در نپال، زنان به دنبال حقوق مالکیت بر زمین هایی هستند که به آنها رسیدگی می کنند

پوخارا، نپال - قبل از اینکه بینیتا بیشووکارما قوانین مالکیت نپال را درک کند، کارهای مورد نیاز برای نگهداری یک مزرعه را درک کرده بود. او که در روستای Sindhupalchok، در شرق پایتخت، کاتماندو بزرگ شد، بیشتر وقت خود را صرف کمک به مادرش در اطراف خانه و مزارع کرد، در حالی که پدرش در شهر کار می کرد. این یک سناریوی رایج در نپال است، جایی که تقسیم بندی جنسیتی کار کشاورزی گسترده است. برای بیشووکارما، این بدان معنا بود که او و مادرش ذرت، سیب زمینی، سیر و سایر سبزیجات را پرورش می دادند.

او در تمام چرخه کشاورزی، از آماده سازی مزارع و کاشت محصولات تا برداشت آنها شرکت کرد. او بیش از همه از شخم زدن لذت می برد، اما از نظر فیزیکی سخت بود زیرا خانواده فاقد ماشین آلات مدرن بودند. او گفت: ما تراکتور نداشتیم. "بنابراین، همه چیز، شروع به پایان، ما باید با دستان خودمان انجام می دادیم. واقعا سخت بود." این چیزی است که بسیاری از زنان و دختران تجربه می کنند. و با این حال، چشم انداز آنها برای مالکیت زمینی که تمایل دارند بسیار اندک است: علیرغم برابری جنسیتی بر اساس قانون، در نپال، حقوق مالکیت بیشتر متعلق به مردان است.

با این حال، این زنان هستند - که تقریبا 70٪ از جمعیت کشاورز کشور را تشکیل می دهند - که بیشووکارما بیشترین اعتبار را برای مراقبت از زمین به آنها می دهد. او در طول دوران کودکی خود دید که زنان تا چه اندازه برای حفظ محیط زیست خود متعهد هستند. او توضیح داد که بسیاری از زنان از دوران کودکی یاد می گیرند که چگونه خاک را سالم نگه دارند و آفات را به طور طبیعی از طریق کشت مخلوط، تناوب زراعی و کشت مخلوط کاهش دهند. کشاورزان برنج را در باکتاپور، نپال برداشت می کنند. کشاورزی منبع اصلی غذا، درآمد و اشتغال برای ... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است