در سیستم فعلی ما، رفتار دیوانه وار کنگره در واقع عقلانی است

در حال حاضر هیچ کمبودی در مورد مسائل حیاتی پیش روی کشور ما وجود ندارد: افزایش قیمت بنزین، جنگ جاری در ایران، نگرانی در مورد گسترش بی بند و بار هوش مصنوعی. این بدان معناست که مسائل بلندمدتی مانند مهاجرت، مراقبت های بهداشتی و مقرون به صرفه بودن مسکن که همچنان دست نخورده باقی می مانند. در همین حال، کنگره، نهادی که طبق قانون اساسی برای رسیدگی به این مشکلات آزاردهنده ملی تعیین شده است، در هیچ کجا یافت نمی شود.

مجلس نمایندگان و سنا هر دو تعطیل هستند و اعضای آن‌ها برای انتخاب مجدد کارزار انتخاباتی نمی‌کنند. جای تعجب نیست که تحقیر کنگره بی امان است. تنها 16 درصد از آمریکایی ها کار کنگره را تایید می کنند. منتقدان ادعا می‌کنند که اعضا یا علاقه‌ای به انجام کار خود ندارند یا بیشتر بر روی نمایش و جلب نظرات رسانه‌های اجتماعی تمرکز دارند تا قانون‌گذاری. اما ممکن است ما به مشکل نگاه اشتباهی داشته باشیم. بله، قانونگذاران به جای حکومت، تبلیغات انتخاباتی را انتخاب کرده اند.

بله، بسیاری از آنها بخش قابل توجهی از وقت خود را به توهین در رسانه های اجتماعی، بازی در جلسات استماع و شرکت در جمع آوری کمک های مالی با علایق عمیق اختصاص می دهند. هر چند همه این چیزها بد هستند، اما آنها رفتارهای منطقی هستند که برای بهبود شانس انتخاب مجدد آنها طراحی شده اند. همانطور که در گزارش اخیری که توسط موسسه امریکن انترپرایز و موسسه آگورا بنیاد استاوروس نیارکوس در جانز هاپکینز منتشر شد دریافتیم، اعضا بازیگرانی استراتژیک هستند که به انگیزه‌های پیش روی خود واکنش نشان می‌دهند. قانونگذاران می خواهند رای دهندگان کافی را متقاعد کنند تا آنها را در برگه های رای انتخاب کنند.

به همین دلیل است که آنها به ایالت های خود بازگشته اند و به جای بحث و گفتگو و تصمیم گیری در مورد مشکلات کشورمان، برای اجرای تبلیغات کمپین پول جمع آوری می کنند. اما چرا قانونگذاران با اتخاذ سیاست خوب سعی در انتخاب مجدد ندارند؟ پاسخ این است که سیاست گذاری خوب چالش برانگیز است و خود تعریف سیاست خوب مشخص نیست. محاسبات محض برای متقاعد کردن اکثریت مجلس نمایندگان، سنا و رئیس جمهور برای تصویب یک لایحه به اندازه کافی دشوار است.

زمانی که قانونگذاران احساس می کنند که رای دهندگان آنها را به خاطر چانه زنی با اعضای طرف مقابل مجازات خواهند کرد، چالش برانگیزتر می شود. مبارزات انتخاباتی برای نمایندگان و سناتورهای ما بسیار آسان تر از حکومت است. به همین دلیل است که آنها به وطن بازگشته‌اند و ادعا می‌کنند برای اتفاقات خوبی که در آمریکا رخ می‌دهد، مانند افزایش درآمد متوسط ​​خانوار، و سرزنش کردن طرف مقابل برای چیزهای بد مانند نرخ‌های بهره بالا. رای دهندگان قصد ندارند با غر زدن و شکایت، قانونگذاران را مجبور به انجام کار بهتر کنند. همچنین دور انداختن ادم ها راه حلی بلندمدت نیست.

برای بیش از سه دهه، رای دهندگان با چهره های تازه ای جایگزین قانونگذاران فعلی شده اند و کنترل مجلس نمایندگان و سنا را از دموکرات ها به جمهوری خواهان تغییر داده اند. برای تبدیل کنگره ای که عملکرد ضعیفی دارد به یک مجلس قانونگذاری بسیار کارآمد، باید انگیزه های انتخاباتی سیاستمداران را تغییر دهیم. اول، شواهد قابل توجهی نشان می دهد که ساختار انتخابات کنگره ما عملکرد ضعیف قانونگذاری را تشدید می کند. انتخابات مقدماتی بخش بزرگی از ناکارآمدی است.

فقط حدود 20 درصد از رای دهندگان در این انتخابات مقدماتی شرکت می کنند و این رای دهندگان از نظر ایدئولوژیک بیشتر از یک آمریکایی معمولی تندرو هستند. اغلب آنها رای دهندگان تک موضوعی نیز هستند که فقط به نامزدی رای می دهند و به نامزدی کمک می کنند که کاملا از موضع آنها در مورد سقط جنین، اسلحه یا حقوق تراجنسیتی ها حمایت می کند. پس جای تعجب نیست که انتخابات مقدماتی اعضای کنگره را تشویق می‌کند تا مواضعی را در سمت چپ و راست قرار دهند و از چانه‌زنی با اعضای حزب سیاسی مخالف خودداری کنند.

آنها همچنین تمایل دارند نامزدهای معتدل تر را از نامزدی در کنگره منصرف کنند و به کسانی که در جمع آوری پول از گروه های ذینفع دارای جیب بسیار ماهر هستند، پاداش می دهند. دوم، آمریکایی ها باید نگاهی طولانی به آینه بیندازند و متوجه شوند که ما بخشی از مشکل انگیزشی کنگره هستیم. کمتر از نیمی از ما در انتخابات میان دوره ای کنگره رای می دهیم. شواهد فراوانی نشان می‌دهد که ما حول موضوعات داغ دو قطبی شده‌ایم، و افراط‌گرایان سیاسی در میان ما ما را فریب داده‌اند که فکر می‌کنیم در سیاست بسیار بیشتر از آنچه که هستیم اختلاف نظر داریم.

یک نظرسنجی اخیر نشان داد که 63 درصد از دموکرات ها موافق یا کاملا موافق هستند که جمهوری خواهان نه تنها برای کشور بد هستند، بلکه کاملا شرور هستند، و 57 درصد از جمهوری خواهان نیز با همین احساسات در مورد دموکرات ها موافق هستند. اگرچه بیشتر از ما به عنوان مستقل ثبت نام می کنیم تا دموکرات ها یا جمهوری خواهان، ما مانند حزبی های قابل اعتماد رأی می دهیم. ما رای دهندگان زمانی خوشحال بودیم که به بهترین نامزد رای می دادیم - در هر انتخابات ریاست جمهوری از سال 1972 تا 1996، در بیش از 100 منطقه کنگره، تقسیم بلیت اتفاق افتاد.

اما در سال 2024، تنها 16 منطقه از 435 حوزه کنگره از نامزد ریاست جمهوری یک حزب و نامزد مجلس نمایندگان از یک حزب دیگر حمایت کردند. لازم نیست اینطور باشد. ما باید انتخابات مقدماتی را با سیستم‌های انتخاباتی اصلاح یا جایگزین کنیم که قانون‌گذاران را تشویق کند تا برای ما کار کنند. ما همچنین باید از روی کاناپه بلند شویم و برای رای دادن حاضر شویم و اجازه ندهیم فریب خودمان را بخوریم و به افرادی رای بدهیم که بیشتر به حرف زدن طرف مقابل علاقه دارند تا تلاش برای حل مشکلات مهم ملی. ایالات متحده یک دموکراسی نمایندگی است.

در نهایت، کنگره ای که به دست می آوریم، کنگره ای است که ما انتخاب می کنیم. اسکات وارن استاد عمل در موسسه آگورا بنیاد استاوروس نیارکوس در دانشگاه جان هاپکینز است. کوین آر کوسار از اعضای ارشد موسسه امریکن انترپرایز است. آنها نویسندگان گزارش «کنگره در حال مبارزه برای حکومت است. آیا مشوق های انتخاباتی مقصر هستند؟»