در میشیگان، 3 قبیله در حال ماموریت برای بازگرداندن ماهی ناپدید شده 100 سال پیش هستند.

حتی زمانی که آنها جوان هستند، رنگ های رنگین کمانی مشخص رنگ خاکستری قطب شمال در زاویه مناسب قابل توجه است.

در یک صبح پرشور در ماه سپتامبر، شان لیسک، زیست شناس ماهی و حیات وحش، صدها ماهی از این ماهی ها را شمارش و اندازه گیری کرد که در مرکز پرورش دهی گرند تراورس اتاوا و مرکز پرورش سرخپوستان چیپوا، واقع در خارج از شهر تراورس در شمال میشیگان، پرورش یافته بودند.

لیسک گفت: «برخی از آنها ممکن است تا پایان سال آینده قابل گرفتن باشند. من نمی دانم رشد آنها در طبیعت چگونه خواهد بود.

این به این دلیل است که تقریبا یک قرن است که رنگ خاکستری قطب شمال در آب های میشیگان دیده نشده است. در دهه 1930، فعالیت های صنعتی مانند چوب بری و صید بی رویه، همراه با رقابت ماهی های غیر بومی، تعداد آنها را کاهش داد. اما سه قبیله شمالی میشیگان و ایالت در تلاش هستند تا با معرفی مجدد ماهی ها به آب های محلی این وضعیت را تغییر دهند.

تینا فرانکنبرگر، رهبر تاب آوری زیست محیطی قبیله ای گروه گرند تراورس، گفت: «مراقبت ما از آنها و کمک به آنها برای ایجاد مجدد جمعیتشان به ما کمک می کند تا خود، فرهنگ و سنت های خود را بازسازی کنیم.

کار آنها به تلاش‌های گسترده‌تر قبایل در سراسر کشور برای احیای گونه‌های بومی - از ماهی قزل آلا گرفته تا صدف تا کندور - که از نظر فرهنگی و اقتصادی مهم هستند، می‌پیوندد و در عین حال اکوسیستم‌هایی را که این گونه‌ها در برابر تهدیداتی مانند تغییرات آب و هوایی به آن وابسته هستند، تقویت می‌کند.

یک سال پس از پرورش و رهاسازی رنگ خاکستری در آبراهه‌های شمال میشیگان، زیست‌شناسان قبایل میشیگان با سؤالاتی در مورد اینکه آیا این ماهی زنده می‌ماند و چگونه تلاش‌های خود را با آب و هوای شدید تطبیق دهند، دست و پنجه نرم می‌کنند. هیچ گونه خاکستری رها شده در طبیعت دیده نشده است. شرایط سیل و تعداد کمی ماهی که با آنها شروع شد، کار بررسی را پیچیده می کند.

اما قبایل خوشبین هستند که تلاش‌های بازسازی آنها با جمع‌آوری داده‌های بیشتر در سال‌های آینده بهبود خواهد یافت. زیست شناسان فکر می کنند حدود شش تا هشت سال طول می کشد تا بتوانند تشخیص دهند که آیا معرفی مجدد خاکستری موفقیت آمیز بوده است یا خیر.

دن میس، زیست شناس سیاست داخلی گروه گراند تراورس گفت: «این یک آزمایش است. ما تمام تلاش خود را می کنیم.»

جوان خاکستری قطب شمال با در دست داشتن تانک در مرکز پرورش گراند تراورس اتاوا و سرخپوستان چیپوا در کنار رودخانه در نزدیکی شهر تراورس شنا می‌کنند. ویویان لا / اخبار IPR

در تابستان و اوایل پاییز، گروه گراند تراورس حدود 8000 جوان خاکستری را بزرگ کرد و آنها را در رودخانه بوردمن-اتاوی رها کرد. آنها یکی از سه قبیله شمالی میشیگان هستند که در سال 2025 تخم‌های خاکستری را از یک هچری ایالتی به همراه گروه رودخانه کوچک سرخپوستان اتاوا و گروه کوچک خلیج تراورس از سرخپوستان اوداوا دریافت کردند. این نقطه اوج سال‌ها برنامه‌ریزی به علاوه میلیون‌ها دلار بودجه مشترک ایالتی، فدرال و خصوصی برای بازسازی اکوسیستم‌ها بود.

تخم‌ها برای تلاش‌های بازگرداندن میشیگان از رودخانه چنا در آلاسکا، ایالتی که در آن خاکستری‌های قطبی فراوان است و از نظر ژنتیکی متنوع‌تر از تنها جمعیت باقی‌مانده در پایین ۴۸، در رودخانه بزرگ مونتانا، تهیه شده است.

میز از قبل نسبت به سال گذشته، زمانی که قطع برق در مرکز پرورش این قبیله باعث کشته شدن اکثریت خاکستری شد، نسبت به تعداد و اندازه خاکستری‌هایی که گروه گرند تراورس ایجاد کرد، خوش‌بین‌تر است.

او گفت: «به طور کلی، چهار برابر بیشتر خاکستری شدن. "ما همچنین امسال نسبت بیشتری از خاکستری های بزرگتر را ذخیره می کنیم. اندازه بزرگتر، بقای بیشتر."

افزایش رنگ خاکستری یک چالش است. ردیابی ماهی ها برای اینکه ببینیم آیا آنها زنده مانده اند یا نه چیز دیگری است. هیچ یک از سه قبیله شمالی میشیگان هنوز خاکستری را بازپس گرفته اند.

الکس اونتکوس، زیست شناس شیلات داخلی از گروه رودخانه کوچک سرخپوستان اتاوا، می گوید: «مثل این است که به دنبال سوزن در انبار کاه بگردید، و کاه به اندازه یک رودخانه است. در اوایل امسال، این قبیله 391000 تخم خاکستری را با استفاده از انکوباتورهای درون رودخانه در رودخانه Manistee در نزدیکی Kalkaska ذخیره کرد. اونتکوس گفت که همه این تخم ها از تخم بیرون نیامده اند، با نرخ زنده ماندن حدود 50 تا 60 درصد تخمین زده می شود.

برخلاف گرند تراورس باند، لیتل ریور باند اجازه می‌دهد لاروها مستقیما در انکوباتورها بیرون بیایند، به صورت بچه‌های کوچک رشد کنند، سپس انکوباتور را ترک کنند. در حالی که زیست‌شناسان مشاهده کردند که ده‌ها هزار بچه از انکوباتور خارج می‌شوند، اما هنوز یک خاکستری را ندیده‌اند یا دوباره شکار کرده‌اند.

اونتکوس گفت: «فکر نمی‌کنم این به این دلیل باشد که آن‌ها آنجا نیستند. "فقط موضوع این است که در زمان مناسب در مکان مناسب قرار بگیرید." تیم با گروه رودخانه کوچک به بررسی ماهی در پاییز امسال ادامه خواهد داد.

قرار گرفتن در مکان مناسب در زمان مناسب برای یکی دیگر از قبیله های شمال میشیگان دشوارتر بوده است.

کریس دی، مدیر جوجه کشی گروه کوچک تراورس خلیج سرخپوستان اوداوا، گفت که دو سال طوفان یخ و سیل شدید در بخش هایی از شمال میشیگان، تشخیص چگونگی زنده ماندن یا رشد ماهی ها را دشوار کرده است، زیرا بخش هایی از حوضه هنوز متورم شده یا توسط بقایای طوفان مسدود شده است.

دی گفت: «تمام مکان‌هایی را که سال‌ها جستجو کردیم و آماده و آماده کردیم، زمان خوبی برای بیرون آمدن به رودخانه و ارزیابی اینکه آنها در کجا هستند و چگونه کار می‌کنند، نداشتیم.»

با نگاهی به آینده، دی نگران این است که چگونه تغییر آب و هوا ممکن است بر تلاش‌های بازسازی خاکستری فراتر از بدتر شدن آب و هوای شدید تأثیر بگذارد. گونه‌های ماهی قطب شمال در آب‌های سرد رشد می‌کنند و دی گفت آبراه‌های میشیگان احتمالا در آینده گرم‌تر خواهند شد.

دی گفت: "تلاش برای برنامه ریزی برای آینده ای گرمتر بسیار بسیار دشوار است."

و حتی پس از معرفی مجدد موفق، برخی از قبایل با حفظ ثبات یک گونه دست و پنجه نرم می کنند. به لطف تلاش‌های سرخپوستان سنت کروکس چیپ‌وا در ویسکانسین، ماهیان خاویاری دریاچه‌ای به حوضه آبخیز دریاچه وینه‌باگو بازگشته‌اند، اما دانشمندان این سوال را مطرح می‌کنند که آیا جمعیت‌ها می‌توانند به اندازه کافی سریع با زمستان‌های گرم سازگار شوند.

کارکنان با گروه گراند تراورس اتاوا و سرخپوستان چیپوا در رودخانه بوردمن-اتاوی در نزدیکی شهر تراورس، میشیگان قدم می زنند تا رنگ خاکستری قطب شمال را رها کنند. ویویان لا / اخبار IPR

در شمال میشیگان، زیست‌شناسان گفتند راه‌هایی برای تطبیق تلاش‌های خاکستری آن‌ها برای تغییر آب و هوا وجود دارد. دی می‌خواهد سیستم جوجه‌کشی فعلی Little Traverse Bay Bands را ارتقا دهد تا اجازه دهد تا خاکستری قبل از انتشار بیشتر رشد کند، به این امید که احتمال زنده ماندن آنها در طبیعت افزایش یابد.

دی گفت: «تغییرات آب و هوا و آب و هوای چشمگیر ممکن است ما را وادار کند کارها را به روشی متفاوت انجام دهیم.

در حالی که هیچ یک از قبیله های شریک هنوز یک خاکستری را بازیابی نکرده اند، نشانه هایی از خاکستری ذخیره شده توسط تیم گروه گراند تراورس در سال گذشته وجود دارد. ناظران در امتداد رودخانه بوردمن-اوتاوی برخی سیگنال‌ها را از ماهی‌هایی که قبل از رهاسازی در سال گذشته برچسب‌گذاری شده بودند، دریافت کرده‌اند. لیسک با گروه گرند تراورس گفت که سیگنال‌ها می‌تواند از یک قزل‌آلای قهوه‌ای یا سمور با رنگ خاکستری در معده باشد، اما او می‌خواهد خوشبین باشد.

لیسک گفت: «امیدوارم آنها یک ماهی زنده با برچسب باشند. "این تعداد زیاد نبود، اما به اندازه ای بود که شما را کمی امیدوار کند." این قبیله قصد دارد سال آینده مطالعاتی در مورد شکارچیان انجام دهد تا دریابد کدام حیوانات خاکستری می خورند.

پس از شمارش و اندازه‌گیری، کارکنان گروه گراند تراورس با سطل‌های خاکستری به سمت شاخه شمالی رودخانه بوردمن-اوتاوی رفتند. او گفت که فرانکنبرگر در سنت Anishinaabe مقداری تنباکو روی آب پاشید که به اجدادشان کمک می‌کرد تا دعاها را واضح‌تر بشنوند.

پس از خواندن دعا، فرانکنبرگر به آرامی سطل را نوک زد، سپس خاکستری را تماشا کرد که به آرامی در پایین دست رودخانه بوردمن-اوتاوی پراکنده شد.

او گفت: "من به این فکر می کنم که آنها ارتباط خود را با این رودخانه دوباره برقرار کنند." "من دوست دارم فکر کنم که این به بازسازی این ارتباطات برای مردم ما کمک می کند."

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان در میشیگان منتشر شد، 3 قبیله در حال ماموریت برای بازگرداندن ماهی ناپدید شده 100 سال پیش در 21 اکتبر 2026 هستند.