در فیلم علمی تخیلی درخشان The Remotes غم و تکنولوژی با هم برخورد می کنند

رانندگان از برنامه ای استفاده می کنند که به آنها می گوید چگونه در ریموت ها رانندگی کنند

نوید بسیاری از فناوری های مدرن این است که زندگی ما را آسان تر می کند و برخی از بارها را از دوش ما برمی دارد. یک ربات چت هوش مصنوعی می تواند ایمیل های شما را تغییر دهد. یک سرویس تحویل می‌تواند شما را از پیاده‌روی به یک رستوران دور کند. اما چه زمانی تمایل به رها کردن چیزی سنگین باعث کنار گذاشتن کنترل می شود؟ در «کنترل‌ها» اثر جان تورس، غم، کنترل و فناوری به طرز شومی در جاده‌های تاریک نزدیک مانیل در فیلیپین در هم تنیده شده‌اند. این فیلم که به سرعت مورد علاقه جشنواره‌های فیلم امسال است، فیلمی خیره‌کننده و متحیرکننده است که در بخش‌های مساوی، منحرف و مجذوب می‌شود.

The Remotes که در چهار قسمت روایت می شود، که هر کدام به اندازه ای صمیمی به نظر می رسد که گویی برخی از فیلم های آن مستند است، کارآگاه Mijares را دنبال می کند که در تلاش برای حل یک سری تصادفات اتومبیل است که به نظر می رسد بدن رانندگان توسط یک برنامه مرموز کنترل شده است. یکی از همکارانش در اوایل به او می گوید: «دوباره یک روح دیدی»، با این تفاوت که روح زمانی در فروشگاه برنامه زندگی می کرد. "آیا شما به طور کامل بر بدن خود کنترل داشتید؟" میجارس در حالی که پس از تصادف در ماشینش نشسته از یک زن مسن می پرسد.

چیزی در اینجا به وضوح اشتباه شده است، و تورس حسی از ناراحتی ماوراء طبیعی و ترس درونی را از اولین فریم فیلم ایجاد می کند.

قابل ذکر است، میجارس نه تنها توسط این مورد تقریبا باورنکردنی تسخیر شده است، بلکه او در حال غم و اندوه همسر فقید خود نیز است. او این غم را به همان اندازه که ماجرا را روایت می‌کند، از طریق صداپیشگی اغلب شاعرانه روایت می‌کند، تا اینکه تمرکز فیلم روی دو خواهر تغییر می‌کند. ایوا و گیل کانترو سمینارهایی را برای رانندگان متخلف و ناایمن برگزار می کنند. روح در زندگی خواهران، مادر مرده آنهاست، اما آنها در تحقیقات Mijares نیز ارواح هستند. رانندگان در سمینارهای خود از برنامه ای استفاده می کنند که به آنها می گوید چگونه رانندگی کنند، گاهی اوقات با صدایی مهربان، گاهی اوقات سختگیرانه.

در یک صحنه پر طنین احساسی، پس از سمینار، دانش‌آموزان در کنار نوشیدنی جمع می‌شوند و می‌گویند رانندگی با اپلیکیشن و گوش دادن به صدا چقدر خوب است، چقدر خوب است که به طور موقت کنترل را کنار بگذاریم. رشته های روایت شروع به در هم تنیدگی می کنند و تورس به چیزی شبیه به وضوح اشاره می کند. چند صحنه نشان می دهد که موتورسواران به محض ضربه زدن به برنامه، به صراحت کنترل اندام خود را از دست می دهند. به نظر می رسد که میجارس تبرئه شده و خواهران متهم هستند.

اما تورس علاقه‌ای به نتیجه‌گیری سریع یا آسان ندارد و اکثر ریموت‌ها به ترتیب گفته نمی‌شوند. با وجود اینکه فیلم بیش از 2.5 ساعت طول می کشد، به نظر می رسد بخش هایی از داستان عمدا حذف شده است. این بد خلقی و کیفیت غیرخطی، فیلم را هم تاثیرگذار و هم در مواقعی عمیقا ناامیدکننده می کند. همانطور که ارتباطات به هم می رسند، برخی از ضربه های عاطفی آن همگرایی به دلیل دشواری مطلق دنبال کردن داستان کمرنگ می شود. به نظرم فیلمبرداری فوق‌العاده زیبا و لذت‌بخش بود، اما واقعا می‌خواستم یک دفترچه بیرون بیاورم و سعی کنم یک جدول زمانی ترسیم کنم.

در اتاقی مملو از منتقدان و روزنامه‌نگاران در جشنواره فیلم نیویورک، این حس را پیدا کردم که قرار است داستان را بیشتر با احساس کردن آن بفهمم تا درک تک تک ضرب‌های داستان آن.

اگرچه چالش برانگیز است، اما تعهد تورس به ماندن در این عدم اطمینان و ناراحتی نیز همان چیزی است که The Remotes را بیش از همه توصیه می کند. این احساس غم و اندوه است و همچنین احساس زندگی در دنیایی نامطمئن است، دنیایی که ما دائما غرق اطلاعات و انتخاب هایی با پیامدهای غیرقابل درک هستیم.

تعداد فزاینده موارد مستند افرادی که برای مشاوره به ربات‌های چت هوش مصنوعی روی می‌آورند یا به‌طور غم‌انگیزی پس از گذراندن زمان زیادی برای صحبت کردن با یک نفر در حالت روان‌پریشی قرار می‌گیرند، نشان می‌دهد که - دقیقا مانند The Remotes - وسوسه برداشتن برخی مسئولیت‌ها و کنترل‌ها بر روی فناوری‌ای که پاسخ می‌دهد بسیار واقعی است.

با تمام گره هایش، این فیلم یادآوری خوبی برای دو بار فکر کردن به آن است، شاید حتی برای نه گفتن بیشتر به ارواح در اپ استور.