقابل او آوردیم. مطمئنا برایانا بود.

آنها فقط شیمی جالبی داشتند، و او فقط یک نوع رفتار بیهوده با او داشت. او می‌توانست این لحظات گرم و مرتب را بیابد، اما همچنین نمی‌توانست پوسته سخت او را بشکند. می دانم که همه این را در مصاحبه هایشان درباره برنامه شان می گویند، اما ما واقعا خوش شانس بودیم. میدلتون: من با کتاب آشنا نبودم و با دیوید لوین در «محتوای ناشناس» ملاقاتی داشتم. وقتی او ابتدا در مورد شخصیت و این واقعیت که او لنز روی چشمانش دارد به من گفت، من اینطور گفتم: «فکر نمی‌کنم بخواهم این کار را انجام دهم.

اصلا جالب به نظر نمی رسد.» سپس ماه‌ها بعد با جی‌دی و گراهام ملاقات کردم و آن‌ها من را با آن فروختند. من احساس می کنم مولی در نمایش ما بسیار بامزه است، و در کتاب، مولی بسیار باحال است، و چیزهای زیادی وجود دارد که ما نمی بینیم که به وضوح وجود دارد. مولی یک شخصیت محافظت‌شده است، اما چیزهای زیادی در جریان است، و ما می‌توانیم برخی از بخش‌های بسیار انسانی او را در خارج از «دختر تیغ» ببینیم. روی لنزهای Molly’s razorgirl: میدلتون: روی صورتم چسبیده بودند. اساسا نوار چسب دو طرفه بود، اما آنها ثابت بودند.

من فکر می‌کنم که آنها شاید یک یا دو بار در کل فیلمبرداری از هم جدا شدند، و این شامل صحنه‌های مبارزه می‌شود، بنابراین آنها ایستادند. قدم ها همیشه یک چیز دلهره آور بودند. واقعا نمی‌توانستم بگویم چه زمانی می‌خواهم از چیزی کنار بروم یا خوب باشم. هر وقت آنها را در می آوردم، احساس عجیبی می کردم. احساس می کنم یک جورهایی در معرض دید قرار گرفته اند.

فکر می‌کنم در نقطه‌ای از فیلمبرداری، آنها شروع به احساس کردند که احتمالا مولی چه احساسی دارد، که آنها بسیار آرامش‌بخش هستند و خیلی دوست دارند، می‌توانم کمی پنهان کنم. در صورت اتصال جک - یک رابط مغز و کامپیوتر - به پشت گردن: ترنر: در واقع، خوب بود. در مورد حضور ویلیام گیبسون به عنوان حامی در بار غواصی Chatsubo: رولاند: ما او را به صحنه فیلمبرداری در لندن دعوت کردیم. می‌دانستم که طرفداران زیادی از کتاب او داریم که روی گروه ما کار می‌کنند، اما تا زمانی که او وارد شد، تعداد افرادی را دیدم که نسخه شخصی خود از Neuromancer را به امید امضای آن آورده بودند.

من می گفتم: "اوه وای، حدس می زنم آنها برای فیلمنامه اینجا نیستند." [می خندد] دیلارد: فکر می‌کنم ما می‌خواهیم او از اینجا برود، و می‌دانیم که این کار طولانی از ونکوور است، اما اگر بتوانیم او را به اینجا برسانیم، باید او را وارد کنیم. فقط باید حضور او را در نمایش جاودانه کنیم. بنابراین بخشی از آن زمان‌بندی بود، اما در واقع برای چیزی که ما می‌خواستیم به نتیجه رسید، زیرا Chatsubo یک مکان نمادین در کتاب است، و دیدن او در آنجا به‌عنوان یک بارفلای مثل این بود که «این خیلی سرگرم‌کننده خواهد بود». درباره اینکه آیا سایر کتاب‌های سه‌گانه پراکنده ویلیام گیبسون - Count Zero و Mona Lisa Overdrive - می‌توانند آنها را پیدا کنند

راه رفتن به صفحه نمایش کوچک: رولاند: هنوز خیلی زود است که بگوییم. من فکر می‌کنم که ما هنوز به نوعی روی ارائه این یکی به دنیا متمرکز هستیم، اما خواهیم دید. امیدوارم اینطور باشد. در مورد کارآفرینان فناوری که از Neuromancer الهام گرفته اند: دیلارد: یک توییت عالی وجود دارد که سال گذشته در فضای مجازی منتشر شد که به نوعی شبیه این است: «مدیر عامل فناوری جدید می‌گوید که محصولی به نام Skynet را عرضه می‌کنند.» مثل این است که اگر چیزی را به نام چیز بد نام گذاری کنید، نکته را از دست داده اید. میدلتون: نمایش ما این سوال را مطرح می کند که وقتی شرکت ها قدرت کنترل نشده ای دارند و زمانی که یک فناوری کنترل نشده باشد و هیچ قانونی وجود ندارد چه اتفاقی می افتد

یون ها، و رابطه ما با آن فناوری کنترل نشده است. نمایش ما می پرسد بدون نظارت چه چیزی را از دست می دهیم. فکر می کنم زندگی خیلی خیلی بدتر می شود. ترسناک است. من می ترسم.